Mek's Reispagina's
(Vrij) Kamperen
Tips
Caribean 2000
Griekenland 2001
Pyreneeën 2002
Griekenland 2003
Japan 2003
Ardennen 2003
Swalmen 2003
Eifel 2004
Pyreneeën 2004
Turkije 2005
Frankrijk 2005
Mijn club
Links
Contact
Spelletje
Griekenland & Turkije 2005
 
Vandaag 10 juli is het zover, er wordt begonnen aan het vakantieverslag! En dit keer niet door het opperhoofd van de familie, maar door mij (Brecht). Het is me een waar genoegen om onze belevenissen op te schrijven.
 
Maar goed, los van het gekwats hierboven: vrijdag 8 juli was het dan zover. Na een hoop gestress (heb je dit gepakt, heb je dat mee? Enz enz. Je kent het wel), gingen we 10 voor half 8 eindelijk weg. Via Mönchengladbach zijn we via Ludwigshafen, Karlsruhe, Basel, Milaan naar Verona gereden. Zelf kan ik weinig over de reis vertellen omdat ik zo rond 11 uur (waar we waren... geen idee, ergens in Duitsland, dat wel) m'n hokje ben ingedoken om te gaan slapen. Nou niet meteen gaan denken dat zoiets heel makkelijk is. Je wordt helemaal door elkaar geschud en geshaket. Toen pap het eindelijk zo rond 4 uur zelf voor gezien had net achter de Gothard Tunnel en zelf een dutje ging doen, had de rest ook een kans om te slapen. Rond een uur of acht werd de reis weer vervolgd. En zo kwamen we rond half 2 hier aan in Verona.
We zitten hier op camping Castello San Pietro (45.45062; 11.004654). Zoals de naam al zegt, we zitten binnen de kasteelmuren van het kasteel van San Pietro. Het ligt boven op een bergje met een prachtig uitzicht over de stad. Er zijn hier 6 camperplaatsjes (max. 6 m.) en de rest zijn plaatsjes voor tentjes. Wij hebben natuurlijk de grootste plaats van de camping, maar dat komt omdat we het pad gewoon ook in beslag nemen.
Nadat we onze rotzooi allemaal uitgestald hadden, zijn we naar het centrum van Verona gelopen. Als je de camping afloopt en de weg volgt richting kasteel, is er een trap naar beneden, naar het centrum. Je komt uit bij een echte middeleeuwse brug met een mooi uitzicht op een rivier en een aantal kerkjes en kasteeltjes. Tip: meteen achter de brug links zit een ijscoman die echt overheerlijk ambachtelijk ijs maakt en het ook nog verkoopt tegen een goede prijs. Deze tip hebben we van de campingman gekregen en deze geven we natuurlijk graag door.
Dus met een flinke ijs in de hand zijn we verder het centrum ingelopen. Wat een drukte… poeh! Zelfs de Kalverstraat met overal uitverkoop van 70% is minder druk. Maar wel gezellig druk. Overal zijn straatartiesten, die eigenlijk niets voorstellen maar toch wel grappig zijn. Veerle moest natuurlijk weer met minstens 3 van die lui sjanzen. Knipogen, handkusjes en kusgeluiden: het is allemaal even mooi en leuk.
Verona is de stad van Romeo en Julia, je weet wel die mensen van het met-roos-in-de-mond-onder-het-balkon-van-je-geliefde-gitaar-spelen. Het beroemde balkonnetje is hier dus in Verona. Je mag eerst een tunneltje door dat vol is geschreven met liefdesverklaringen waarna je op een binnenpleintje komt met 1 klein rotbalkonnetje. Het was d'r heel erg druk met een enorme rij voor het balkon. Je moet flink betalen en dan mag je 20 sec. daar boven staan. Erg romantisch allemaal, maar wij vonden het natuurlijk allemaal onzin. Dus hebben we daar als echte toeristen even een foto gemaakt en hebben onze weg vervolgd door de stad. Beetje rondshoppen bij Dolce & Gabbana of Versace, het maakt allemaal niets uit, het is er allemaal. Uiteindelijk kwamen we aan bij de grote arena. Er wordt daar elke avond een andere opera uitgevoerd. Het was vandaag de beurt aan La Bohème dus de decorstukken van Aïda stonden buiten. Je waant je bijna in het oude Egypte. Het stond er vol met Ramsessen, sfinxen en andere stukken. We hebben daar op een trappetje een dropje gegeten, en toen we opstonden om verder te gaan, had iedereen wel zoiets van: 't is wel mooi geweest, we zijn moe en moesten maar weer eens op camper aangaan. Daar aangekomen werd er uiteindelijk eten gekookt, nou ja koken… de goulash werd opgewarmd. Er werd zowat gevochten om eten en uiteindelijk was dan ook alles helemaal op. Na het eten werd er nog wat gepingpongt met een aantal franse kinderen en daarna was het zo'n beetje bedtijd. De eerste echte vakantiedag zat erop.
 
Vandaag 10 jul. 05. Eerst hebben we natuurlijk uitgeslapen (maar liefst tot 9 uur) en net hebben we heerlijk rustig ontbeten. Vandaag is het de dag dat we Verona echt gaan verkennen. Verkennen houdt hier in: alle kerkjes en kloostertjes bekijken. Die gaan allemaal om 13:00 uur open, dus dan gaat het allemaal echt gebeuren. Ik moet natuurlijk m'n studentenkaart enzo niet vergeten, want ik als student zijnde kan natuurlijk overal korting krijgen, en als echte Hollanders doen we het daar natuurlijk ook voor.
 
Het is inmiddels al weer dinsdag 12 juli… Wat gaat de tijd toch snel als het gezellig is. Ik heb nu al respect voor de mensen die echt iedere dag braaf aan het verslag werken, maar vandaag vond ik het maar weer eens tijd om er iets aan te doen.
 
Maar verder over dag 2, 10 juli:
Als we deze dag een titel zouden moeten geven zou het zijn: MEISJE (15 jr.) BEZWEKEN AAN OVERDOSIS CULTUUR!
Zoals hierboven ergens staat zijn we nog eens het centrum van Verona ingegaan. Vandaag stonden een aantal kerkjes van de stad op het programma.
Pap vond dat als we 2 kerkjes zouden bezichtigen, het dan wel genoeg zou zijn. Er werd nog net geen YES geroepen door een aantal leden van deze familie (ik zal verder geen namen noemen).
Eerst zijn we naar de Duomo (de Dom) geweest. Echt een prachtige kerk met 3-D fresco's en schilderijen e.d. Het leek allemaal net echt en ik ben van mening dat we zo'n kerk ook maar in Sambeek neer moeten zetten. Natuurlijk had Heycke zich nogal bloot aangekleed en wilde ze haar vest niet aan. Gevolg was, dat ze een prachtig sjaaltje van de kerk om zich heen kreeg gedrapeerd met een werkelijk prachtig bloemetjesprintje. Na wat rondjes door de kerk gedwaald te hebben, alle fresco's, schilderijen en kapelletjes bewonderd te hebben zijn we weer verder gelopen. Op naar de volgende!
De volgende was de Chiesa di Sant Anastasia (jawel: kerk van Sint Anastasia). Ook deze kerk hebben we natuurlijk ook bewonderd met al z'n pracht en praal. Veel goud en een Maria in trouwjurk. Deze kerk was net als de vorige overduidelijk in de barokke stijl. Heycke had besloten dat ze deze prachtige kerk niet wilde zien en bleef buiten zitten. Toen we ook deze kerk binnenstebuiten gekeerd hadden, was het plan om naar een of andere piazza te gaan. maar onderweg werd Heycke niet goed: hier komt de overdosis cultuur aan bod. Nadat ze bijna flauwgevallen was, is mam met haar terug gelopen naar de camping. Wij, de rest, de die-hards, zijn verder gegaan met de cultuur. Nadat we naar het piazza geweest waren (wat voor iets het was weet ik niet, het stelde niet zo heel veel voor), zijn we naar een plaatsje naast een kerkje gegaan, met allemaal doodskisten op 3 hoog. Ik vond het prachtige dingen en heb dan ook besloten dat ik later, als ik dood ben, ook z'n marmeren huisje op palen wil met m'n kist erin. Nadat we die enorme dingen op de foto gezet hadden werd het tijd om langzaam richting arena te lopen, waar we met mam voor in het parkje hadden afgesproken.
Nadat we eindelijk een bankje veroverd hadden in het overvolle parkje, was het wachten en mensen kijken geblazen. En oh oh, wat vinden we dat erg. Tijdens een lunch van Pringels en water hebben we heel wat vreemde mensen voorbij zien komen.
Toen eindelijk mam kwam opdagen hebben we nog wat door de stad gedwaald en zijn we nog even langs meneer IJsco geweest om een overheerlijke ijs te halen, voordat we terug richting camping gingen.
Toen we daar terug waren, werd er nog even bijgekomen en gepingpongd voordat de BBQ aanging om echte paella te maken. Ik zelf ben niet echt een fan van vis en heb dan ook alleen rijst en wat koude kip die afgelopen donderdag nog over was gegeten, maar naar horen zeggen was de paella erg lekker.
In de middag waren er al wat enge wolken en tijdens het eten werd het wel heel erg dreigend, maar toen we klaar waren met eten, barste de hemel toch echt open. Binnen 10 seconden kwam de regen met bakken uit de hemel vallen. Toch hebben we de conclusie getrokken dat we het in Verona al die tijd fijn weer vonden. Niet te warm en niet te koud. Precies goed. Maar die regen maakte toch niets meer uit, want morgen is de dag dat we richting Griekenland varen.
 
Dag 3 (11 juli)
Deze dag werd er voor het eerst een wekker gezet en wel al om 8 uur (!). Niet iedereen was even blij toen dat ding afging, maar toen eenmaal bedacht werd dat we vandaag op de boot zouden gaan, had niemand meer een ochtendhumeur.
De campingmeneer had ons al laten schrikken dat er geen winkels open zouden zijn, maar toch vonden we (in Verona zelfs nog) een Lidl die open was. Daar hebben we de laatste boodschappen gedaan zodat we de twee dagen erna zouden overleven.
Na het boodschappen doen, zijn we richting Venetië gereden. Gelukkig was er geen file, dat schijnt er wel eens geweest te zijn, en waren we ruim op tijd in de haven (45.434402; 12.305759). Pap ging inchecken en dat was zoals gewoonlijk nooit een probleem en ging soepeltjes en vlekkeloos.
Nadat diversen er pogingen gedaan waren om de hele boot (Ikarus Palace) op de foto te krijgen (het is niemand fatsoenlijk gelukt) mochten we eindelijk aan boord. Toen we op het campingdeck aankwamen stonden de zenuwachtige Minoan-mannetjes al te wachten. Na een hoop gefluit op irritante fluitjes en geschreeuw van 'right Holland, right Holland, no no!!! Left Holland', stonden we eindelijk op ons plekje. We waren helemaal vereerd dat de zenuwachtige Minoan-mannetjes ons Holland noemden, maar wat bleek: alle Duitsers, Oostenrijkers en zelfs Fransen werden Holland genoemd! Prachtig!
Toen we ons geïnstalleerd hadden en de airco aan gedaan hadden, zeer belangrijk, zijn we richting dek gegaan. Daar was het natuurlijk al poeppiedruk en veel te weinig stoelen. Maar we hadden een mooi plekje bemachtigd, midden achter. Eindelijk was het 2 uur en we gingen varen. Natuurlijk weer door het Grand Canal van Venetië, het blijft erg leuk: allemaal kleine bootjes met mensen die zwaaien en natuurlijk langs het San Marco plein. Het zag d'r zoals gewoonlijk zwart van de mensen en we waren ook zoals gewoonlijk blij dat we daar niet tussenliepen. Uiteindelijk waren we de stad door, langs de pier en toen: OP VOLLE ZEE!!! Het zwembad werd gevuld en het was meteen vol met mensen. Natuurlijk hebben wij ook gezwommen en toen we eruit kwamen, het was ijskoud, zaten er Nederlanders naast ons te genieten van het zonnetje. Het bleek dat die meneer een camperwebsite had en die kende paps site en omgekeerd. Daaruit kwam natuurlijk een gesprek van: 'wij zijn daar geweest' en 'wij zijn daar geweest' en bla bla bla.
Verder hebben we de hele middag niets gedaan. Chippie gegeten, biertje gedronken, broodje gegeten, boekje gelezen enz. Kortom: echt helemaal niks.
's Avonds hebben we overheerlijke macaronisalade gegeten van onze enige echte Bertollimoeder. Het ging naar binnen alsof het friet was. En als toetje hadden we een yoghurtje dat we bij de Lidl gehaald hadden. Na het eten weer terug naar het dek om lichtjes te kijken. Ook hebben we een hele discussie gevolgd tussen een groep dove mensen. Erg leuk om te zien.
Uiteindelijk was het tijd om naar de vrieskist terug te gaan. De camper was zo koud dat we van korte broek met hempje overstapten naar dikke pyjama met dikke trui naast het kussen. Maar ondanks de kou van onze geweldige airco toch goed geslapen.
 
Dag 4 (12 juli)
Deze dag hebben we heerlijk uitgeslapen. We werden uiteindelijk wakker van de omroep: 'Senoras e senores bla bla bla, parakalo en vielen Dank enz.' Toen we op de klok keken bleek dat we eigenlijk een beetje moesten gaan opschieten. Na een ontbijtje, werden de tanden gepoetst, snufferds gewassen en haren gekamd. Tijdens dat ochtendritueel werd al omgeroepen dat we er over een half uur zouden zijn. Dus echt alles moest een beetje snel. Uiteindelijk hebben we nog naar buiten kunnen kijken naar het land, de haven en Igoumenitsa. Pap werd op het laatste moment nog aangesproken door de man van de caravan achter ons, of hij die man van de website was. Ja, want z'n vrouw had het al gezegd, want er waren 4 dochters, dus het kon niet missen. En ja dat waren wij dus. Die meneer ging ons rondje Peloponesos doen, met onze site uitgeprint in z'n kontzak. Heel erg leuk om dat te horen natuurlijk.
Nadat we van een minder zenuwachtig Minoan-mannetje stickers van Minoan Lines gekregen hadden en mochten kijken hoe de lift met auto's naar beneden ging, gingen we aan land. Het schijnt dat de hele haven van Igoumentitsa vernieuwd en verbouwd is (39.488057; 20.260265), maar zelf dacht ik dat het allemaal hetzelfde was als 2 jaar eerder.
In de stad hebben mam, Veerle en Dieuw boodschappen gedaan. Er moest wat brood e.d. komen en vlees voor de BBQ van die avond. Bij de slager wist mam duidelijk te maken dat ze lamsvlees wilde. Dientengevolge werd er een compleet lam uit de koeling gehaald en mocht ze het deel uitzoeken wat ze wilde.
De rest van de family heeft midden op straat in de camper gewacht. Wat voor mensen je dan allemaal voorbij ziet komen…
Toen ze eindelijk terug waren met de inkopen (natuurlijk ook de zeer belangrijke karpousa) gingen we richting Sagiada, het plaatsje waar pap uitgestrooid wil worden. Vorige keer was het een eitje om erheen te rijden, maar dat bleek dit keer anders. Terwijl pap aan het tanken was en vroeg hoe we in het plaatsje moesten komen, was mam terug gelopen naar een supermarkt omdat ze de Retsina vergeten was, een schande… We werden van hot naar her gestuurd, zijn helemaal verkeerd gereden en uiteindelijk weer in Igoumenitsa uitgekomen. Nog maar een keer vragen en er bleek een omleiding te zijn. Over een prachtig weggetje tussen de sinaasappelboomgaarden door hebben we uiteindelijk het strandje gevonden (39.634462; 20.171016). Maar wat bleek: er stonden al 2 campers. Heel jammer, we konden dus niet onder de platanen staan, maar de lol was er natuurlijk niet minder om.
De hele verdere middag hebben we gezwommen, in de zon gezeten en boekjes gelezen. En 's avonds werd het een keer tijd om eten te gaan maken. Perfecter voor het eten tijdens een eerste vakantiedag in Griekenland kan niet: lamskoteletten (zelden zo lekkere koteletten gegeten, echt super), salade met veel feta (het lekkerste en belangrijkste van de hele maaltijd voor mij) en aubergines met feta van de BBQ in alminiumfolie (dat was het verassingspakketje), gebrouwseld door mam. Heel erg lekker was dat. Natuurlijk stonden naast al deze heerlijkheden een aantal glazen retsina.
Na het eten nog even gezwommen en gedoucht bij de douche die op het strand stond, zodat we heerlijk schoon waren als we een keertje naar bed gingen, maar voordat het zover was, moesten we toch eerst even van het spektakel genieten. Zo 1 keer per uur kwam er een grote boot voorbij op zo'n 30 kilometer afstand, die deed er ongeveer een uur over om van links naar rechts te komen. Met wat mazzel waren er zelfs 2 boten. Verder waren er een aantal vliegtuigen die op Corfu gingen landen of opstijgen. Dat bleken ze, zo leek het, vanuit de grond te doen. Ze verdwenen en verschenen uit het niets. Verder was er helemaal niets te zien. Ontspannender kan niet…
Omdat het de hele dag hard gewaaid had, was het redelijk koel in de camper en hebben we heerlijk geslapen.
 
Dag 5 (13 juli)
Vandaag alweer uitgeslapen, het moet niet gekker worden. Pap en Dieuw hadden voor het ontbijt al een flinke duik in de zee genomen, en zo zou het eigenlijk altijd moeten in het leven. Meteen na het ontbijt zijn we met z'n allen de zee ingedoken en zijn daar eigenlijk de rest van de dag gebleven.
Beetje lezen, spelletjes doen en Heycke die toch maar weer een poging tot vissen deed. Zo makkelijk als het vissen 2 jaar terug ging, zo moeilijk gaat het dit jaar. De hele dag heeft ze precies 1 visje gevangen, die voor de emmer al weer van het haakje sprong en wegzwom. Dus eigenlijk telt die niet.
's Middags ging de zon echt hard. Ondanks dat iedereen zich ongeveer 4x had ingesmeerd had met zonnebrand factor 1000 ofzo, is iedereen toch verbrand. Dat was minder, maar dat hoort nou eenmaal bij de zon.
Later in de middag ging het weer waaien, zoals altijd, maar dit keer ging het wel heel erg hard. Zo hard zelfs dat de tukjes achter de camper een beetje uit de wind werden gedaan. Maar de wind had ook zo z'n voordelen: er kon goed gevliegerd worden. Als er iemand terug kwam van het vliegeren, nam een anders het ding over en ging aan de gang. Er is niets mooiers dan zo laag mogelijk over de grond zoeven of het ding in zee laten storten. En dat was eigenlijk de dag: echt niets nuttigs gedaan dus, maar daar is vakantie voor.
's Avonds weer heerlijk gegeten. Een kippetje van de BBQ en weer de overheerlijke aubergines van mam. Verder waren er wat groene pepers, normaal zijn die erg lekker, maar mam die ze ging kruiden dacht dat ze dat met paprikapoeder deed, maar het bleek chilipoeder te zijn. Maar toch waren die pepers wel aardig met een groot glas water langs je bord. Ook was er weer een salade van tomaten, uitje en natuurlijk de feta. Die is heilig hier. Natuurlijk moest er na het eten afgewassen worden en zoals gewoonlijk moest Heycke tijdens de afwas poepen. En Dieuw dit keer ook… Terwijl de dames samen de bosjes indoken, is de afwas gedaan en zijn we maar weer de zee ingeplonst. Toen we er koukleumend uitkwamen (het was maar 30 graden) werd er weer gedoucht en genoten van het spektakel. Daarna was het tijd om naar bed te gaan.
 
Dag 6 (14 juli)
Vandaag ging de wekker om 8 uur. Iedereen heeft heel erg slecht en weinig geslapen omdat het vannacht bloedheet was. De wind was gaan liggen en er was echt niets meer aan. Ik heb de halve nacht liggen lezen. Maar desondanks werd er meteen opgebroken en om kwart voor 9 reden we alweer weg. In het dorpje hebben we een brood gekocht dat we tussen de sinaasappelboomgaarden opgegeten hebben. Terwijl daar de stokbroden met pindakaas naar binnen werden geschoven, kwam er een kudde schapen aan met een heel oud vrouwtje en een heel oud mannetje. Natuurlijk wilden we hier een foto van en dat riep het vrouwtje ook. Het mensje was dol enthousiast en ging vlak voor Veerles neus staan zwaaien. We hebben ons kapot gelachen. De schapen liepen verder, dus de besjes ook.
Vlakbij was een riviertje en pap had daar een waterschildpadje gevonden. Het beestje zat onder een omgevallen boom en konden we dus niet zien. Ik begon al te geloven dat het een grapje was en liep terug. Toen ik bij de camper terug was, stopte er een auto met een oud mannetje met een krat sinaasappels. Langs de weg hadden we er al 6 gekocht, maar nu kregen we er nog een krat gewoon bij. Heel erg lief van het mannetje. Ze waren overheerlijk! Er werd nog even gekletst met het mannetje, we hadden geen idee waar hij het over had, maar we bleven maar gewoon 'dank je wel' en 'mmm lekker' zeggen. Toen er een aantal sinaasappels doorheen waren en we weer verder wilden gaan, kwam er een man langs die de oude mensjes van de schapen op kwam halen. We hoorden ze achter de bosjes over ons praten omdat we het woord fotografia ofzoiets hoorden, het moest dus wel over ons gaan. Even later kwamen ze voorbij rijden en er werd nog wat gezwaaid en gelachen. Opeens gilt pap die bij het beekje stond. Het schildpadje zwom weg. En we hebben hem dus toch nog gezien. Nadat hij uit het zicht was, zijn we weer verder gereden.
We zijn terug gereden naar Igoumenitsa en hebben daar boodschappen gedaan. Daarna zijn we verder gereden naar Ioaninna en vanuit daar weer naar Konitsa. Het was nogal een reis met veel haarspeldbochten. Toen we dachten op het plekje te zijn waar we wilden zijn, waren we er toch niet. We moesten een afslag verder hebben. Maar uiteindelijk hebben we ons 'womo-wildkampeerplekje' gevonden (39.969486; 20.655188). Nadat we ons geïnstalleerd hadden werd er geklaagd dat er honger was en binnen een minuut was de eerste Pringelsbus leeg. Er werd besloten om niet te lang te wachten met het avond eten.
We hadden het er net over dat we hier eigenlijk niet mochten kamperen, en er kwam politie langs. Tuurlijk, hadden wij weer. Pap is uiteindelijk een gezellig praatje gaan maken. Vonden ze prachtig. Het bleek grenspolitie te zijn (we zitten 25 km van de grens af, dus wat die hier doen???) en ze vonden het kei leuk dat we even kwamen kletsen. De vraag was eigenlijk aan welke kant van het riviertje het paadje lag naar een kloostertje, dat we morgen gaan aflopen. Dat wisten we goed, maar met dit vriendelijke praatje hadden we meer kans dat we mochten overnachten hier en je moet toch de aanleiding hebben voor een praatje. En ja hoor, nadat de prijsverschillen tussen Griekenland en Nederland betreffende een pak koffie waren uitgewisseld, mochten we blijven staan en konden we ons volkomen veilig voelen met die mensen in de buurt.
Voor het avondeten hebben we onze BBQ-spullen en overige etenswaren een 100 meter verder op gesjouwd, waar we heerlijk aan een riviertje dat zo uit de bergen komt stromen, hebben gegeten. Dit keer waren het worstjes, karbonades en tomaten met feta. Ook weer allemaal even lekker.
Het plekje waar we nu staan ligt aan de rand van de Vikos kloof, waar we aan de andere kant 2 jaar terug gestaan hebben. In het riviertje hebben Veerle en ik toen als enige gezwommen en nu snapten we niet meer waarom… Het water is zo godsgruwelijk koud…
Na het eten werden er steentjes richting een rotte, holle boomstam aan de overkant gegooid. Pap had Veerle zover gekregen dat ze de rivier ging oversteken om in de boom te gaan staan voor een foto. Nadat ze haar broek opgerold had, ging ze op weg. Nadat ze bijna gevallen was, is ze toch heel aangekomen alleen durfde ze de boom niet in. Uiteindelijk heb ik m'n broek uitgetrokken en ben, heel sexy, in m'n onderbroek ook overgestoken. Daar ben ik in de boom gaan staan en uiteindelijk is de foto gemaakt. Het resultaat is hier vast wel ergens te zien.
Toen we weer terug waren hebben we de spullen terug naar de camper gebracht en heeft pap het aggregaat aangezet zodat ik nu het verslag kan typen. Ondertussen loeit er hier een ruzie met Veerle, die duidelijk in de pubertijd is gekomen. Maar dat waait ook wel weer over. Ik vind het wel weer welletjes voor vandaag en ga even m'n glaasje Retsina opeisen. Oh ja… er is ook nog een wonder geschiet, we hebben nog steeds geen platte hond gezien. Wel iets anders plats, maar dat was ondefinieerbaar. We weten alleen dat het een pluizige staart had…
 
Dag 7 (15 juli)
Vandaag alweer uitgeslapen, het moet nu toch niet echt gekker worden. Maar zo rond half 10 was toch iedereen wel uit z'n bed. Als ontbijt dachten we crackers te hebben, maar het bleken van die schoolkoekies te zijn. Toch is dat ook wel lekker. Ook waren er wat yoghurtkopjes gehaald dus het kon niet meer stuk. Na een ontbijt van crackertjes met yoghurt erop en choco-balls erdoorheen, hebben we een prachtige wandeling naar een verlaten en vervallen kloostertje gemaakt. Het geitenpaadje dat we moesten volgen, liep langs het riviertje en we konden goed zien hoe helder, koud en diep het water was. Er was in het boekje al gewaarschuwd voor slangen, maar meestal zie je ze dan toch niet. Nou deze keer dus toch wel. We waren net een half uurtje aan het wandelen en klimmen toen de eerste slang voor Heyckes voeten langs kronkelde het water in. Ik zag hem nog net. Iedereen door het dolle heen want we hadden een slang gezien! WOUW. Nog geen 5 minuten verder een gil van Dieuw: 'whaaaaa, weer een slang' en dit was echt de ideale slang. We hadden wel vaker een slang gezien, maar die dingen gaan er altijd meteen vandoor. Deze kronkelde naar boven de berg op, i.p.v. de rivier in en bleef achter een steen liggen. Hij lag om het hoekje mooi naar ons te koekeloeren. Natuurlijk moest ik een poging doen om het beestje op de foto te zetten. Maar voordat ik m'n fototoestel uit m'n tasje had, het ding aan had, afdrukte en tot de conclusie kwam dat het dopje er nog voorzat, dopje eraf en ja… eindelijk kon ik m'n foto maken. En ja, u raadt het al, de slang was al weer op weg naar een geheim plekje, maar als het goed is staat nu z'n staart op de foto. Het zal wel niet terug te vinden zijn, maar toch: het idee erachter…
Nadat we de slang toch echt niet meer konden zien, zijn we verder gelopen. Onderweg hebben we nog de meest rare beesten gezien: blauw met oranje hagedissen, felblauwe vlindertjes, vreemd kijkende hoekige kikkers en witte bidsprinkhanen. Na ong. een uur en een kwartier zijn we bij het kloostertje gekomen. Het stelde dus echt niets voor. Het was eigenlijk alleen een stenen hoop met vaag herkenbare muren. Wel was er nog een klein kapelletje, maar daarbinnen stonk het zo naar de geiten/schapenschijt dat ik het meteen voor gezien hield. De fresco's binnen waren wel mooi, maar toch wel flink beschadigd. We hebben daar even uitgerust, van het uitzicht genoten (je zit toch in de Vikos kloof) en wat water gedronken. En toen, jaja, mochten we weer terug.
De terugweg ging veel sneller, want nu hoefden we niet voor elk beestje en dingetje stil te staan (we hadden ze waarschijnlijk op de heenweg toch al gezien), maar toch heb ik in de struikjes vlak naast me nog wat geritsel van een slang gehoord. Even kijken natuurlijk, maar die slang schrikt zich natuurlijk wezenloos als hij m'n kop ziet, dat hij meteen terug gaat naar z'n holletje.
Toen we bijna terug waren bij de camper moest er nog ff een slang vlak voor Heyckes voeten glibberen. En we kennen Mik natuurlijk. Die heeft het dan de 20 minuten erna non-stop nog steeds over: 'oh, een slang voor m'n voeten', 'hij was maar zo vlak bij', 'hij was echt dichtbij' enz. Nou ja, de wandeling hebben we allemaal overleefd, het was echt een heel mooie natuur en heel gevarieerd.
Nadat we nog wat Pringels gegeten hebben zijn we verder gereden. We zijn over hele bergkammen gecrosst met heel steile weggetjes waarvan je denkt dat je verkeerd rijdt en natuurlijk de misselijk makende haarspeldbochten. Pap heeft ong. 50 km in de eerst versnelling gereden, dat wil dus wel wat zeggen over de steilheid en haarspeltbochten.
De bedoeling was dat we in Kastoria zouden overnachten. Op een nepcamping (parkeerplaats) (40.509734; 21.290743) bij een kloostertje onder beheer van een heuse Papa: papa Gabriel. Dat ging dus niet door… het mocht sinds dit jaar niet meer van de gemeente. Heel flauw… We moesten dus een nieuw plekje zoeken. We hebben de weg vervolgd die we morgen zouden gaan rijden en staan nu in de berm langs de weg met een prachtig uitzicht vanuit de bergen over het meer en het omliggende landschap (dus met Kastoria een km of 15 in de verte en laagte). Ongeveer 1x per 2 uur komt er een auto langs en voor de rest is het hier verder doodsstil.
Na het eten van macaroni met kant-en-klare saus, is er een emmer warm water gemaakt.Het wordt toch wel eens tijd dat er fatsoenlijk gewassen wordt, de laatste keer was onder de stranddouche in Sagiada. De korstjes beginnen dus al goed aan te koeken.
Iedereen staat dus hier om de beurt buiten, half naakt, in de berm van de 'snelweg' met een doekje in een emmer met vanillesop te hengelen. Ik heb natuurlijk het voorrecht om ongesteld te zijn en mag in het badkamertje. Niet dat dat een pretje is, maar toch. We hebben ook nog dubbel gelegen om mam: staat ze in d'r blote doos bij die emmer, komt er natuurlijk die ene auto per 2 uur aan…Mam in paniek met handdoekje om achter de deur, deur zover mogelijk dicht en ook nog de handdoek ervoor. We wisten niet dat die zoooo preuts was.
Nadat iedereen zich weer een klein beetje schoon voelde, hebben we maar weer een aanslag gepleegd op de chipsvoorraad. De macaroni was namelijk nogal weinig en we hadden al weer honger.
Zo meteen gaat iedereen richting bed, het is hier heerlijk afgekoeld dus iedereen zal heerlijk slapen. Ik kijk d'r al naar uit.
 
Dag 8 (16 juli)
Toen we allemaal weer eens wakker waren en ontbeten hebben met crackers zijn we weer op weg gegaan. Voor ons, de kids, was het een grootte verassing waar we heen gingen. Halverwege de rit wisten we dat het het grootste meer van Europa was en dat er pelikanen wonen. Klonk goed! Natuurlijk na weer de meest misselijkmakende weggetjes zijn we bij het enorme meer gearriveerd. Aan het meer ligt het dorpje Psarades, waar onze bestemming was (40.828043; 21.031562). Nadat we daar een mooi plekje gevonden hadden, zijn we in het meer gaan zwemmen. We glommen allemaal van het zweet van de rit en buiten was het al niet beter. Van Nederlanders die achter ons stonden, kregen we te horen dat we het strandje af moesten lopen, en dan kwamen we bij een grot met een kerkje erin. Nadat we de mensen van ons af hadden geslagen die ons een bootritje wilden aansmeren, hebben we het strandje afgelopen. Elke grot zijn we ingelopen, maar nergens een kerkje. Wel moesten we door een grot heen, het was meer een spleet, om verder te kunnen. Uiteindelijk na een flink half uur klauteren over de rotsen, hebben we de moed opgegeven om het kerkje te vinden.
Toen we een mooi plekje gevonden hadden om te zwemmen, ben ik nog met pap een stuk verder gelopen. Onderweg hebben we een enorme groene slang gezien, de grootste die ik ooit in het wild gezien heb. Uiteindelijk kwamen we bij een strandje met honderden witte reigers en aalscholvers. Wij kwamen er aan en ze vlogen allemaal tegelijk weg. Heel gaaf om te zien. Toen we terug waren lagen er al een aantal mensen in het water, maar ikzelf moest me nog even vermannen om te gaan zwemmen. Vanwege de pelikanen, aalscholvers, meeuwen en reigers, ligt het natuurlijk voor de hand dat het ook stikt van de vissen in het meer. En dat was duidelijk te ruiken. Uiteindelijk heb ik gezwommen en voelde me nadien net een forelletje.
Het dorpje en waar we aan het zwemmen waren ligt in een flinke baai. Aan de overkant van de baai is een kluizenaarsgrot en pap wilde erheen zwemmen. Het was een behoorlijke afstand, maar ik had uiteindelijk ook maar besloten om mee te gaan. Halverwege de baai kwamen er wat nieuwsgierige pelikanen kijken wat we daar aan het doen waren. Gelukkig bleven ze op redelijke afstand, het zijn toch wel grote vogels en ik heb ze liever niet te dichtbij.
Uiteindelijk zijn we veilig aan de overkant gekomen, maar we konden de grot niet in. Het was een steile wand met een muurtje. Het was echt onmogelijk om erin te komen. Dat was wel jammer. We hebben daar nog een tijdje op het strandje gezeten om moed te verzamelen voor de terugweg. Terwijl we daar zaten hebben we naar een kikker zitten kijken, kwam er een babyslangetje voorbij kronkelen en zat er een slakje in het water. Heel schattig allemaal. Tijdens het zwemmen op de terugweg hadden we iets ontdekt: roepen naar de overkant. Overal in de hoge rotsen zitten grotten en die echoën weer terug. Als je iets roept, hoor je het 10 x terug en je kunt ook precies horen welke grot er echoot. Heel grappig allemaal.
Nadat we uitgezwommen waren, zijn we terug geklommen en geklauterd en hebben we iets gedronken op een terrasje. We hadden op het strandje rare dingetjes gevonden en hadden gevraagd wat het waren. Het bleken overblijfselen te zijn van vruchten van planten in het water (waterkastanjes). Ze schijnen erg lekker te zijn. Het zal allemaal wel.
Toen we terugkwamen van het terras was er een VW busje met Nederlanders achter ons komen staan. Die mensen bleken al 2 jaar op vakantie geweest te zijn. Ze waren helemaal naar Pakistan en India geweest. Nadat ze dat vertelden, kwamen er bij ons toch wel wat jaloerse kreten los. Jeetje… 2 jaar vakantie…
Het plekje waar we stonden was vroeger een deel van het oude meer. 25 jaar geleden lag het waterniveau van het meer namelijk een meter of 4 hoger. En in dat drooggevallen stuk liep een hele kudde koeien los. Die beesten liepen gewoon overal. Uiteindelijk zagen we ze ook tussen de terrasjes doorstruinen. En wij moesten nog uit eten. We waren benieuwd hoeveel koeien ons eten zou jatten.
Uiteindelijk viel dat allemaal wel mee. Veerle ging voor de rustic salsa. We hadden geen idee wat dat was, dus ze ging het proberen. Het bleek een worst te zijn met een hete saus en een groene saus. De groene was erg lekker, en de rode, hete saus was minder. Nou ja, moet kunnen. Dieuw en Heycke gingen McDrekken. Ze hadden allebei een cheeseburger. Pap en mam hadden een of andere vis en ik had kalfsvlees. Dat kalfje liep waarschijnlijk vanmorgen nog voor onze deur langs. Overal zat natuurlijk friet bij, en vooraf hadden we de overbekende 'Greek Salad' met veel feta!!! Het was allemaal weer heerlijk.
Zometeen gaan we allemaal naar bed en het is erg warm, dus ik ben benieuwd of ik veel zal slapen.
 
Dag 9 (17 juli)
Nou dat slapen is erg meegevallen. Het is heel erg afgekoeld vannacht, dat had ik niet verwacht. Na alweer een ontbijt van crackers (het is nou al heel erg lang geleden dat we echt brood gehad hebben), hebben we een boottochtje over het meer gemaakt. Onze gids vertelde honderduit over alles wat maar van toepassing was. Er waren meer kluizenaarsgrotten en die waren tot 100 jaar geleden bewoond. Ook waren daar een aantal fresco's aan de buitenkant te zien. Deze waren bewaard gebleven omdat in de baai altijd alleen een noorder- of zuiderwind kan waaien vanwege de rotsen aan de west- en oostkant. Als de fresco's 's ochtends nat zijn van de dauw, komt er meteen de zon op te staan zodat ze drogen, en daarom zijn ze bewaard gebleven. Die dingen waren al 700 honderd jaar oud ongeveer.
Ook hebben we onderweg honderden pelikanen gezien, aalscholvers en (witte) reigers. Ze vliegen zo voor je uit. Ik hoop dat pap een paar mooie foto's gemaakt heeft met z'n telelens, met mijn fototoestel kon ik niet genoeg inzoomen.
Nadat we de baai uitwaren heeft de man iets verteld over de landen die aan het meer liggen. Hij heeft de punten gewezen waar Albanië begint en eindigt en waar Macedonië begint en eindigt. Vanaf die punten moet je een rechte lijn door het meer trekken en dan heb je de landsgrenzen. Albanië heeft 12% van het meer, Griekenland 18% en Macedonië de rest.
Het verste punt dat we gemaakt hebben was naar een grot toe met jawel: het gister lang gezochte kerkje. Ik weet niet wat die mensen ons gisteren hebben proberen wijs te maken, maar het was aan heel andere kant dan waar wij gezwommen hebben, nou ja… Maar het is een heel lief en poeppig klein kerkje.. Je moet er eerst met een trap omhoog en dan kom je bij het kerkje uit.
Na dit punt zijn we weer terug gevaren naar Psarades, dat vissersdorp betekent, zo vertelde de gids. Dat ook weer meteen duidelijk, want de plaatselijke jeugd was de netten aan het controleren. Ook hebben we nog de naam gevraagd van de waterplant van de vruchten van gisteren: het zijn waterkastanjes, weten we dat ook weer.
Nadat we tussen de koeien door geslalomd weer bij de camper uitgekomen waren, was het een kwestie van alles stormvast maken en rijden dan maar. Maar eerst moesten er nog even met onze achterburen wildkampeer plekjes worden uitgewisseld. Die mensen kwamen uit Istanbul vandaan en wij moeten daar nog heen, dus we weten nu de perfecte plek waar we midden in de stad kunnen kamperen. Mam heeft toen nog een enorme blunder gemaakt. Ze vroeg aan die vrouw of ze zwanger was, niet dus… OEPS. Maar gelukkig kon ze erom lachen.
Toen we eindelijk echt gingen rijden, werd er eerst nog even water opgetopt worden en de voeten werden gewassen (die waren echt smerig)
Alweer na een weg waarvan je kotsmisselijk wordt, zijn we naar Edessa (40.80118; 22.052778) gereden, waar een grote waterval midden in de stad stroomt. Parkeren kan goed bij het stadion (wel rekening houden dat de poort van de parkeerplaats om 23.00 uur dicht gaat). Nadat we daar flink nat zijn geworden en er onderdoor gelopen zijn (dat kon namelijk), was het de bedoeling om naar Pella te gaan en daar ergens te overnachten. Maar het is daar zo warm, dat we dat hebben laten zitten. Eigenlijk wel jammer, want het paleis van Alexander de Grote dat daar ligt schijnt erg groot te zijn. Heel misschien komen we er op de terugweg. We zien wel.
Maar omdat we niet naar Pella zijn gegaan, zijn we maar meteen naar Thessaloniki doorgereden en nu zitten we ergens op een camping (jawel de eerste na Verona, het mag wel in de krant) in Neo Kalikratia (40.316951; 23.04417) op Halkidiki (een kilometer of dertig ten zuiden van Thessaloniki). Met wat bluffen zijn we hier binnengekomen (natuurlijk hebben wij gereserveerd, weet u dat dan niet meer: ik heb nog opgebeld uit Nederland), want anders hadden ze geen plek meer. Maar om op het plekje te komen waar ze ons wilden hebben, was nog een hele heisa. Het leek alsof we er met geen mogelijkheid in konden komen. We waren te lang en te hoog, zodat we last hadden van bomen en takken. Terwijl pap bij de receptie ging vragen of er takken af mochten gebroken worden, kwamen de eerste belangstellende mensen al kijken. Uiteindelijk is er een hele boom speciaal voor ons gesnoeid en heeft de hele camping staan helpen met het roepen van: 'links', 'rechts', 'draaien', 'STOP!' enz. Maar nu staan we wel mooi op ons plekkie, het heeft even geduurd, maar dan heb je ook wat.
Zodra de tafeltjes en stoeltjes uitgeklapt waren, hebben we onze bikini aangetrokken en zijn de zee ingedoken. Daar was het echt tijd voor want het was 'tellibly hot.' Wat voelde ik me schoon toen ik eruit kwam. Geen visgeur meer van het Prespa-water en eindelijk eens weer een soort van douche gehad. Geweldig gevoel. We hebben niet erg lang gezwommen omdat het al half 7 geweest was, en we ook nog moesten eten. Wat we gingen eten was een verassing. We hadden weer iets in folie (dat betekent heel erg lekker) en een vleesje waarvan we niet meer wisten wat het was. Het bleek uiteindelijk gevulde paprika te zijn met een entrecote en natuurlijk de tomatensla met feta van Dieuw.
Na het eten is natuurlijk de afwas gedaan en nu zit de family te praten over een of ander programma over mysteries op Discovery wat Dieuw en Veerle wel eens kijken en pap ook wel eens gezien heeft. Ik ben maar met m'n verslag binnen in de airco gaan zitten: veel beter! Zometeen ga ik weer eens echt douchen!!! Ben benieuwd of ik nog weet hoe zoiets gaat… Oh, vandaag hebben we voor het eerst deze vakantie een platte hond gezien, 2 zelfs! We denken dat we er zo weinig zien omdat er vorig jaar voor de olympische spelen ruim 300.000 zwerfhonden zijn geslacht.
 
Dag 10 (18 juli)
Ik denk dat het een heel erg eentonig verslag gaat worden. Vandaag hebben we écht uitgeslapen. Iedereen werd zo rond 10 uur wakker en niemand had zin om z'n bed te verlaten. Ach ja moet kunnen, daar is het vakantie voor zullen we maar zeggen. Uiteindelijk heeft iedereen zich uit bed kunnen hijsen en heeft iedereen z'n zwemkledij aangetrokken. Ondertussen was er brood gehaald. Ik was vergeten hoe het smaakte, want het was echt al weer een tijdje geleden dat we voor het laatst echt brood gegeten hebben. Maar ik ben op vakantie nooit zo voor het ontbijt en ik vond dit dus ook weer niet te eten. Thuis smaakt het altijd lekker, maar hier moet ik bijna kokhalzen. Jammer, maar ik kan er echt niets aan doen.
Nadat iedereen z'n stokbroodje naar binnen had geschoven, werden er tandengepoetst en is mam de was gaan doen. Heycke, Veerle en Dieuw waren al richting water gegaan en ik heb mam geholpen met de eerste lading was. Het is tenslotte maandag: wasdag, dus dat gaat gewoon door. De hele ochtend is mam in de weer geweest met onderbroeken, shirts en hempjes want iedereen liep al 3 dagen te klagen dat er geen schone onderbroeken meer waren. Nou dat probleem is vandaag opgelost.
Toen ik van plan was om naar het strand te gaan, naar de rest van de girls, kwam ik langs het zwembad, en ja hoor: daar lagen de dames te dobberen. Is er 20 meter verderop een prachtige zee, gaan ze in het zwembad liggen… Ze wilden echt niet mee, want de zee vinden ze in een keer helemaal niets. Ik miste Veerle opeens, die was plassen in de zee en ging daarna het zwembad weer in. Nou het zal allemaal wel.
Uiteindelijk ben ik met pap naar het strand gegaan, mam kwam later ook en uiteindelijk de rest ook. En de rest van de dag hebben we eigenlijk alleen maar aan het strand gehangen. Niets bijzonders, Dieuw kan achterover van m'n schouders duiken en voorover van de schouders van Veerle. Ook kunnen we een toren van 3 maken en dat was we zo'n beetje het opwindendste van vandaag. Echt alleen maar gezwommen en in de zon/schaduw gezeten. Het was echt bloedheet vandaag, het is wel zo'n 45 graden geweest en da's echt heet.
Rond een uur of zes zijn we naar de camper gegaan om het eten voor te bereiden. Terwijl Veerle de courgettes en aubergines aan het snijden was, heb ik met pap een potje gedominood en heb hem flink ingemaakt. Eindelijk!!! Daarna heb ik ook nog met Dieuw gedaan, maar terwijl we bezig waren, was het eten klaar en moest er gegeten worden (het was inmiddels al dik half 8 geweest). De stand is 34-13 voor mij en ik ben dus voor de tweede keer vandaag aan het winnen. Als ik met het verslag zo meteen klaar ben, gaan we verder. Geweldig!
Het eten was zoals gewoonlijk weer heerlijk. Vandaag waren het overheerlijke speklapjes, aardappelen en weer een verassingpakketje, de aubergines en courgettes met gesmolten feta van de BBQ. Het blijft mijn favoriet.
Na het eten heeft Heycke de afwas gedaan (het mag in de krant) en zijn wij met z'n allen maar weer de zee ingedoken. Na nog wat duiken van m'n schouders, een hoop gelach en veel water in de neus, hadden we het koud (ja, het water was 'maar' 30 graden) en zijn we meteen doorgelopen naar de douche.
Net hebben we allemaal een ijsje gehaald (weer een overheerlijke Cornetto, het blijven de lekkerste ijsjes) en nu zit ik hier het verslag te maken. Een heel drukke dag hebben we dus niet gehad en hebben lekker alleen maar gerelaxt. We hebben besloten om hier morgen ook nog te blijven en dan weer verder richting Turkije te trekken, ik zie het allemaal wel.
 
Dag 11 (19 juli)
Vandaag alweer uitgeslapen, het is geen verassing meer, en ontbeten. Voor vandaag stond helemaal niets op het programma. Na het eten en het tandenpoetsen enzo zijn mijn geliefde zusjes naar het zwembad vertrokken. Ik liep nog steeds in m'n pyjama en was maar weer m'n bed ingedoken. Ik had goed geslapen en veel, maar nog steeds niet uitgeslapen. Ik heb daar heerlijk in m'n boek gelezen en het begint nu echt spannend te worden. Om 12 uur heb ik maar eens m'n bikini aangetrokken en ben met mam richting strand gelopen. Onderweg heb ik wat dames uit het zwembad geplukt en uiteindelijk lagen we met z'n allen weer in de pislauwe zee.
Het zwemmen werd met lezen afgewisseld en andersom. Na het zwemmen loop je naar de buitendouche, douche je het zout van je lichaam af en loop je terug naar het strand en plof je neer op je handdoek. En dat gaat dan zo de hele dag door.
Vanmorgen is pap naar het stadje gefietst om wat inkopen te doen. Het bleek markt te zijn en voor ongeveer 5 euro heeft pap een hele berg groenten (2 rugzakken berstens vol) aangeschaft.
's Middags kwam hij erachter dat er geen wijn meer was. Hij meteen naar het winkeltje van de camping gegaan: geen wijn. Dus maar weer naar het dorpje, want hier een avond zonder wijn, kan toch echt niet!
Terwijl pap weer naar het dorpje was, kwam Mik d'r achter dat ze zo'n jeuk heeft op d'r hoofd. Fijn… Uiteindelijk leek het mee te vallen, er waren maar 3 luizen gevonden. Maar toen pap terug kwam uit het dorp, mocht hij weer terug om luizenshampoo te zoeken. Anders zit straks wel alles helemaal onder en daar zitten we al helemaal niet om verlegen. Natuurlijk moet hij op de terugweg van een (iets te hoog) stoepje af fietsen met als gevolg dat de hele fiets total loss is. Ach, kleinigheidje hou je toch, maar hij kon wel mooi 2 km terug lopen.
Dus uiteindelijk is pap 3x naar het dorpje gefietst. Er moet even bij vermeld worden dat het ongeveer 2 km heen is en ook weer terug. En je moet ook nog een heuvel op. Volgens mij is pap minstens 100 gram afgevallen van z'n fietsavonturen. Maar dat heeft hij er 's avonds weer netjes aangegeten met de kip Siam.
Na het eten ben ik nog even met Veerle gaan zwemmen. Dieuw wilde niet mee omdat ze al gedoucht had (nou en?? Zou ik zeggen), maar het was perfect drollemol weer. Er waren hoge golven en Liel en ik hebben dan daar ook flink gebruik van gemaakt. Er doorheen duiken, koppeltje duiken en 'achter ietsen'. Het was erg grappig.
Nadat iedereen gezwommen had, hebben we weer allemaal een ijsje gehaald. Weer een heerlijke cornettoachtige ijs. Ze blijven erg lekker.
En nu is het donker, het waait een beetje en is het de eerste avond dat we niet worden opgevreten door de muggen (dat gevoel hebben we dan).
Morgen gaat de wekker weer om 8 uur en gaan we eerst naar Thessaloniki om boodschappen te doen en om naar het archeologisch museum te gaan. Ben benieuwd.
 
Dag 12 (20 juli)
Het is nou 22:48 en ik zit hier heerlijk in m'n uppie binnen (bij de airco) het verslag te typen. Terwijl ik hier bezig ben, komt Dieuw binnen zetten om naar bed te gaan. Welterusten Braadworstje (hihi).
De rest is nog buiten aan het eten. We zijn nu echte Grieken geworden en eten dus ook pas om half 11 ofzo. Pap wilde per se nog vlees op de BBQ doen en daar had ik geen zin meer in dus ik ben hier maar vast aan de slag gegaan. Kan ik dadelijk naar bed want het was een druk, warm en vermoeiend dagje.
Het begon allemaal toen om 8 uur de wekker ging. Iedereen werd uit z'n bedje getrommeld en moest aankleden, haren kammen enz. Pap was ondertussen brood halen, zodat we als een gesmeerde machine alles konden doen in zo'n efficiënt mogelijke tijd. Nadat iedereen klaar was gingen we op weg. Maar eerst moesten we nog uit ons plekkie zien te komen. Nadat weer alle buren (degene die wakker waren dan) ons hadden geholpen met manoeuvreren konden we echt op weg. Er werden ergens bij een supermarkt wat boodschapjes gedaan en getankt zodat we de reis terug naar Thessaloniki veilig konden voortzetten.
Tegen de tijd dat we daar aangekomen waren, een perfect parkeerplekje op de boulevard achter de universiteit (40.627671; 22.963447) gevonden hadden en wisten waar het museum was, was het al zo'n 36 graden. Na een wandelingetje van ong. een kilometer, kwamen we bij het museum en wat bleek: ze waren aan het verbouwen. Ik had netjes in het Griekenland boekje gelezen over de schatten die het museum heeft, bleek meer dan de helft niet te zien zijn. Jammer. Eigenlijk was alleen het Macedonische goud te zien. Heel mooi en daar kwamen we eigenlijk ook voor. En we kwamen ook voor wat vondsten betreffende Alexander de Grote, die waarschijnlijk van z'n vader waren, maar dat was dus niet te zien. Maar het goud was wel allemaal erg mooi (en natuurlijk oud). Voor meer informatie over deze schatten verwijs ik u door naar de site van het museum in Thessaloniki.
Nadat we het museum helemaal gezien hadden en Veerle de wc daar had vol gepoept, hebben we buiten voor de deur eerst wat gedronken voordat we de rest van de stad gingen verkennen.
Nadat we een stukje van de oude muur hadden gezien en het witte torentje kregen we honger. Dus het gevolg was dat we als lunch uitgebreid gedineerd hebben bij, jawel, de PIZZA HUT!!! Eindelijk echt eten. Je mocht daar je eigen pizza samenstellen en de meest rare combinaties kwamen op tafel. Ik had een overheerlijke pizza met verse champignons, feta (mag natuurlijk niet gemist worden), peperoni en nog iets. Ik weet het al niet meer. Dieuw zit nou allemaal dingen op te noemen, maar dat was het allemaal niet (ze hoort eigenlijk al in bed te liggen, tenminste dat was de bedoeling, maar ze zit hier gezellig met mij mee te lezen).
Maar goed, terwijl we onze pizza buiten aan het eten waren (waarom eigenlijk als ze binnen airco hebben??) kwam er een helikopter om water uit de zee te halen. Er zal wel brand geweest zijn. 5 Minuten later kwamen er ook nog 4 brandweervliegtuigjes water halen. Er was dus echt ergens brand. En al die vliegdingen kwamen ongeveer 4x langs voordat we uitgegeten waren en verder gingen. We zijn langzaam door winkelstraatjes terug gelopen naar de camper, want het was veel te warm om uitgebreid te winkelen. Ik vond het niet zo erg omdat ik de stad eigenlijk waardeloos vind. Alles is er grijs en grauw en het ziet er allemaal niet uit. Het is niet erg gezellig met al die flats volgehangen met airco's vol met spinnenwebben. Het is allemaal zo modern omdat er in Thessaloniki veel aardbevingen zijn en zijn geweest. Alle oude gebouwen hebben die aardbevingen niet overleefd en nu is er dus alleen nog maar nieuwbouw.
Toen we uitgeput bij de camper aankwamen (het was inmiddels al 39,8 graden) werd er eerst nog wat gedronken voordat we richting volgende kampeerplaats reden.
In de camper was het 37 graden en dus echt veel te warm. Het was zwaar afzien en totaal niet leuk. Iedereen zat te glibberen en glijden in z'n broek van het zweet. Onderweg hebben we een kleine omweg gemaakt naar de enorme gebeeldhouwde leeuw van Strimonas (40.803168; 23.842008) die ooit het oude Griekenland bewaakte. Vroeger stond hij namelijk aan een riviertje dat de grens van Griekenland was. Na een stop daar van 10 minuten zijn we verder gegaan. De bedoeling was dat we naar een camping in Nea Palmatos gingen, maar die camping is opgeheven ofzo. Het was er in ieder geval een behoorlijk dooie en geheel vervallen boel.
Nadat ik op de kaart een andere camping had uitgezocht die niet zo ver weg was van waar we waren, zijn we maar weer verder getuft.
Tijdens het rijden hebben we in de verte heel erg veel rook gezien, en waar rook is, is natuurlijk vuur. Dat zal dus wel de brand geweest zijn waarvoor de heli en de vliegtuigen water kwamen halen.
Nu staan we op camping Anatoli net buiten Nea Iraklitsa (40.869986; 24.313914), weer aan zee. Meteen toen we er waren (zo rond 7 uur) moest er gezwommen worden. Iedereen had het zo warm en was zo zweterig dat het geen half uur duurde voordat we in het water lagen. Het water is hier een stuk kouder dan in de rest van de zee waar de tot nu toe gezwommen hebben, maar dat vinden we niet erg.
Dieuw en Heycke waren op het strand onze helden van vandaag, want ze hebben een enorme dooie kwal gered (ze dachten dat hij nog leefde, en terwijl ik dit schrijf krijg ik behoorlijk wat commentaar van Dieuw, die nog steeds van mening was dat hij nog leefde). Ze hebben het slijmerige dooie hoopje in de afwasbak geschept (ik hoop dat het ding afgewassen is) en hebben hem midden tussen de mensen op zo'n 10 meter van de kust 'vrijgelaten'. Geweldig hoor dames!
Toen we klaar waren met zwemmen en douchen (het is hier een koude douche by the way, zoals eigenlijk overal.), zijn we met z'n allen begonnen met het bereiden van het eten. Ik heb een overheerlijke tzatziki gemaakt, Veerle heeft wat dingen zitten snijden en Heycke ook en Dieuw heeft volgens eigen zeggen 'dingen' aan zitten geven. Tuurlijk Dieuw, de afwas is bij dezen voor jou!
Ik en mam hadden eigenlijk niet meer zo'n honger vanwege de warmte en de pizza van vanmiddag denk ik. Maar pap wilde nog wat vlees bij de rijstsalade. Nou van mij mag hij, ik hoefde het niet meer.
Ik denk dat het eten nu wel op is en de afwas al gedaan is, dus ik denk dat ik nu wel weer veilig naar buiten kan.
 
Dag 13 (21 juli)
Vandaag stonden er meerdere dingen op het programma, dus de wekker ging weer rond half 9. Nadat we de camping afwaren (het ging gelukkig heel makkelijk) zijn we naar Kavala gereden. Daar hebben we langs de weg een parkeerplekje (40.934481; 24.395122) meteen bij binnenkomst aan het stadstrandje gevonden en zijn verder naar de stad gelopen. We hebben daar heerlijk winkeltjes gekeken en een beetje rondgeshopt. Pap heeft 2 nieuwe T-shirts gekocht want de shirts die hij heeft zijn een beetje zweterig en ranzig. In een of andere 5 euro tent heeft ook Heycke een hempje gekocht en voor de rest was het 'kijken, kijken, niet kopen.'
Kavala heeft een prachtig, oud aquaduct en daar zijn we even heen gewandeld en voor de rest is er niet veel meer te zien dan de vele winkeltjes. Ik vond Kavala een veel leukere stad dan Thessaloniki, veel gezelliger. Ook zie je in de stad al wat Turkse invloeden (volgens pap dan). Koffiehuisjes, ambachtelijke werkplaatsjes, vogelkooitjes te pas en te onpas e.d.
Nadat we Kavala gezien hadden, zijn we naar natuurpark Nestos gereden (40.887156; 24.769071). Het bos, dat onder het werelderfgoed valt, is het enige oerbos dat Griekenland nog heeft. Nadat we eerst een stuk karpousa gegeten hadden, zijn we even bij het informatiecentrum geweest met de bijbehorende bosknots. Nadat we wat te weten gekomen waren over het bos, hebben we een klein wandelingetje gemaakt. Het viel ons eigenlijk een beetje tegen, de wandeling ging niet door het oerbos zelf, maar door een jong aangeplant stuk bos. Het wandelingetje is niet zo heel lang, een kwartiertje maar ofzo. Na het wandelingetje was het de bedoeling om maar de rivier de Nestos te gaan. Halverwege het zandpad hebben we de camper maar neergezet omdat we anders misschien vast kwamen te zitten, en daar hadden we natuurlijk geen zin in.
Op het zandpad verder hebben we een enorme spin en een enorme sprinkhaan gezien. Dat waren eigenlijk de enige beesten. Het park is ook een beschermd vogelreservaat, maar we hebben geen vogel gezien.
Aan het einde van het pad (nog steeds geen water te zien) kwamen we een herder tegen met koeien. Hij vertelde welke kant we uit moesten: midden door een grasveld vol met koeienflatsen. Uiteindelijk hebben we de rivier gevonden. Het was een wildstromende rivier, maar we hadden een poeltje gevonden. Veerle moest daar natuurlijk proberen te zwemmen, maar toen ze in onderbroek en topje in de blubber met water stond, ging dat toch niet door. Maar goed ook, anders moet ze nat in d'r kleren weer terug lopen naar de camper, dat toch algauw een kilometer of 2 was.
Nadat we daar even gepootjebaad hebben, zijn we weer terug gegaan. Onderweg kwamen we een aantal auto's tegen. Het zandpad was gewoon drukker dan de snelwegen in de bergen! Terug bij de camper zijn we een stukje terug gereden en hebben ergens in de schaduw de rest van de karpousa gegeten.
We zijn met z'n allen van mening dat dit natuurgebied niet echt een succes was. We hadden er veel meer van verwacht en de natuur daar is zo'n beetje hetzelfde als de maasheggen in Sambeek. Het heeft echter wel heel veel mogelijkheden om te wandelen en om wild te kamperen.
Eenmaal weer terug op de snelweg was het een kwestie van camping zoeken. Als je hier in de buurt een camping zoekt, moet je goed uitkijken dat de camping niet gesloten is. Ongeveer 1 op de 3 campings is nog maar open en van de overige 2 campings laten ze de borden gewoon staan.
Nu staan we op camping ??? (we weten het niet meer) in Paralia Avdiron (40.9421; 24.991232). Ook deze camping (voor ons de snotjescamping) ligt weer aan zee. Het is een heel simpel campinkje, maar het heeft alles was de mens zoekt (althans, wij dan).
Nadat we ons weer geïnstalleerd hadden, zijn we meteen gaan zwemmen. De zee is hier erg mooi. Stukjes zand worden afgewisseld met 'bush bush'. Het zijn rotsen ofzo (ik kan het niet met zekerheid zeggen) bedekt met wieren, zeesla en andere zeeplantjes. Hiertussen zwemmen honderden visjes en scholen. Met een duikbril kun je alles goed zien, echt heel mooi.
Terwijl de helft van de familie eten ging maken, heeft Dieuw een zandkasteel gemaakt en heb ik met Veerle gebeachbald. Na een tijdje moest Veerle natuurlijk weer poepen en zo bleven Dieuw en ik over. Dieuw en ik hebben nog even gebeachbald en hebben daarna nog even gezwommen. Natuurlijk kreeg die muts teenkramp midden op zee en heb ik een geweldige teenmassage gegeven.
Toen we terugwaren, was het eten al in volle bereiding en nadat we gedoucht waren, konden we eten. Wat een timing. Tijdens het eten kwam de campingeigenaar ons nog wat tomaten brengen. Heerlijk.
Ondertussen had Dieuw een of ander kikkertje gevangen. Het beestje was knalgroen: een boomkikkertje. Heel schattig en heel plakkerig.
Na het eten moest er geplast worden door deze of gene en wat bleek: het hele toiletgebouw hier zit onder de boomkikkertjes. Dieuw van de boomkikkerreddingsbrigade haalt ze allemaal voor je weg en zet ze terug in de natuur. Inmiddels heeft ze er al een stuk of 10 terug gezet en ze heeft er flink lol in.
Er is besloten om morgen hier nog een dagje te blijven om aan het strand te relaxen. Beetje beachballen en snorkelen en verder helemaal NIETS.
 
Dag 14 (22 juli)
Vandaag hebben we weer fanatiek niets gedaan. We zijn zo rond half 11 een keer opgestaan. Daar hadden we wel reden voor, want afgelopen nacht was de traditionele onweersnacht. Iedere keer als we in Griekenland zijn, is er 1 nacht waarin de hemel helemaal openbarst. En vannacht om 2 uur was het zover. Zo erg als afgelopen nacht heb ik het nog nooit zien regenen. Het water stroomde binnen 10 minuten over de weg en zette de hele camping blank. Daarbij was er ook nog een enorme onweersbui. Het bleef maar flitsen en de donder zat recht boven ons. Maar zoals altijd is het binnen een half uur weer over.
Pap heeft al die tijd buiten gestaan om de luifel vast te houden, anders hadden we die nu niet meer. Uiteindelijk heeft hij hem, toen het weer het toeliet, ingedraaid en nu kunnen we er nog lekker onderzitten.
Na het ontbijt heeft mam wat onderbroeken gewassen en zijn wij meteen de zee ingerold en daar zijn we eigenlijk de hele dag in verbleven. Je kunt hier prachtig snorkelen en dat hebben we dus ook gedaan. Je ziet tussen de rotsen allemaal visjes en heel veel zeeanemonen. Ook zwemmen er hele scholen met honderden guppies onder je door. Heel schattig allemaal. Verder is er gebeachballd en veel gelezen. Ook kun je hier snotjes naar elkaar gooien. Op de rotsen waar je zo prachtig kunt snorkelen, groeien een soort rode plantjes. Die dingen waaien mee met de golven en daardoor raken zo ook los. Die dingen komen naar boven drijven en zijn rond, rood en slijmerig. Daar kun je heel leuk tegen iemand aangooien, ze splashen helemaal uitelkaar. Dieuw heeft een nieuwe hobby gevonden: zandkastelen maken. De eerste stortte in en daarna heeft ze er een knikkerbaan van gemaakt voor de beachbal. Later op de dag heeft ze iets gecreëerd dat uiteindelijk ook ingestort is. Van de ruines heeft ze een privé-badje gemaakt.
's Avonds tijdens het eten hebben we 2 verassingspaketjes gegeten. Een met tomaat en feta en de ander met aubergines en feta. Verder wat worstjes, stokjes en er was nog een karbonaadje van gisteren over.
Net hebben we een ijsje gehaald in de campingshop en nu zitten we daar heerlijk van te genieten terwijl we de muggen van ons afslaan.
Vandaag was dus een dag van dramatisch niets doen en daar hebben we nog steeds geen moeite mee.
 
Dag 15 (23 juli)
Vandaag ging om 8 uur de wekker en daar was niet iedereen even blij mee. Vooral Dieuw kon niet opstaan.
Na het ontbijt zijn we meteen aangereden richting Alexandropouli. Onderweg zijn we even gestopt bij een schattig kloostertje, Heilige Nicolaas (41.008988; 25.14506). Het kloostertje ligt op een soort dijk tussen de zee en een meer. Eigenlijk ligt het in zee. Je moet er via bruggetjes heen wandelen. Vanbinnen vond ik het niet zo heel bijzonder, maar het is gewoon de plaats waar het kloostertje ligt dat het zo bijzonder maakt.
Nadat we een beetje daar rondgekeken hadden (op Heycke en Dieuw na, want die kunnen niet zo goed tegen cultuur), zijn we verder gereden. Onderweg hebben we voor de laatste keer goed boodschappen gedaan. Jawel, bij de Lidl. Alles is daar precies hetzelfde als in Nederland. Zelfs de verpakkingen.
Zo rond half 2 zijn we op de stadscamping van Alexandropouli gearriveerd (40.84631; 25.854169). Nog nooit hebben we een camping zo gemakkelijk gevonden en het mooie was dat er ook nog plek was. We staan nu op een klein plekje, dat voor ons niet zo klein is. We hebben wel slechter gestaan. Verder is ons plekje geweldig omdat het 50 meter lopen is naar de zee, 50 meter lopen naar het toiletgebouw en 30 meter naar de ijsverkoop. En ze hebben hier de overheerlijke Cornetto's voor 1 euro!!! Prachtige camping.
Waar we hier nog het meest verbaasd om stonden was niet dat er gewone wc's waren (overal zijn hurktoiletten) of dat er papier was (is hier ook nooit) maar dat er een slot op de wc's en douches zit. Dat hadden we ook al lang niet meer meegemaakt. Waarschijnlijk komt het doordat dit een redelijk toeristische camping is. We zijn hier eens niet een keer de enige buitenlanders of Nederlanders. De camping schijnt zo'n 300 plaatsen te hebben, dus zo gek is dat dan ook weer niet.
Nadat we al onze spullen uitgestald hadden onder toeziend oog van al onze buren, hebben we de hele middag verder gezwommen. Ook hier is de zee weer heerlijk. Wat wel jammer is, is dat er vooral aan het begin scherpe steentjes zitten. Maar na een meter of 10 is dat ook over en is er alleen nog zand. Natuurlijk heeft iedereen z'n tenen opengehaald. Ik heb het zelfs zo bont gemaakt dat m'n teen bleef bloeden en bloeden. Er zit een enorme jaap in en doet behoorlijk pijn. Fijn als je weet dat je de komende 5 dagen door Istanbul mag rondhobbelen. Want dat staat morgen op het programma: vroeg op en meteen naar de grens zodat we hopen niet al te lang moeten wachten.
Verder hebben we vanavond kip gegeten, gemaakt door Mik. Met wat tomaten en gekookte erwtjes e.d. door Veerle en natuurlijk was de traditionele feta van de partij.
Na het eten hebben we een ijsje gehaald en nu zit iedereen te lezen en muggen van zich af te slaan, want die zijn hier gelukkig ook weer in overvloed aanwezig. Zo meteen gaan pap, Dieuw en ik dominoën. Ik moet Dieuw even inmaken want ze heeft gisteren per ongeluk van me gewonnen…
 
Dag 16 (24 juli)
Vandaag was de grote dag! We gingen naar Turkije. Vanaf 8 uur zijn we in de weer geweest om zo snel mogelijk te kunnen vertrekken. We hadden ons al voorbereid op een zware dag. Overal is tegen ons gezegd dat als je eenmaal aan de beurt bent bij de grens, het gemiddeld 1,5 tot 4 uur duurt voordat je erdoorheen bent.
Bij de Griekse grens hebben we gewoon naar de douanesoldaten gezwaaid en dat was het voor de Griekse kant dan. Toen moest de Turkse grens nog. Eerst moesten we aansluiten in een enorme rij. Dan kom je bij een soort tolpoortje en moet je je paspoort laten zien. Door naar de rij voor het volgende poortje, weer paspoort laten zien en dit keer ook de autopapieren. Daar werd gezegd waar de visa's konden gehaald worden. Mam heeft dit voor iedereen gedaan en we konden door naar het volgende poortje en jawel, we misten een formulier. We hadden geen 'costumpaper'. Dat hadden ze ook nergens tegen ons gezegd. Mam op zoek naar een zo'n verrekt papier en dat hadden we uiteindelijk. Van de 2 poortjes was er 1 dicht, die was lunchen ofzo. Dus extra lang in de rij. Die kerel kijkt naar de visa's (telt niet eens het aantal mensen dat de grens overgaat) en ziet dat we met een custompaper zwaaien (kijkt hier ook niet naar) en we konden door rijden. Waarom dan zo'n papier?? Geeeeeen idee. Uiteindelijk heeft het gelukkig maar een uur en 10 minuten geduurd voordat we door de grens waren en toen begon het avontuur. Meteen zie je overal dode honden en andere dieren. Op het eerste kruispunt (eigenlijk overal) waren we een bezienswaardigheid. Een paar jongens in een vrachtwagen zaten ons zo aan te gapen dat ik naar ze heb gezwaaid. Meteen werd er uitbundig teruggezwaaid.
Op de snelweg is een spoorvorming van ongeveer 10 centimeter diep. Ook vind je op de snelweg paard en wagens, tractors met een hooikar van 5 m hoog en andere vreemde voertuigen. Prachtig om te zien. Oude boerkes met hun karpousas en noem maar op.
Het wegdek was van goede kwaliteit: overal gaten en scheuren die opgevuld waren in de hoop dat het vlak werd, niet dus. Soms ontbreekt er gewoon 10 meter weg en mag je door het zand. En dat is dan snelweg…
Halverwege was er een koelvrachtwagentje gekanteld. Midden op de vlakke weg. Hoe die het voor elkaar krijgt? Vreemd. Bij ons zou er dan een file van 10 km komen te staan, maar hier gaat het verkeer gewoon even over de weg in aanbouw aan de linkerkant en rijd vrolijk verder.
We hebben ook een weg gereden die langs de zee loopt en overal zag het strand zwart van de mensen. Allemaal Turkse (want die heb je hier) dagjesmensen. Allemaal bezig met hun BBQ's en het rook dan ook constant naar het vlees.
 
Op het gegeven moment hebben we een tolweg gepakt. Het kaartje trekken ging makkelijk maar aan de andere kant, waar we weer de weg afgingen en betaald moest worden, was het minder gemakkelijk. Er waren 3 tolpoortjes open en voor elke poortje stond een rij van pak weg 200 meter. Mensen willen aan alle kanten invoegen zodat ze minder lang in de rij hoeven te staan. 3 auto's voor ons probeerden ze het ook, maar dat liep uit op een vechtpartij. We zagen vuisten door de lucht vliegen en uiteindelijk gingen ze elkaar met krikken te lijf. De politie zag het gelukkig en haalden de mensen uit elkaar en 5 minuten later waren ze weer de beste vrienden.
Vanuit de rij voor de tol heb ik met een verrekijker geprobeerd het verkeersbord te lezen dat achter de tol stond. We moesten richting vliegveld voor onze camping. Het vliegveld hebben we gevonden, maar we hadden geen routebeschrijving naar de camping. We hebben het mensen gevraagd die geen woord over de grens spreken en uiteindelijk hebben we de afslag naar het dorpje (voorstadje van Istanbul) gevonden. Wij afslaan, is er een brug die te laat is voor onze camper. En natuurlijk was het alleen maar eenrichtingsverkeer en kwam het van 4 kanten. Mam en ik hebben het hele verkeer stopgezet en pap heeft uiteindelijk kunnen draaien. Voor het stoplicht even aan de mensen in de auto naast ons gevraagd of ze de camping kenden. Gelukkig konden ze in het Engels een alternatieve route vertellen. Die hebben we gevolgd en kwamen op een kruising aan en toen wist pap het echt niet meer. Hij was al bezig om z'n deur open te maken om het iemand te vragen en toen zag ik op 2 meter afstand een campingbordje. De camping was gewoon recht voor onze neus!
En hier staan we dus. Op camping Floraye ofziets in Atakoy, net achter het vliegveld (waypoint 20). En dat vliegveld is duidelijk merkbaar. Er komen kisten overgevlogen om te landen die net niet de bomen hier voor onze neus raken. Je kunt de mensen aan de raampjes zien zitten. Ook stijgen ze natuurlijk op, kortom: het is hier constant een pokkenherrie. Voor de rest is het een luxe Turkse camping. Er zijn gewone wc's (met slot!) en koude douches. Ook is er een zwembad! Voor de rest is het een beetje vergane glorie, de camping is ooit deel geweest van een recreatiepark. Maar daar is weinig van over.
Hier tegenover de camping schijnt een bushalte te zijn en een eindje verder een treinstation. Kortom: morgen genoeg mogelijkheden om in het centrum van Istanbul te komen.
 
Dag 17 (25 juli)
Alweer onder het genot van het lawaai van opstijgende en landende vliegtuigen mag ik weer (zoals ik elke avond braaf doe) aan het verslag schrijven.
Nadat om 8 uur de wekker ging, gegeten werd, tanden gepoetst enz. gingen we met de trein naar het centrum van Istanbul. Vanaf de camping is het een kwartier, 20 minuten lopen naar station Yesiköl. Daar koop je aan het loket voor iedere persoon voor 1,5 lira een muntje en daarmee kun je door poortjes het perron op. En dat was het dan.
Het treinen duurde ongeveer 3 kwartier en we werden dan ook 3 kwartier non-stop aangestaard door mede treinreizigers. Terwijl je in de trein staat, komen de lichaamsgeuren op je af walmen, heerlijk. Mensen keken ook naar ons alsof we rechtstreeks uit een rariteitenkabinet kwamen. Na 10 minuten zie je dat ook niet meer en kun je genieten van het uitzicht. Nou ja, genieten… overal ligt wel vuil langs de spoorlijn.
Eenmaal in het centrum aangekomen bleek het te regenen. Nou ja, kan gebeuren. We liepen richting kruidenbazaar en jawel, het begint te hozen van de lucht. Terwijl we naar een ondergrondse oversteekplaats renden begaf natuurlijk mijn schoen het. Net waar ik op zat te wachten.
We hebben even geschuild onder de weg en zijn daarna verder gerend. De kruidenbazaar vond ik niet echt meer een kruidenbazaar. Er zijn wel wat kruiden, maar ook gewoon de stalletjes met Turkse ogen en lampen.
Nadat we een rondje door de kruidenbazaar gewandeld hebben, hebben we een stukje markt gewoon op straat gelopen. Daar zie je overal nog echte sjouwers rond lopen met grote zakken op de rug, op weg naar de eindbestemming. Maar het regende nog steeds dus we zijn de grand bazaar ingeschoten. Wat je daar allemaal ziet: goud goud goud en nog veel meer goud. En oh ja, ook nog zilver.
Je wordt door de verkopers nog net niet de stalletjes ingetrokken. Ze willen allemaal hun spul aan je laten zien en wat ook zo frappant is, ze weten allemaal precies wat je nodig hebt. Het mooie is dat je helemaal niets nodig hebt, dus waar ze die wijsheid vandaan halen? Ook ben je zo'n beetje van elke mam z'n 'baby', fijn… net waar we op zaten te wachten. Ook is er 2 keer aan mij gevraagd of ik de moeder was van de rest. NEE DUS, graag niet.
Rond een uur of 1 kregen we dorst en hebben in een echt Turks theehuis Turkse thee gedronken. Dieuw kreeg vers geperste jus d'orange en mik wilde cola. De rest heeft zich wel aan de bittere thee gewaagd, en met 2 suikerklontjes in zo'n minuscuul glaasje is het best te drinken.
Bij een juweliertje zag Dieuw een paar zilveren oorbelletjes. Pap vragen hoe duur ze waren, bleken het witgouden oorbelletjes te zijn. Dat feestje ging dus niet door. Heycke wist dat goud in Turkije goedkoopt is, dus die vroeg hoe duur een gouden ketting was. 200 euro was het antwoord. Heycke kan nu nog steeds niet geloven dat dat nou goedkoop is.
Dieuw heeft ergens een paar prachtige Turkse sloffen gekocht. Bij de buurman heeft pap me verkocht voor maarliefst 1 kameel. Kan het nog minder? Die kerel vroeg nog aan me of ik een vriendje had enzo en of ik z'n nummer moest hebben. Nee bedankt.
Nadat we het wel een beetje gehad hadden met de bazaar hebben we wat rondgeslenterd door de winkelstraatjes, verdwaalt waren we toch al lang. Ergens bij een van de vele leerwinkeltjes heeft pap een leren tasje gekocht voor al z'n papieren (de oude is nou toch echt versleten) en 2 portemonnees. Een voor hem zelf en een voor mij.
Toen we dat gekocht hadden begon iedereen wel een beetje z'n voeten te voelen en wilden we zitten. Wij zijn naar de dichtstbijzijnde moskee gelopen (de universiteitsmoskee) en hebben daar op het binnenpleintje druiven gegeten die we op de hoek daar bij een oud kereltje gekocht hadden. Tegenover deze moskee is de toegangspoort tot de universiteit en zo'n poort mogen ze ook wel voor de HAN in Nijmegen neerzetten. Nijmegen komt namelijk zo wel een beetje karig over.
Toen we weer een beetje bijgekomen waren hebben we een blik in de moskee zelf geworpen. Hups, iedereen schoenen uit, omslag doeken werden uit de tassen gehaald en om het hoofd en schouders geslagen en door naar binnen. Omdat Veerle nog niet ongesteld is, hoeft ze eigenlijk geen hoofddoek om (zo is het volgens mij) maar van de moskeemeneer moest ze dat wel. Nou ja, is best lachen.
Binnen waren er een aantal mensen aan het bidden en voor de rest is er eigenlijk in zo'n moskee weinig te zien. Dieuw vond de tapijten erg zacht en stond vervolgens te huppelen en te dansen. Eenmaal weer buiten hebben we besloten om maar weer richting station te gaan en terug te gaan naar de camping, het was inmiddels al 3 uur geweest.
We zijn door een leerwijkje (een echt volksbuurtje volgens pap) naar een ander stationnetje gelopen als dat we op de heenweg zijn uitgestapt. Tegenover het stationnetje bleek de vismarkt te zijn en pap had opeens zin in vis vanavond. Dus wat vis gehaald en wat groente bij de groenteman ertegen over. Voordat we vis hadden, waren we ook alweer een half uur verder. Eerst moet er uitgebreid gepraat worden over elke vis. Daarna moest er uitgekozen worden en dan maken ze het voor je schoon. Is wel service, al duurt het allemaal wat lang.  Daarna zijn we toch echt naar het stationnetje gelopen. Nog niet koud op het perron kwam de trein er al weer aan en konden we richting Yesikol. Na weer 3 kwartier aangestaard te zijn (dat werden we eigenlijk de hele dag, maar in zo'n trein valt het zo op), waren we weer in de buurt. Bij een klein winkeltje nog wat yoghurt gekocht en bij de drankwinkel een brood (logisch???) voor het avondeten.
Eenmaal weer op de camping werd er meteen gezwommen want we waren allemaal lekker klef.
Toen we allemaal bibberend uit het zwembad kwamen, is de BBQ aangegaan en heeft pap volgens eigen zeggen de lekkerste maaltijd van de vakantie gemaakt. Ik vind vis niet lekker, maar naar horen zeggen was alle vis overheerlijk. Ik leef nu even op sla en brood met tzaziki, ook heb ik een klein visje gegeten maar dat vond ik niet echt een groot succes. Nou ja, sla is ook erg lekker.
Dieuw ligt nu al lekker te slapen, die was echt moe. We waren samen wezen plassen en ik heb d'r terug gedragen omdat ze te moe was om te lopen. We hadden ook 'honderden kilometers gelopen'. Heycke en Veerle zijn met de Nederlandse kinderen van hier achter ergens aan het kletsen en ik ga zo naar bedje toe.
Het was een erg leuk dagje en die bazaar vind ik geweldig. Alleen al om al die mensen te bekijken en bekeken worden. Al die rommeltjes die mensen verkopen en het allemaal aan je aanprijzen.
 
Dag 18 (26 juli)
Vandaag hebben we eerst heerlijk uitgeslapen. Pap is toen hij wakker was, naar een supermarkt in het dorpje gelopen om brood te halen.
Na het ontbijt, met gebakken ei, hebben we een duik in het zwembad genomen. Dieuw, Veerle en ik hebben ons een uur lang prima vermaakt. Terwijl wij aan het zwemmen waren, heeft pap bij Heycke luizenspul gedaan en mam heeft de afwas gedaan. Pap heeft gelukkig geen levende of dode luis gevonden, dus gelukkig heeft het allemaal meegevallen en waren we d'r op tijd bij.
Rond een uur of 1 zijn we uiteindelijk richting Istanbul gegaan. Weer met de trein, en deze keer was de trein stampvol. We moesten ons zo'n beetje de trein instampen met behulp van ellebogen. En wook deze keer kwamen de lichaamswalmen op ons drijven. Heerlijk gewoon.
Vandaag stonden de Aya Sophia en de Sultan Ahmet moskee op het programma. Vanaf een of ander station was het een klein eindje lopen naar de Aya Sophia, dat we als eerste zouden bezichtigen. Voordat we in de rij gingen staan om naar binnen te kunnen had Veerle een of ander mannenhoedje gekocht en Heycke een haremrokje.
De Aya Sophia is ooit zo'n 1600 jaar geleden begonnen als kerk, is daarna getransformeerd in moskee, toen weer kerk en weer terug en zo maar door en nu is het een museum.
Het is de grootste kerk, op de Sint Pieter na, ter wereld en het is ook inderdaad een enorm ding. Binnen weet je eigenlijk meteen dat je in een kerk staat. Dat weet je naar de vorm van het ding, maar dan zie je opeens Arabische tekens hangen en dat is dan toch wel weer raar. Ook is er zo'n trapje waar de Imam op vrijdag op staat en een ding dat de richting van Mekka aangeeft. Boven de richting-Mekka-ding hangen mozaïeken van Jezus en Maria en dan weet je echt niet meer waar je je bevindt. En naast Jezus hangt weer een tekst in het Arabisch.
Wat ik wel jammer vond, was dat de halve binnenkant in de steigers stond en ook de grote kroonluchter was beneden achter de schermen. Die steigers verprusten wel een beetje het zicht, maar er moet natuurlijk ook gewoon gerestaureerd worden (zijn ze pas 5 jaar mee bezig).
We zijn ook op de galerij geweest en vanaf daar kun je echt de hele kerk/moskee goed zien. Ook hingen er wat foto's van de mozaïeken op het plafond, zodat je de details goed kon zien. Die mozaïeken zijn trouwens helemaal van goud gemaakt. Heel mooi. Toen we het wel gehad hadden, zijn we nog even wezen plassen. Toch wel bijzonder om in een van de beroemdste kerken en moskeen te plassen. Kan niet iedereen zeggen.
Na de Aya Sophia hebben we een wandelingetje gemaakt en onderweg zagen we zigeunerjongetjes zwemmen in een fontein. Ze waren naar geld aan het duiken. Naast de fontein stond een man met een stok en haak om ze er weer uit te jagen. Al die mennekes snel er uit en weg, behalve een. Die kwam niet op tijd weg en die werd letterlijk bij de oren gegrepen en eruit getrokken. Dieuw ging helemaal over de rooie. Het jong kreeg een schop onder de kont en moest maken dat hij weg kwam.
We hebben ergens op een stoepje een brood gegeten en zijn toen naar de watercatacomben van Istanbul gegaan. Het is eigenlijk een enorme kelder met 200 nog wat zuilen, dat gevuld met 30 cm water. Daar beneden hadden ze paden aangelegd waarover je kon lopen (uitkijken dat je niet charmant op je bek gaat, het is erg glad). Verder was het er eigenlijk pikdonker, maar ze hadden de zuilen met oranje licht verlicht, zodat alles en beetje een mysterieus werd.
Toen de catacomben ooit werden aangelegd, hebben ze ergens uit een Romeinse tempel 2 Medusa hoofden gehaald en die als zuil gebruikt voor 2 zuilen. Een Medusa ligt op d'r kant en de andere op kop.
In het water zwemmen honderden grote en kleine vissen en die hebben we even gevoerd. Best leuk een vechtpartij onder vissen.
Na de catacomben hebben we een poging gedaan om naar de blauwe moskee te gaan. Toen we op het binnenplein stonden, begon de imam te blèren en konden we niet meer naar binnen. Ondertussen werd ik weer aangesproken door de zoveelste jongeman. Als ik nooit de ware Jacob in Nederland vind, verhuis ik wel naar Turkije. Ben ik zo getrouwd. Maar deze jongeman begon ook het gebruikelijke verhaaltje en vertelde dat hij Shakespeare heette. Yeah, right. Wel zou hij nooit van z'n leven mijn mooie ogen vergeten. Ik heb me kapot gelachen, ik had m'n vet coole zonnebril op, dus m'n ogen kan hij nooit gezien hebben.
Maar zo'n gebedsdienst duurt al gauw een uur en we hebben in die tijd een wandelingetje door een tapijtenmakerijswijkje gemaakt en zijn we naar een Egyptische obelisk geweest. Naar hebben we op een bankje een maïskolf gegeten en natuurlijk werd ik weer door een of andere kerel aangesproken die ansichtkaarten verkocht. Hij vroeg hoe ik heette (hijzelf was Piere van Hooijdonk) en begon een praatje. Uiteindelijk heb ik een ansichtkaart van hem gekregen! Wouw.
Uiteindelijk zijn we in de Blauwe moskee gekomen. Er waren bij de ingang plasic zakken om je schoenen in te doen en hoofddoeken voor de mensen die die niet bij zich hadden. Dieuw kreeg er ook een omdat ze te blote armen had. Veerle, ons jongetje, mocht er niet eens een. Mam, Heycke en ik hadden onze eigen hoofddoek, pap heeft z'n broekspijpen aangeritst en we konden naar binnen.
De blauwe moskee is ook een enorm gebouw. De touristen moesten achter een hekje blijven zodat we de biddende moslims niet lastig konden vallen. Pap is ergens in een nisje (achter het hekje) voor een open raam gaan zitten. Recht voor z'n neus was een politieagent aan het bidden (compleet met handboeien en pistool aan de gordel). Toen die klaar was, vond hij het zijn taak om pap daar te verwijderen. Tegen Heycke was ondertussen al een stuk of 3 keer gezegd dat haar buik te zien was en dat ze er iets aan moest doen. Maar Heycke trekt zich daar gewoon niets van aan en vind het 'allemaal zo'n preutse mensen.' Verder is er in zo'n moskee is eigenlijk weinig te zien. Al die krullen en koepels e.d. zijn hartstikke mooi. Maar er zijn geen beelden of iconen te zien zoals in een Katholieke kerk. We zijn dan ook niet erg lang in de moskee gebleven.
De honger begon te komen en we hebben gegeten bij de Pudding Shop. Jeugdsentiment voor pap en mam. Meteen met de over kletsen dat ze hier 25 jaar geleden ook al geweest waren en bla bla bla. Vonden ze geweldig.
Daar hebben we lekker gegeten. Veerle, Dieuw en Heycke wilden jus d'orange en dat hadden ze niet. Een ober is dat gewoon bij de buren gaan halen. Hier zie je het echt: klant is koning.
's Avonds, om 9 uur, zou er een son et lumiere zijn bij de blauwe moskee. Na het eten zijn we daar op de bankjes gaan zitten om uit te rusten en te wachten op de show. Achter ons hoorden we muziek en ik heb naar met Dieuw naar een blokfluiter, grote trom slager en dansende Derwish gekeken. Die kerel bleef maar rondjes draaien.
Op de terugweg naar de bankjes vroegen jongens of we zussen waren of dat ik de moeder was. Fijn…
Om 9 uur begon het dan. Het verhaal was over de bouw van de blauwe moskee met de moskee op de achtergrond die steeds verlicht wordt. Soms was het een echte blauwe moskee, dan waren er alleen maar lampen aan. Ik vond het heel mooi.
Als je achterom keek, zag je de verlichte Aya Sophia. Ook heel mooi.
Rond 10 uur hebben we een stationnetje gezocht en daar de trein terug genomen. Onderweg is het ding 2 keer afgeslagen met als gevolg dat je in de elektriciteitsgeur zit. Om 11 uur waren we terug op de camping en zo meteen ga ik heerlijk naar bedje toe.
 
Dag 19 (27 juli)
Vandaag ging alweer de wekker. Pap is meteen opgestaan om in het dorp brood te halen en wij konden nog zo'n 20 minuten blijven liggen. Gisteravond had ik niet meer gedoucht, dus ik stond ook al vrij snel op om te gaan douchen. Voor het eerst dat ik warm water had!!! Er gaat zo'n beetje een wereld voor je open. Nadat ik uitgebreid gedoucht had en terug was bij de camper, was pap er al weer met brood.
Vandaag was er markt op het marktplein voor de camping. Tot onze verbazing was het een grote en gezellige markt. Ik heb ergens oerlelijke plastic herenslippers gekocht omdat ik niets meer had om op te lopen. Ze hebben natuurlijk nergens damesslippers in mijn maat en ik had echt schoenen of iets nodig. M'n outdoor is gebroken en m'n teenslippers zijn erg dun aan het worden. Dieuw heeft bij een kraampje 2 armbandjes gekocht met honderden alziende ogen en ik een sleutelhanger met alziend oog. Ik was de rest al vrij snel kwijt en bij ons is het de regel ' als je elkaar kwijt bent, gewoon blijven staan en de rest loopt terug'. Nou niet dus. Uiteindelijk ben ik ze maar gaan zoeken. Ik ben de markt 5 keer doorgelopen en zelfs even terug geweest naar de camper, maar ik kon ze nergens vinden. Toen ze eindelijk op de terugweg waren, heb ik ze gevonden.
Heycke had in de tussentijd een hempje gekocht en samen met Dieuw had ze geprobeerd een bikini te kopen, maar dat ging niet door. Veerle heeft ergens een paar prachtige oorbellen op de kop getikt.
Eenmaal terug op de camping hebben we snel een duik genomen en zijn we richting stationnetje gelopen. Onderweg kwamen we een bank tegen en pap heeft z'n portemonnee volgepind. Toen we bij het stationnetje kwamen kwam de trein net binnenrollen. Wij onder de tunnel door gerend, trap op, snel muntjes gekocht en door de draaihekjes gerend. Daarna nog een sprintje over het perron en snel de al rijdende trein ingesprongen. Dat is hier gewoon. Tijdens het rijden kun je gewoon de deuren open zetten zodat de lichaamswalmen weg kunnen. Het gevolg is dat er net zoveel mensen buiten staan dan binnen.
Vandaag stond het Topkapi op het programma maar eerst zijn we naar het archeologisch museum geweest. Pap wilde de Alexander grafkist zien. Door een groot deel van het museum zijn we alleen maar doorgesjeest, maar we hebben de kist wel uitgebreid bekeken. Een prachtige kist en nog helemaal gaaf. Pap heeft terplekke besloten dat als hij overlijdt en niet in Sagiada uitgestrooid kan worden, hij dan in zo'n kist wil. Het is nog eens iets anders dan in de kliko.
We hebben na het museum op een terrasje daar, tussen de pilaren en andere oude stukken steen, een colaatje gedronken en een ijsje gegeten. Daarna zijn we naar het Topkapi (paleis van de sultan) gelopen. Het was een heel avontuur om daar binnen te komen. Je kunt tickets kopen voor de toegang en een extra ticket voor de schatten. Dat was een eindje van het museum vandan. Wij wilden natuurlijk ook de schatten zien en er stond op een bord dat je tickets ook bij de ingang kon kopen. Dat was het plan. Nadat we door metaaldetectors gegaan waren, moesten we opeens kaartjes inleveren en die hadden we dus niet. Wij hebben daar staan wachten en pap is terug gegaan om kaartjes te halen. Veerle en Dieuw waren gratis en we hadden dus 4 kaartjes. Die kaartjeskerel wilde niet geloven dat Veerle jonger was dan 14 met als gevolg dat ik, die als laatste ging, niet meer naar binnen mocht. Ik werd tegen gehouden en uit de rij geduwd, fijn… Na een hoop gescheld en gedreigd heb ik uiteindelijk maar een kaartje gehaald. Er stond daar gelukkig geen rij, maar toen ik aan de beurt was, sloten ze gewoon het loket voor m'n neus. Volgende rij. Was niet de efficiëntste rij en de kaartjesverkoper sprak geen engels. Uiteindelijk had ik een kaartje in de hoop dat het de goeie was. Dat bleek gelukkig wel.
Toen we allemaal binnen waren, zijn we als eerste naar de schatten gegaan. Allemaal gebruiksvoorwerpen die de sultans gebruikt hebben. Alles was van goud, ingelegd met diamanten, smaragden en robijnen. Het glinstert je allemaal tegemoet.
Ook hebben ze daar de Topkapi dolk, de hoofdrolspeler van een spannende film, en de grootste diamant ter wereld. En hij is echt groot en hij glinstert. Verder was er o.a. de schatkist: een klein schattig gouden met kristallen kistje (ong. 30 breed) dat vol zat met diamanten, smaragden en andere edelstenen. Wouw, die wil ik ook wel.
Na de schatten zijn we naar verschillende vertrekken geweest, maar daar is eigenlijk niets te zien. We hebben op een enorm balkon gestaan met een prachtig uitzicht over de Bosporus en zijn door de een naar grootste porseleinverzameling ter wereld gesjeest. Ook hebben we een kledingverzameling gezien. Allerlei gewaden die de sultans door de eeuwen heen gedragen hebben. En aan de broeken kon je zien hoe mager die kerels waren. In 1 broek paste pap zelfs met gemak 3x in. Echt gigantisch.
Nadat we het grootste deel van het paleis gezien hadden, was het de bedoeling om nog even naar de grote Bazaar te gaan. We konden hem alleen niet vinden. Pap heeft ergens in een supermarktje wat flessen drinken gehaald en mam en ik hebben op de kaart gekeken of we konden vinden waar we zaten. Nadat we op een bankje het drinken op hadden gedronken, gingen we verder met onze zoektocht naar de bazaar. Er waren steeds meer winkeltjes, dus het kon niet meer ver zijn. Opeens een kreet van Dieuw: TURKSE SOKKEN. Eindelijk, waar we de hele vakantie al naar op zoek zijn, was gevonden. Dieuw en ik hebben een paar prachtige bonte wollen Turkse sokken aangeschaft. Toen we verder liepen zag pap bij de buren hele mooie slippers, in mijn maat nog wel!! Ik had in de plastic slippers al flinke blaren gelopen, maar die waren ook maar tijdelijk. Nu heb ik geweldig mooie leren slippers aan m'n voeten. Weer een missie geslaagd.
Toen we eindelijk de bazaar gevonden hadden, had het nog maar weinig zijn. Het was al 7 uur geweest en alle winkeltjes waren bezig met sluiten. Jammer, ik had nog wel even over de bazaar willen struinen. Door de bazaar zijn we richting kruidenbazaar gelopen en vanuit daar verder naar het station, en alweer hadden we mazzel. Toen we aankwamen lopen kwam net de trein binnenrollen. Snel de muntjes in het apparaat gegooid en door de hekjes gerend, sprintje over het perron en alweer de trein gehaald. Uiteindelijk had pap een muntje over, Heycke was onder het hekje doorgekropen. Het muntje hebben we aan een zwerver gegeven. Misschien is hij er blij mee.
Tegen 9 uur waren we eindelijk weer op de camping. Iedereen was moe en had zere voeten maar er moest nog eten gemaakt worden. Zo rond 10 uur zaten we eindelijk aan tafel en een uur later lag iedereen in bed. We waren bekaf…
 
Dag 20 (28 juli)
Vandaag hebben we maar weer eens uitgeslapen. Drie dagen Istanbul is toch wel heel erg vermoeiend. Pap is, zoals elke ochtend, brood gaan halen en kwam bij de receptie erachter dat er een ferryboot vaart tussen Kumkapi en … Hij heeft daar terplekke via het Internet geboekt, maar dat kon pas om half 4. Dus na het ontbijt en de andere ochtendrituelen, konden we nog uitgebreid zwemmen en rustig alles inpakken voor het rijden.
Zo rond een uur of 1 zijn we aangereden, hebben nog even boodschappen in het dorpje gedaan en waren om half 3 in de haven. We waren er als derde, lekker op tijd dus. We hebben de tijd gedood met wat chips en een boekje. Uiteindelijk werd er vanaf half 4 ingescheept, maar omdat wij groot, hoog en lang zijn, mochten we er pas als laatste op. Toen ook wij er opstonden, begon de boot meteen te varen. Het was een super fast boot. En dat gaat echt snel. Zo snel dat er geen buitendeck is omdat je dan wegwaait. Wel hebben ze een deck vol met vliegtuigstoelen. Toen wij, als laatsten, bovenkwamen was alles bezet. We zijn maar verspreid op vrije stoelen gaan zitten. Ik zat helemaal vooraan en kon de andere niet zien. Pap komt op het gegeven moment of ik water wil en met de boodschap dat de stoelen gereserveerd zijn. We hadden 5 stoelen omdat Dieuw nog gratis was. Dus ik maar weer verhuist en heb daar de rest van de reis bij de anderen gezeten. Er werd geprobeerd om wat te lezen, maar de boot schommelde zo dat het nogal moeilijk was zonder misselijk te worden. De overtocht duurde in totaal een uur en een kwartier. We konden er als eersten af en jawel: we waren in Azië! Nu hoefden we nog maar zo'n 60 km naar Bursa te rijden. De weg was zoals alle Turkse wegen: chaotisch. Het was druk en we hebben zelfs in de file gestaan. In Bursa moest er getankt worden en de tankman zei dat alle 5 de campings in Bursa gesloten waren. Fijn… Maar, zo zei hij, we konden wel ergens goed in de bossen kamperen. Uiteindelijk hebben we het geprobeerd op de parkeerplaats van de botanische tuinen en de dierentuin (wp ?). Maar de bewaker daar zei dat het onverstandig was, omdat we dan geheid zouden worden overvallen. Wel wist hij een camping in Mudanya, 25 km ten noorden van Bursa.
In Mudanya hebben we het gevraagd en uiteindelijk is er een kereltje met ons meegereden omdat hij toch die kant uit moest. De camping hier is echt een lachertje. Het begrip 'camping' is nou ook bij iedereen, behalve Heycke, bijgesteld. Het is een straatje met allemaal superkleine bouwvallige huisjes. Geen water, stroom, toiletten e.d. Stroom hebben we van een huisje kunnen krijgen, maar dat was dan ook alles. Terwijl we aan het uitstappen waren, werden we van alle kanten stoelen aangedragen en hebben we een tafeltje (met tafelkleed beprint met Turkse ogen) te leen gekregen. Dat scheelde ons weer uitpakken.
Mam had onderweg al ui en paprika gesneden en is meteen bij aankomst de macaroni gaan koken. Het was alweer 8 uur toen we stonden.
Na het eten ben ik met pap op zoek gegaan naar een winkeltje waar we eventueel morgen brood kunnen halen. Wat bleek: er is hier een hele avondmarkt. Nadat we een supermarktje gevonden hadden, hebben we mam opgehaald en hebben nog wat geflambeerd (geflaneerd) over de boulevard hier. Er is geen bal te doen, maar wel erg druk. Allerlei ouwe lui zitten op klapstoeltjes te ouwehoeren en de rest van de mensen loopt heen en weer en weer terug.
Na het flamberen had ik geen zin meer om het verslag bij te werken, dus dit schrijf ik zeg maar morgen.
 
Dag 21 (29 juli)
Vandaag ging alweer de wekker en is pap wederom brood gaan halen, zoals eigenlijk iedere ochtend. We wilden eigenlijk zo snel mogelijk weg van ons prachtige plekje. Een Duitssprekend vrouwtje vertelde ons dat er in … een goede camping was. Ze was er zelf geweest. Verder vond ze het hartstikke leuk dat we daar op het kamp overnacht hadden en ze vroeg ons op de koffie. Dat werd een beetje teveel, maar ze stond erop dat mam even haar huisje kwam bekijken. Ikzelf ben niet binnen geweest, maar zo oud en vervallen als het er vanbuiten uitziet, zo schoon en modern is het vanbinnen.
Na het ontbijt zijn we richting Bursa gereden. Bij de Mustafa Haman (wp ?) is een goede parkeerplaats. Om de hoek stopt daar een bus die je zo naar het centrum brengt. Terwijl we de camper uitstapten, stopte de bus. We zijn erheen gerend en vroegen of de bus naar het centrum ging. Ja dus. Terwijl we in de bus zaten gingen we ons maar eens afvragen waar we eigenlijk de camper geparkeerd hadden. Een duitssprekende Turk zei dat het bij het Kulturpark was en weer een ander zei dat het bij de Mustafa Haman was. We hebben alles maar opgeschreven zodat we het voor de terugweg konden vragen.
In Bursa zijn we eerst naar de Groene Moskee gelopen, omdat die vanwege een of andere feestdag om 12 uur zou sluiten. Terwijl we daarheen lopen, komt er een hele politie-escorte aan die 2 mercedessen begeleidden. Een van die auto's had een raampje open, en wie zwaait er naar ons? Jawel: de president van Turkije!!! Geweldig, Beatrix hebben we nog nooit gezien, maar de president hier wel!
Uiteindelijk hebben we de moskee gevonden door een oud vrouwtje stiekem te volgen. De groene moskee is niet zo heel erg groot, maar is wel helemaal betegeld Isnictegels. Eigenlijk is de moskee helemaal blauw, maar de Turken vinden het groen, dus is het de groene moskee. Deze moskee heeft als een van de weinige moskeeën ter wereld een drietrappige fontein binnen. Maar helaas werd deze net gerestaureerd. Dit is trouwens het eerste dat aan de al 700 jarige moskee wordt gerestaureerd.
Achter de moskee is de groene tombe, de graftombe van sultan Ahmed 1. Ook hier zijn alle muren betegeld met de meest mooie kleuren en ook de kist zelf is helemaal blauw met geel. Erg mooi allemaal.
Na de moskee en de tombe hebben we ergens een ijsje gehaald en zijn we richting de bazaar gelopen.
Onderweg kwamen we een drukkerijtje tegen. En tuurlijk moest pap even z'n visitekaartje afgeven. Ze hadden daar allemaal oude machientjes staan en waren met z'n 10en aan het werk met 3 van die machientjes. Geweldig!
Naast het drukkerijtje is een citermaker. Een oud kereltje was daar een citer in elkaar aan het zetten en ging helemaal voor de foto poseren. In het ateliertje hingen allemaal beroemdheden die zijn citers had gebruikt.
Bursa staat verder bekend om de zijde, het ligt ook op de zijderoute, maar daar is weinig van terug te vinden. Er zijn wel wat zijdeverkopers en zijdewinkeltjes/kraampjes, maar ik had gedacht dat het er veel meer zouden zijn. Dat je er zo'n beetje mee doodgegooid werd. Niet dus. Wel is alles hier een stuk minder opdringerig dan in Istanbul. We hebben ergens op een terrasje wat gedronken en zijn daarna verder gelopen.
Tegen een uur of 1 hadden we het allemaal wel een beetje gezien en was het de bedoeling om de camper weer op te zoeken. Terwijl we naar een busstop liepen, kwamen we langs een kebabrestaurant en hebben ter plekke besloten om daar wat te eten. Ik heb nog nooit zo'n lekkere Donner Kebab gegeten als daar. Echt fantasisch. Een broodje vol met vlees en saus en ernaast een kwak met van die overheerlijke Turkse yoghurt. Het restaurantje was naast de grote moskee van Bursa en terwijl we aan het eten waren, konden we genieten van de gezangen en preken van het vrijdagmiddaggebed. Het was zo druk, dat er zelfs matten buiten neergelegd, zodat alle gelovigen konden bidden. Eentje was zelfs op een bankje neergestreken.
Met gevaar voor eigen leven zijn we een 4 baansweg overgestoken omdat daar alle bussen stopten. Bij de eerste de beste bus had pap gevraagd of die naar de goede plek ging: niet dus. We moesten volgens die man bus 15 hebben. We hebben daar ongeveer een half uur staan wachten en hebben alle getallen van 1 t/m 40 voorbij zien komen, maar geen 15. uiteindelijk maar weer gevraagd, bleek het bus 48 te zijn, maar volgens weer iemand anders bus 36. het zal allemaal wel. Uiteindelijk moesten we naar een halte verder lopen en hebben daar de goede bus gevonden en uiteindelijk ook de camper.
Nu moesten we Bursa nog uitkomen en richting Edrimit rijden. Makkelijker gezegd dan gedaan. Eerst hadden we een afslag gemist en konden nergens een u-turn maken. Het duurde 5 km door de stad heen voordat het kon. Uiteindelijk hadden we de goede weg, bleek er een omleiding te zijn. Die hebben we netjes gevolgd, maar die ging over in een weg waar vrachtwagens niet mogen rijden. Dus nog verder om. Uiteindelijk heeft het ong. anderhalf uur geduurd voordat we de stad uitwaren.
De weg verder naar Edremit was niet zo moeilijk te vinden, maar het was alleen een heel erg slecht wegdek. Uiteindelijk waren we om half 8 op de camping die het vrouwtje 's ochtends ons had aanbevolen. En het is een hele mooie camping. We hebben ons weer naar binnengebluft (niet dat het nodig was, er zijn hier nog zo'n 200 plekken vrij) en staan daardoor 5 meter vanaf het strand.
De zee is hier glashelder, ik heb nog nooit zo'n helder zeewater gezien, en erg koud. Dat is wel jammer, maar het strand maakt het weer goed: daar is het gewoon bloedheet. We hebben even snel een duik genomen en zijn toen aan het eten begonnen.
Net is de afwas gedaan en iedereen is bezig naar bed te gaan. Morgen doen we een dagje niks en overmorgen gaan we waarschijnlijk vanuit hier een dagje naar Troje om 's avonds weer terug te komen.
 
Dag 22 (30 juli)
Vandaag eindelijk weer eens richtig uitgeslapen. Zo rond half 10 begon iedereen wakker te worden en voordat iedereen uit bed was, waren we weer een half uur, drie kwartier verder. Na het ontbijt is de helft de zee ingeplonst en heeft de rest gelezen en klusjes gedaan. Mam heeft de pyama's en kussenslopen gewassen zodat we straks weer een klein beetje schoon slapen. Terwijl we hier zaten kwam er iemand vragen of dat we 's avonds meededen met een beachvolleybaltoernooi. En natuurlijk willen we dat. We waren de eerste leden van het Dutchteam!
De rest van de dag hebben we eigenlijk alleen maar gelambald. Beetje beachballen, zwemmen, snorkelen, boekje lezen en verder niksen.
's Middags hebben we een keer, voor het eerst, de overheerlijke campingsoep gegeten: tomatensoep uit blik van Knorr. Als voorafje hadden we iets van een soort kofte met tomatensaus. Het was best lekker allemaal. Na deze lunch gingen we allemaal weer verder met fanatiek nietsdoen.
Om 6 uur moest er gebeachvolleybald worden. Het Nederlandse team bestond uit 3 Mekkingzussen, 1 Nederlandse jongen en verder aangevuld met Duitssprekende mensen. We hebben met z'n allen netjes de derde plek gehaald. Niet slecht! Na het 'toernooi' werden de teams gemengd en hebben we nog 3 wedstrijdjes voor de joeks gespeeld.
Na het volleyen hadden we flink honger en hebben, zoals gewoonlijk eigenlijk, heerlijk gegeten. Vandaag hadden we eindelijk weer eens een verassingpakketje, dit keer met Hollandse kaas. Die kaas hadden we nog en moest toch echt een keer op.
Na het eten moesten pap en ik nog douchen. De douchegebouwen zitten hier een beetje vreemd in elkaar. Vlakbij de camper is een gebouw met alleen wc's en wastafels. Een heel eind verderop is een gebouw met alles erop en eraan, maar daar is bijna geen warm water, daarvoor ga je nog een eindje verder. Dieuw had het ons aangewezen en even later stond ik heerlijk, zoals altijd in Turkije, onder een ijskoude douche. Oh ja, ik stond ook nog in het donker.
Na het douchen ging er een fles water open i.p.v. wijn en nu zit ik het verslag te typen.
 
Dag 23 (31 juli)
Gisteren hadden we besloten om hier nog een dagje te relaxen, en dat doen we natuurlijk graag. Nadat we heerlijk uitgeslapen hadden, en hadden ontbeten, plonsten we weer heerlijk de ijskoude zee in.
Mam heeft wat onderbroeken gewassen en pap de airco van binnen schoongemaakt. Het ding draait hier gewoon 24 uur per dag en had nogal wat stof aangetrokken. Het was uitermate ranzig en ook goed merkbaar. Het was de afgelopen nachten erg warm.
Tijdens het wassen heeft Dieuw mam benoemd tot het klotsvrouwtje. Al dat gesjouw met water was voor Dieuw genoeg om mam die bijnaam te geven.
Nadat de klusjes gedaan waren hebben ook pap en mam fanatiek genikst. We zijn allemaal flink opgeschoten in ons boek en 's middags werden er her en der wat dutjes gedaan.
Maar toen kwam het: een heuse tsunami. De zee hier is de hele dag spiegelglad, maar nu waren er opeens golven. De golven kwamen uit het niets en waren zeker 1,5 meter hoog. We zaten allemaal relaxed te lezen toen we het zagen. Meteen ben ik met Dieuw de zee in gerend. Zelden zo'n lol gehad in zee. De golven gingen zo hard dat ik niet kon blijven staan, en om een gevaarte als ik om te krijgen, moet er toch behoorlijk wat kracht achter zitten. Maar het mooiste was om de zee een paar meter in te lopen en je dan met een goeie hoge golf mee te laten drijven. Je werd zo 5 meter het strand opgekwakt, waar je bijna niet meer op kon staan omdat de volgende er al weer aankwam.
Helaas waren de golven net zo snel over als dat ze gekomen waren. De lol heeft, jammer genoeg, nog geen 10 minuten geduurd. Het bleef daarna nog wel een beetje golven, maar was niet meer zo leuk. Waarschijnlijk is er ergens een zeebeving geweest en waren de golven hier het gevolg van. Je zit hier namelijk vlak bij een breuklijn in de aarde, of hoe zo'n ding ook mag heten.
Na de tsunami's ging het relaxen en niksdoen gewoon weer door. Laat in de middag hebben we een ijsje gehaald en nog wat gezwommen. 's Avonds is er een overheerlijke rijstsalade gemaakt met wat stukken kalkoen.
Meteen na het eten ben ik met Dieuw gaan neptennisen. Dat houd in: beachballen over een volleybalnet op het strand en doen alsof je tennist (beetje met de kont zwaaien en nepstuiteren voordat je gaat serveren). We hadden zo onze eigen regels die, als het goed uitkwam, gewoon werden aangepast. We waren nog aan het beachballen toen de zon achter de bergen aan de overkant verdween en we toch echt het balletje niet meer zagen.
We hadden het warm (waren al lang gedoucht, maar ach: BOEIEN), en zijn de zee maar weer ingeplonst. Heerlijk: de hele Middellandse Zee voor ons alleen. Dat was zo'n half uur geleden.
Dieuw is nu bezig met naar bed gaan en heeft net luid verkondigd dat ze d'r voeten heeft gewassen in de voetenwasserij. Een plek, buiten het wc-gebouw, waar je je voeten even kunt afspoelen. Veerle (onze alcoholist) zit aan de breezer en pap zit hier te verkondigen dat we in een waar dal zitten: pap en mam zijn van retsina overgegaan op Kaapse Pracht. IEW! Triest gewoon. Het wordt volgens pap weer tijd om naar Griekenland te gaan om weer tientallen liters Retsina in te slaan. Maar deze plannen zijn vanavond al weer gewijzigd: i.p.v. morgen naar Troje te gaan, blijven we nog een dagje hier om niets te doen. Overmorgen gaan we toch echt naar Troje. Ik moet het nog zien.
 
Dag 24 (1 augustus)
Vandaag weer een luierdag. Natuurlijk eerst uitgeslapen, rustig ontbeten en de zee maar weer ingerold. Dat vind ik hier eigenlijk wel jammer: de zee is erg koud. 's Ochtends heb je je nog niet erg ingespannen en is de zon nog niet erg heet, dus langer dan 10 minuten is het niet uit te houden. Maar 's middags is het wel lekker.
Net als gister en eergister, hebben we vandaag veel gelezen, gebeachbald, wat gezwommen, en hier komt de verandering: vandaag is er ook gekanood. 's Middags heeft pap 2 kano's gehuurd en Veerle en Dieuw hebben zich helemaal uitgeleefd. Ik wilde eigenlijk ook wel even en heb Dieuws kano veroverd. Ik mocht ff een rondje en Dieuw mocht op de punt zitten. Ik heb me kapot geroeid om dat gewicht naar de boei te krijgen en weer terug. Het gevolg was een blaar op m'n linker duim. Nou ja, boeien, we hebben wel gelachen en dat is het belangrijkste.
Om 6 uur werd er weer, zoals elke avond, gevolleybald en Veerle en ik hebben maar weer eens meegedaan. Het begon met 2 teams, maar uiteindelijk werd er een 3e team opgericht. Vond ik niet erg, heb je tenminste af en toe pauze om wat te drinken of af te koelen in de zee. Na 2 uur gevolleyd te hebben, zijn we uiteten gegaan in de 'schoolkantine'. Op de camping kun je eten halen. Je loopt langs bakken, schept wat op en betaalt aan het einde. Het was goed te eten en niet belachelijk duur. De hele camping maakte er ook duidelijk gebruik van. We hadden namelijk nog niemand de afgelopen dagen zien koken of eten, en dit was de reden.
Heycke heeft nu een computer gehuurd en ik mag dadelijk even m'n mail checken net als Veerle. Er zal wel niet veel zijn.
 
Dag 25 (2 augustus)
Vandaag ging weer eens de wekker en iedereen had het er duidelijk moeite mee om op te staan. Uiteindelijk hebben we ontbeten en de rotzooi ingepakt. Terwijl we water aan het optoppen waren, heb ik nog even snel m'n tanden gepoetst in de voetenwasserij en zijn we richting Troje (Truva in het Turks) gereden.
Na 2 uur rijden ofzo (ik weet het al niet eens meer) hebben we de opgravingen gevonden. Meteen bij de ingang stond natuurlijk een levensgrote replica van het wereld beroemde paard van Troje. Je kon erin en dus ook meteen foto's gemaakt terwijl we uit de raampjes hangen. Daarna begon de opgraving pas echt. Ik vond het een heel verwarrende opgraving. Alles wat ze gevonden hebben ze in meerdere tijdperken aangegeven (1 t/m 5 of 6) en in totaal beslaan die zo'n 4300 jaar. Troje is altijd een bezige stad geweest en de Trojanen hebben alles bovenop elkaar gebouwd. Het is dus onmogelijk om alles op te graven want als je bij de onderste en oudste laag wilt komen, moet je eerdere lagen vernietigen en dat is ook weer zonde. Het is allemaal heel verwarrend. Het ene moment sta je naar de fundering van een huisje te kijken en pal ernaast staat een ander huisje dat 1000 jaar ouder is met daar weer een fundering door heen van 2000 jaar terug. Het is dus erg moeilijk om er een echte stad uit te halen.
Wel hebben ze van elke laag wat blootgelegd en dus ook van de oudste laag. Die laag is het bekendst omdat die beschreven is in de Ilias van Homerus.
Na de opgraving zijn we naar Canakkale gereden om daar met een pontje over te steken naar Gallipoli. Het schiereiland waar de Nieuw Zeelanders in de Eerste Wereldoorlog nogal klop gehad hebben van de Turken.
Toen we op Gallipoli waren, heb ik een camping uitgezocht (er waren er wel 2!). We hadden netjes de bordjes gevolgd met Kum camping in Kumtepe en hebben het uiteindelijk ook gevonden. We hebben er alleen nooit gekampeerd. Pap moest meteen betalen en nadat hij dat gedaan had, kwamen ze nog eens met de mededeling dat hij nog eens 60 YIL neer moest tellen voor het zwembad. Ik weet niet wat er verder daar binnen in het kantoor heeft plaats gevonden, maar uiteindelijk zijn we naar de andere camping gereden in Kabatepe (wp 30??).
Als je in Kabatepe komt, bij het haventje, moet je vlak voor het haventje links naar boven toe. We hebben de hele camping afgezocht naar een plekje dat groot genoeg was voor ons en waar ze stroom hadden. Dat hebben we dus niet gevonden. Nu staan we op een enorme plek, alleen zonder stroom. Dat belooft wat te worden vannacht het zal wel stikheet zijn. Het is nu 9 uur geweest en nog steeds 39 graden. Pfff ik heb nu al geen zin om naar bed te gaan.
Maar goed, nadat we ons geïnstalleerd hadden, zijn we meteen de zee ingedoken. Het is de hele dag stikheet geweest en iedereen zat te soppen in z'n kleding.
De zee is hier zo'n 10 graden warmer dan in Oren maar nog wel zo koud dat het afkoelt als je erin rolt.
Na het zwemmen hebben we met z'n allen snel het eten gemaakt. Ik heb weer eens overheerlijke tzatziki gemaakt en voor de rest was er veel vlees en tomaten met feta. Heerlijk. Het was alleen heel erg veel en heb lang niet alles opgegeten, wel jammer, maar ik barstte zowat uit elkaar.
Zo meteen heerlijk warm naar bed. Ik denk dat het in de camper zo'n 40 graden is, ondanks dat alle ramen wagenwijd open staan. We kunnen in ieder geval niet klagen dat we het niet warm gehad hebben.
 
Dag 26 (3 augustus)
GRIEKENLAND!!! We zijn weer in Griekenland. Hoe? Nou zo! Vandaag moesten we weer vroeg op, en voor het eerst deze vakantie was iedereen al wakker. Zoals voorspeld was het vannacht stikbenauwd. We zijn niet zo heel erg laat naar bed gegaan, maar al snel zat ik al weer buiten. Binnen was het gewoon niet te harden. Ik lag alleen maar, bewoog nog niet eens en voelde gewoon het zweet over m'n gezicht druipen. Ik heb heerlijk in de warmte buiten in m'n boek zitten lezen en ben na een uur weer naar bed gegaan, in de hoop om wat te slapen. Nou vergeet maar. Ik heb tot kwart over 3 liggen lezen en toen was m'n boek uit. Dat was balen. Na nog een hele tijd wakker gelegen te hebben, ben ik eindelijk in slaap gevallen om een paar uur later weer zeiknat van het zweet wakker te worden.
Toen we naar buiten gingen, bleek Heycke's slipper weg te zijn. We laten die dingen gewoon altijd buiten liggen, maar op deze camping lopen nogal wat zwerfhonden los. Een van deze beestjes had een slipper gejat en ergens honderd meter verderop neergelegd. Na een flinke zoektocht heeft ze hem gelukkig gevonden.
Na het ontbijt hebben we even een duik in zee genomen en zijn we richting het oorlogsmuseum gereden in Kapatepe.
Hier in Kapatepe en de rest van Gallipoli is in de Eerste Wereldoorlog flink hard gevochten. Er waren alleen al onder de Nieuw-Zeelanders 200.000 doden. Doe ze ook een keer mee in een oorlog, verliezen ze zo'n beetje de helft van hun mannelijke bevolking… In totaal zijn er zo'n 750.000 geallieerden (Australische, Britse, Fransen, Indiasen en Nieuw-Zeelandse) gesneuveld.
In het museum liggen allerlei kogels, granaten, granaatscherven, kleding e.a. Ook is er een schoen waar de botten van de voet die erbij hoorde nog inzitten. Verder zijn er ook een aantal brieven van soldaten die voor het laatst een brief geschreven hebben. Ze schrijven allemaal aan hun moeder en eindigen allemaal hun brief met iets in de trant van: ik hoop je snel weer te zien in goede gezondheid. Wat zo triest is, en dat lees je dan in zo'n brief, is dat de Nieuw-Zeelanders helemaal niet wisten waarom ze vochten en in oorlog waren. Er staat ook in die brief dat de loopgraven maar 5 meter uit elkaar waren. Ook schreef iemand dat hij een keer tegenover een Turk was komen te staan en toen had gezien dat een Turk ook maar een mens was… Normaal zie en hoor je dit soort dingen in films of boeken, maar dit is dan allemaal echt gebeurd. Heel erg allemaal.
Na het museum zijn we gaan rijden om te zien waar we uitkwamen. 's Middags kwamen we een Burger King tegen met als gevolg dat we uitgebreid daar gedineerd hebben. Heerlijk voor een keertje. Mam vond dat natuurlijk weer niet, maar die heeft maar gewoon pech. Jammer alleen dat ze hier niet aan vet coole zonnebrillen doen.
Uiteindelijk zijn we tot de grens gekomen en toen begon het gezeur weer. Door de Turkse grens komen ging heel makkelijk. Gewoon door 5 poortjes en steeds je paspoort laten zien en een keer je custom paper inleveren (ja, dat papier dat we op de heenweg eerst niet hadden). En toen kwam de Griekse grens… er stond een flinke rij. Ook moest je weer verschillende keren je papieren laten zien en het duurde maar en duurde maar. En het was echt warm. Iedereen liep met klotsende oksels een beetje rond de camper omdat het binnen al helemaal niet te houden was. Na een hele tijd wachten (waarom?? Geen idee, ze kijken amper naar je paspoort met je stempels e.d.) zijn we ook over de Griekse grens gekomen en nu staan we weer op de camping in Alexandropoulis. Bij de receptie zeiden ze al: Hey, are you back? Ja dus.
Oh ja. Vlak voor de grens kregen we 2 plastic zakjes met een geel petje (iedereen heeft me de hele vakantie uitgelachen met m'n gele petje, maar nu hebben ze d'r zelf een op het hoofd), aansteker, kussentje en nog wat reclame toei. Dit moest ook even in het verslag.
We staan hier dus op de camping, dit keer op een echt grote plek en meteen zijn we de zee ingedoken, stoelen en tafels uitpakken kwam erna wel. En in die zee zijn we vervolgens een uur of zo gebleven. Heerlijk. Hier was het water wel weer warm en koelt je niet af, maar die zweetlaag gaat er perfect mee weg.
Na het zwemmen zijn er wat hamburgers gebakken, wat rijst gekookt met een hutseflutsje en hebben we weer heerlijk gegeten (zoals eigenlijk wel iedere avond!). Ik zit lekker binnen bij de airco en veilig voor de muggen. Buiten stikt het ervan. Ik heb nog nooit zoveel muggen gezien. Het enige dat je buiten doet is naar muggen slaan.
Nu is het bijna 10 uur en ik denk dat ik zo maar eens naar bed ga. Afgelopen nacht heb ik nou ook weer niet zo veel geslapen.
 
Dag 27 (4 augustus)
Vanmorgen ging niet de wekker maar mijn telefoon! De wekker is kapot gevallen tijdens het rijden en we moeten het nu met telefoons doen. Ik was dus als eerste wakker en heb heerlijk Dieuw wakker gemaakt. Was ze niet erg blij mee maar wij hebben allemaal flink gelachen.
Na het gebruikelijke ochtendritueel stond er een flinke reis op het programma. We zouden zo ver mogelijk richting Thessaloniki rijden.
Eerst hebben we vlak bij de camping bij een Lidl boodschappen gedaan. Het was de eerste keer weer in Griekenland dus er is de nodige feta en tzaziki ingeslagen. Ik hou niet zo van boodschappen doen en ik ben in die tijd helemaal los gegaan op de muziek van Robbie Williams! Yeah!
Na het boodschappen doen hebben we een klereneind gereden. Begin van de middag zijn we van de snelweg afgegaan om naar het plaatsje Toksandres te gaan. Daar is een stationnetje waar maar liefst 2x per dag een trein aankomt en waar ze op het kantoor met z'n 4en zitten. Maar daar ging het niet om. 2 Km van het stationnetje af is een parkeerplaats van waar een wandeling begint richting het eindstation van het treintje 14 km verderop (wp??). Het is een geitenpaadje dat helemaal langs de spoorlijn loopt door de bergen en langs de rivier. Deze bergen en de wandeltocht vallen in het Nestosnatuurgebied, waar ook de Nestos River doorheen stroomt. Jaja deze naam moet u bekent voorkomen want 2 weken geleden ofzo zijn we ook al in het Nestosgebied geweest, maar dan helemaal aan de andere kant. Toen vonden we het nogal tegenvallen en net het maasheggengebied, maar aan deze kant was de natuur prachtig.
We zijn het paadje ong. 2 km afgelopen en hebben ergens een paadje naar beneden gevonden naar de rivier. Natuurlijk hadden we geen zwemkleding aan of mee dus iedereen heeft heerlijk in z'n onderbroek gezwommen in de wildstromende rivier. Zelden zo'n lol gehad in een rivier. Het mooiste was om 100 meter rivier opwaarts te lopen (ging door de stroming nogal moeilijk, maar over een zandplaat doe je er 'maar' een kwartier over) en je dan in de rivier laten zakken en mee stromen naar het beginpunt.
Nadat we uitgezwommen waren, heeft iedereen z'n ondergoed in een boom gehangen om te laten drogen en hebben we een yoghurtje gegeten. Tegen de tijd dat dat op was, was de kleding ook weer droog. Toen was het tijd om weer terug te lopen. Het was echt een prachtig zwemplekje. Je ziet er niemand en hebt (zo lijkt het) het hele natuurgebied voor je alleen. Geweldig.
We zijn hetzelfde paadje terug gelopen en eenmaal bij de camper ging de tocht verder. Na nog een paar uur gereden te hebben zijn we eindelijk op de camping gekomen, waar het ook de bedoeling was om vandaag te eindigen. De camping heet Asprovalta en ligt, hoe toevallig, ook in Asprovalta. Zoals elke reisdag zat iedereen weer in z'n kleding te soppen en zijn we meteen de zee in gedoken. Hier is weer een hele andere zee. Na 3 stappen kun je al niet meer staan, maar er zijn wel heel erg hoge golven. Ook stikt het hier van de krabbetjes. Heel leuk om zusjes bang te maken!
Na het zwemmen had iedereen honger en hebben we onze zoutvoorraad maar weer aangevuld. Die was de afgelopen dagen flink geslonken door al dat zweten. Na de snackpartij is er een wasje gedaan. De nodige onderbroeken en hempjes hangen nu aan een waslijn nadat ze door mam uitgewassen waren. Kunnen we weer vooruit.
Ook moest er nog eten gemaakt worden, maar niemand had nog honger. Diversen leden van de family ging lezen, en anderen gingen dominoën. Dieuw en ik hebben pap in 3 potjes ingemaakt. Zo snel is het nog nooit gegaan! Hij bleef 3x met een dubbel 5 zitten… ach ja, kleinigheidje hou je altijd.
Uiteindelijk is er wat eten gemaakt. Pap heeft wat vlees gebbqd en er was wat komkommer en tomaat.
Nu zijn ze aan het afwassen en ik heb met binnen teruggetrokken om dit op te schrijven en om niet te hoeven afwassen. Tactiek is een gave!!!
Morgen is het (alweer) een reisdag en gaan we ook naar de opgravingen in Pella. Daar ligt het paleis van Alexander de Grote. We hebben dat op de heenweg over geslagen omdat we er langsreden toen het midden op de dag was, en stikheet. Pap en mam willen er toch wel heel erg graag heen, en dus doen we het gewoon morgen.
 
Dag 28 (5 augustus)
Gisteravond zaten we nog even buiten en toen begon het opeens erg hard te waaien. Het was al aan het weerlichten dus we hebben maar snel alle was van de lijn gehaald voordat het nat zou regenen. En jawel, nog geen 10 minuten later begon het te regenen en onweren. En het heeft zo'n beetje de hele nacht doorgeregend.
Gelukkig was het vanochtend weer droog, maar zoals verwacht, rook het overal naar natte honden. Gadver, maar zo ruikt de grond hier nou eenmaal als het geregend heeft.
Omdat we weer redelijk vroeg waren opgestaan, reden we rond 10 uur al weer. Dit keer richting Pella.
Toen we in Pella waren, hebben we eerst het museumpje bekeken. Pella was ooit de hoofdstad van het oude Griekse rijk. Hier stond ook het paleis van Alexander de Grote, en dat zijn ze nu aan het opgraven. Ze hebben prachtige mozaïekvloeren gevonden. Ze beelden allemaal wat uit en de mozaïek bestaat uit allemaal even grote en van dezelfde kleur steentjes. Heel mooi allemaal. Verder hebben ze in het museumpje allemaal beeldjes die gevonden zijn in verschillende graven en natuurlijk hebben ze wat goud gevonden. Dat hoort natuurlijk in een echt paleis. Terwijl we de schatten van Pella aan het bewonderen waren, kwam een museummedewerkster vragen of we alle 4 brothers van elkaar waren. Ja dat waren we, maar dan sisters. Oh ja hahahaha was het antwoord.
Na het museum zijn we de echte opgraving opgelopen. Hier zie je nog echt de funderingen van het paleis, winkeltjes en huisjes. Toen wij er rondliepen, waren er meer opgravers dan toeristen, het opgraven is hier nog allemaal in volle gang. Je vindt er ook zelf handvaten van oude kruiken en scherven.
Onder wat afdakjes hadden ze ook nog wat mozaïekvloeren, maar lang niet zo mooi als de vloeren in het museum.
Wat ik erg jammer vond, was dat er overal onkruid groeide. Het zit gewoon tussen de muren. Maar ja, daar kijk je gewoon tussendoor.
Na Pella zijn we verder gereden. De bedoeling was om zover mogelijk te komen. De richting waarin we reden was Ioannina, maar dat zouden we niet halen vandaag. Onderweg heeft het veel geregend, dus we hadden geen zin om ergens 's middags al te gaan wildkamperen. Wat moet je dan de hele verdere dag? Je kunt niks. We zijn uiteindelijk dus toch helemaal doorgereden naar Ioannina en nu staan we hier op de stadscamping waar we 2 jaar geleden ook gestaan hebben.
Toen we stonden hadden we allemaal flinke honger, het was ook al ergens in de avond. Dieuw en Veerle zijn gaan kijken of we ergens vlak bij iets konden eten. Ze hadden iets gevonden, en het was geen snackbar. Wij er heen en wat bleek: een veredelde snackbar: Billy's Corner. Zegt al genoeg. We hebben daar allemaal een hapje gegeten en terwijl we onze hamburger naar binnen aan het werken waren, was er op het nieuws dat het zo'n noodweer was. We zagen beelden van Thessaloniki (waar we een paar dagen geleden nog waren) en daar stroomde het water over de straten. Ook in Kastoria (waar we afgelopen nacht in de buurt hebben gestaan) stond het water op straat enkelhoog. We zijn daar dus op tijd weggegaan.
Nadat we wat gegeten hadden, was er nog wat trek. We hebben op de camping nog wat kippenvleugels gebbqd. Wel allemaal in een dikke fleecetrui, want die hebben we al aan sinds we hier zijn. Het is koud. Bah.
Nu is het donker, is de honger gestild en zitten we de muggen van ons af te slaan.
 
Dag 29 (6 augustus)
Vandaag hebben we weer eens flink uitgeslapen. Gisteravond hebben we alle stoelen naar binnen gedaan en maar goed ook: het heeft de hele nacht geregend. Zoveel regen hebben we zelden gehad op vakantie.
Na een ontbijt met gebakken ei, heeft mam de camper gepoetst. Heycke was voor het eten al aan het vissen en was vergeten d'r dobber aan het lijntje vast te knopen. De dobber vloog netjes mee, maar lag daarna een eind het meer in. Na het eten heeft ze d'r bikini maar aangedaan en is het ding gaan redden.
Na al deze gebeurtenissen zijn we het stadje maar ingelopen. Niemand had zin om te gaan rijden na onze monsterrit van gisteren.
Ioannina is best een gezellig stadje. Er zijn leuke souvenirwinkeltjes en terrasjes, alleen vandaag is het zaterdag en het was al na 1 uur voordat we in de stad waren. Alles was dicht… jammer. De souvenirwinkeltjes waren wel open, maar de 5 euro shop waar Heycke 2 jaar terug 2 hemdjes gescoord had, was dicht. Vond ze erg jammer.
We hebben wat door het stadje gesjouwd, Dieuw heeft eindelijk d'r oorbelletjes gekocht en Veerle heeft een ketting met Alziende Ogen gekocht.
We hebben ergens geprobeerd om een schepijsje te halen, maar dat ging niet door: we zagen allemaal vliegjes op het ijs zitten. Bij de aardbeienijs zat er zelfs een mug in. Gadver. Uiteindelijk hebben we bij een ander terrasje een ijsje gegeten. Pap en mam hadden koffie met een gebakje.
Na onze rustpauze hebben we langs het water en het kasteel gelopen, puur om de tijd te doden. Daarna door het centrum weer terug en we waren pas tegen half 5 terug op de camping. Hebben we toch mooi de dag volgemaakt.
Terug op de camping was het tijd voor een toastje met tzaziki. Heerlijk. Daarna hebben we wat gelezen en gedominood. Met z'n 4en. Heycke deed een keertje mee. Het verbaasde ons dat ze de spelregels kent. Maar we hebben haar dik ingemaakt, zoals het hoort.
Na nog wat gelezen te hebben is er voorzichtig een begin gemaakt aan het avondeten. Lamskarbo's die we vanmiddag bij een slager gehaald hebben en aubergines met feta.
Na het eten werd er gedoucht en afgewassen. En daarna ben ik gaan typen. Ik ga d'r nu een eind aan breien, het is al half 11 geweest. Vandaag hebben we eigenlijk weinig gedaan, maar daar wordt je toch moe van.
 
Dag 30 (7 augustus)
Het einde van deze vakantie beginnen we nu toch wel serieus te zien. Vandaag hebben we eerst rustig uitgeslapen en daarna ontbeten met crackers (het is zondag, dus geen vers brood). Na het tandenpoetsen, wateroptobben en poepen zijn we richting Sagiada gereden. We zijn nog steeds van mening dat het hier een van de mooiste plekjes is waar we ooit gekampeerd hebben.
Het was toch nog wel een ritje hier naar toe. Het is een tocht door de bergen met natuurlijk de bekende misselijkmakende haarspeldbochten. Onderweg hebben we ook een animalrescueservice opgericht. Ergens midden op de weg zagen we een babyschildpadje en die heeft Veerle daar weggehaald. Omdat we hem daar nergens goed vrij konden laten, heeft hij een stukje in een bakje meegelift en hebben we hem op een geitenpaadje losgelaten. Zo heeft hij minder kans om opnieuw op de weg terecht te komen en alsnog overreden te worden. Nog geen 100 meter verder lag de volgende schildpad. Deze lag nog netjes in de berm en daar hebben we hem ook maar gelaten. Weer 200 meter verder stonden 2 geiten midden op de weg. Deze hebben we niet gered, maar wel flink getoeterd zodat ze aan de kant gingen en we ze niet hoefden te overrijden. Dit, dames en heren, was nog niet alles.
Toen we bijna in Sagiada waren, stond er een hele kudde geiten midden op de weg. Er waren er bij die gewoon lagen te maffen op de middenstreep. Natuurlijk weer flink getoeterd en we zijn er langs gereden zonder een geit te raken.
Onderweg zijn we ook nog een bakker tegen gekomen die open was. We zijn meteen gestopt en hebben 2 verse broden aangeschaft. Een stukje verder hebben we langs de kant van de weg nog wat verse groenten gekocht en ons avondeten was weer bij elkaar.
Toen we het bekende strandje opreden, schrokken we ons dood. Er stonden zo'n 10 campers en tentjes! Niet te geloven. 2 jaar geleden stonden we hier als enige, 4 weken terug samen met 2 andere campertjes en nu is het hier gewoon een wildcamping. Voordat we besloten om er toch maar tussen te gaan staan, hebben we eerst nog 4 andere strandjes geprobeerd, maar nergens konden we op het strand komen of anders deed de zoetwaterdouche het weer niet. En zo'n douche is toch wel fijn, kun je het plakkerige zout van je afspoelen na het zwemmen.
Nadat we ons hadden aangesloten in de rij campers hebben we een brood gegeten met wat kippen- en tomatensoep en tzaziki. Ik heb toen flink gegeten omdat ik wist dat van 's avonds kipsmoor aten.
Voor de rest van de middag hebben we gezwommen, gelezen en spelletjes gedaan. 's Avonds was het dan echt zover: de tot nu toe enige avond dat we echt vies gegeten hebben, je kunt niet alles lekker vinden zullen we maar zeggen.
Na het eten is er nog een laatste duik gedaan en gedoucht, en nu zitten we wederom weer de muggen van ons af te slaan.
 
Dag 31 ( 8 augustus)
Vandaag hebben we een poging gedaan tot uitslapen, maar dat is moeilijker dan dat het lijkt. Zo rond 9 uur kwam er een enorme kudde geiten voorbij. Ik heb nog nooit zo'n grote geitenkudde gezien, echt enorm veel geiten. En heel zielig: 1 schaap. Wel waren het de mooiste geiten die ik ooit gezien heb. Allerlei kleurtjes en vlekjes. De rammen hebben ook van die enorme hoorns op het hoofd, heel mooi. Toen ze met veel geklingel van bellen eindelijk langs waren, waren we wel wakker.
Toen we opstonden was het wel duidelijk dat we niet meer met blote voeten konden rondlopen, overal lag geitenpoep. Nou ja, jammer dan.
Voor het ontbijt nog hebben we een flinke duik genomen. Dat is echt een aanrader.
Vandaag stond de beklimming van de berg achter ons op het programma. Na het ochtendritueel hebben Veerle, Pap en ik deze berg bedwongen.
We zijn de weg overgestoken, de berm ingelopen en de berg opgelopen. Het was dit keer echt letterlijk via geitenpaadjes. Af en toe was het doodeng en hing je leven af van een paar grassprietjes waar je je aan vast had. Maar bijna eenmaal boven op de 500 meter hoge berg, had je een prachtig uitzicht over de baai en het dorpje. Ook het laatste stukje hebben we geklommen en wat bleek? Er liep gewoon een weg heen. We voelden ons net van de reclame. Een bergbeklimmer die na een echte klimtocht eindelijk boven op de berg komt. Staat hij daar uit te puffen, komt er een japanner uit een touringcar en vraagt: 'you take picture of me?'. Nou zo voelden we ons dus. Het was waarschijnlijk een Romeins weggetje en werd, denk ik, nooit gebruikt, maar toch: het idee. Een van de eerste dingen die we daarboven zagen was een dode koe. Het beest is ooit gestorven en helemaal kaalgevreten, alleen om de poten zat nog vel. Heel luguber. En stinken dat het ding deed… Gadver, ik ging nog net niet over m'n nek.
We hebben het weggetje een heel eind gevolgd en drie bergen verder zagen we opeens een militaire grenspost, compleet met wachthuisje met gewapende militair. Hij had zo'n enorm geweer met een bajonet voorop.
We wisten dat we vlak bij de grens van Albanië zaten, en nu zagen we hem ook echt. We zijn daar naar toe gelopen, gewoon om even een praatje te maken met de soldaten. Het ging over Griekenland, waar we geweest waren en wat zij deden. Ze zaten daar met 10 soldaten en hadden eigenlijk niets te doen. We mocht van hun geen foto maken, dus hebben ze er een van ons gemaakt. Het is ook niet te geloven: een moderne militaire grenspost op een geitenweggetje waar in geen tijden meer iemand geweest is, laat staan de grens oversteekt. Na 10 minuten kletsen moesten ze van de baas weer aan de slag. Waarschijnlijk moesten ze verder inpakken omdat ze vandaag verder gaan naar hun volgende plaats.
We zijn het weggetje weer teruggelopen en ergens de berm ingedoken om naar beneden te klauteren. Dat was nog enger dan de heenweg. Pap is bijna 2 keer naar beneden gerold, maar wist zich, gelukkig, op tijd vast te houden. Gelukkig zijn we allemaal heel huids weer beneden gekomen, na een paar flinke glij partijen waarbij je je alleen vast kon houden aan gras.
Het eerste wat er bij de camper gedaan werd, was een fles water openrukken en leegdrinken, daarna zwemmen, en daarna aan het koude bier. Dat was ook wel verdient na 2 en een half uur fanatiek klimmen. Deze wandeling was een hoogtepunt van de vakantie voor mij. Het was echt heel gaaf.
De rest van de middag hebben we wat gezwommen, gebeachbald en gelezen, zoals gewoonlijk.
's Avonds hebben we zoals gewoonlijk heerlijk gegeten: karbo's gevulde tomaten en gevulde paprika's en aardappelpuree van Dieuw. Dit ging natuurlijk gepaard met de nodige retsina.
Na het eten nog een keer gezwommen en toen kwamen de buren vragen of we stokbrood kwamen roosteren bij het kampvuur. Mik, Dieuw en Veerle hebben dat gedaan, terwijl ik pap maarliefst 2 keer flink heb ingemaakt met het dominoën.
Nu ligt zo'n beetje iedereen in z'n bed en ik ga ook zo. Het is flink warm en er zijn ontzettend veel muggen. Dat belooft wat te worden.
 
Dag 32 (9 augustus)
Nou van dat warm worden vannacht had ik wel gelijk. Het was stikheet. Het zweet stroomde gewoon over m'n lichaam, zo vies. Ik kon ook niet gaan lezen, omdat ik dan de tientallen muggen naar me toe zou lokken, die in de camper verbleven. Uiteindelijk had ik het makkelijk kunnen doen, want ik ben toch wel lek gestoken. De enige plek waar ik gister geen autan had gesmeerd was m'n kont en jawel: m'n kont zit onder de muggenbulten. Fijn…
Ook vandaag hebben we voor het eten nog gezwommen, dat was ook niet moeilijk omdat we eigenlijk meteen na het zwemmen ingepakt hebben en weggereden zijn. In Sagiada zelf hebben we bij de bakker krakend vers brood gekocht en feta in bladerdeeg. Ergens langs de kant van de weg hebben we dit opgesmuld. Dit was de enige keer dat het ontbijt echt lekker was. Normaal kan ik het stokbrood niet door m'n keel krijgen.
Wij zijn weer terug gereden naar Igoumenitsa en hebben daar de laatste boodschappen gedaan, zodat we 2 dagen op de boot ook kunnen overleven. Daarna hebben we een rondje door het centrum gelopen. Het centrum stelt dus echt niks voor, zelfs Boxmeer heeft nog meer winkels en is gezelliger.
We hebben ergens op een terrasje gezeten, puur alleen omdat mam moest poepen. Dat heeft ze dan ook gedaan. Op het terrasje zaten alleen kereltjes van boven de 80 ofzo. Alleen Dieuw alleen al, bracht de gemiddelde leeftijd daar met 20 jaar naar beneden. Na de Griekse koffie zijn we maar weer teruggelopen naar de camper, die we in de haven geparkeerd hadden. Daar hebben we nog eerst aan een loketje gevraagd hoe duur een ferry naar Corfu is, dat is misschien voor over 2 jaar van belang. Daarna zijn we naar de camping bij Igoumenitsa gereden: Kalami Beach (in Plataria, 8 km ten noorden van Igoumenitsa).
 
We staan nu dus op die camping, helemaal boven aan. Het was nog eng om hier op ons plaatsje te komen. Je moet een flink steile helling op, zo stijl dat we halverwege een eind achteruit terug reden. Iew, das echt eng.
Nadat we gelukkig heel op ons plekje zijn gekomen, heeft de helft meteen de bikini aangetrokken en is de zee ingedoken. Ikzelf heb daar nog even mee gewacht, m'n boek was te spannend om weg te leggen. Uiteindelijk ben ik ook maar naar het strand gegaan (uiteraard met boek). Het is echt een heel mooi strand hier, wel kunstmatig, maar dat boeit niet. Het is echt zo'n strandje dat je in folders e.d. ziet: prachtig. Er zit hier ook heel erg veel vis.
We hebben de hele middag op het strandje gelegen en het was echt warm. Tegen de avond zijn we gaan douchen en hebben ons langzaamaan klaar gemaakt voor ons laatste avondmaal, het laatste avondeten in Griekenland. Dat werd genuttigd hier in het restaurantje en alle websites hebben gelijk: je kunt hier heerlijk eten.
Heerlijk fried cheese gegeten en souvlaki en nu zit ik weer heerlijk tussen de muggen het verlag te typen en aan m'n kont te krabben, want die muggenbulten voel ik nog steeds. Nu kan ik gelukkig onbeschaamd krabben, maar in het restaurant was dat wel anders. Daar heb ik het heel subtiel gedaan, wat moeten die mensen allemaal wel niet gedacht hebben.
 
Dag 33 (10 augustus)
Vandaag ging de wekker eens echt heel vroeg, tot het plezier van Dieuwertje en Heycke: 7 uur. Ja, want vandaag moesten we om 8 uur in de haven zijn van Igoumenitsa om in de checken voor de terugreis.
Om 5 voor 8 reden we de camping af en iets over acht waren we in de haven. Terwijl we even ergens parkeren, komt de boot aanvaren. Het is natuurlijk heel leuk om het bakbeest aan te zien komen. Hebben we ook eens de mogelijkheid om hem helemaal op de foto te krijgen.
Het inschepen ging, zoals gewoonlijk, erg snel. We stonden al ruim 3 kwartier en toen was het pas 10 uur: tijd om weg te varen.
Mooi met een stoeltje op het bovenste deck hebben we gekeken hoe Griekenland langzaam uit het zicht verdween. Natuurlijk hebben we ook nog even naar Sagiada gezwaaid en precies uitgekiend waar we paps as overboord moeten kiepen als het ooit zover is.
Voor de rest is zo'n bootreis hartstikke saai. Het waait alleen maar heel erg hard en je kunt weinig doen.
Veerle en Dieuw hebben zo'n beetje de hele dag gekaart, midden in de gang. Ik heb Dieuw een keer flink ingemaakt met zenuwen en voor de rest hebben we met z'n drieën gezenuwd, getoept, geëenendertigd en gepest. Voor de rest zijn mensen heel erg opgeschoten in hun leesboek en hebben diverse leden van deze familie een duik genomen in het zwembad.
Halverwege de middag hebben we een ijsje gegeten, feta en komkommer gegeten en voor de rest verveeld.
Rond een uur of zes zijn we naar de camper gegaan om de macaroni te maken. Wij koken gewoon, terwijl dat helemaal niet mag en we zullen niet de enige zijn.
Na het eten hebben we allemaal gedoucht! Heerlijk een hete douche, dat is echt lang geleden, waarschijnlijk voor het laatst op de boot op de heenweg. Kun je nagaan.
Na het douchen e.d. zijn we maar weer naar deck gegaan. Daar is er een fles 'champagne' opengegerukt en zijn er breezers en amitas gedronken.
En toen: toen was het tijd om naar bed te gaan. Voor ons gevoel was het al 11 uur, maar door het tijdsverschil was het nog maar 10 uur. Nou ja, is ook niet erg. Toen wij in bed lagen zijn pap en mam een tweede fles 'champagne' gaan drinken en is Heycke vertrokken naar de disco. Waarschijnlijk achter de boys aan.
Hoe ik dit nu allemaal al weet??? Ik ben gewoon helderziend. Maar eigenlijk schrijf ik dit morgen: tijdens het rijden in de file ergens voorbij Milaan. Echt helderziend dus!
 
Dag 34 (11 augustus)
Vandaag stond de wekker om kwart voor zeven, want om half 8 zou de boot in Venetië aanleggen. Terwijl we bezig waren met wakker worden, begon het al: parakalé parakalo, meine Damen und Herren en Vielen Dank. De boodschap: we zouden pas over een uur aankomen. We konden dus rustig aan doen. Er zou nog niet ontbeten worden, dus er is wat koffie gezet en daarna ben ik naar het bovenste deck gegaan (9 ofzo).
Van daar heb rustig niets gedaan, zoals eigenlijk al heel vaak is geweest deze vakantie. Rustig heb ik gekeken naar de bootjes die we inhaalden of die voorbij kwamen en daarna naar Venetië. Het was nog maar half 8, dus geen hond op straat. Heel bijzonder te zien, het plein bij San Marco zonder een mens daar. Zie je niet vaak.
Om iets over 8 was de boot achteruit aan het inparkeren en nog voor half 9 stonden we al weer op de kade. Daar hadden we wel mazzel mee. We moesten, nog voordat de boot stil lag, op de brug gaan staan samen met 2 andere busjes en campers. De brug gaat dan omlaag zodat je daarna de boot kunt afrijden. We gingen er dus als 3e de boot af en konden meteen doorrijden. Dachten we… er was een hele opstoppen aan het einde van de haven: douane controle. We hebben daar zo'n klein half uurtje gestaan en uiteindelijk mochten we gewoon doorrijden. We hoefden niet eens de paspoorten te laten zien. Raar.
Pap wist een grote supermarkt te vinden vlak achter de dijk. Dan konden we brood halen (hadden nog steeds niet ontbeten) en wat vlees voor vanavond. Na een uur zoeken en 3 keer verkeerd rijden, hadden we de supermarkt gevonden. Pap en mam zijn samen even naar binnen geschoten en kwamen terug met verse harde bolletjes, brie, gorgonzola en andere lekkere dingen. Die bolletjes hebben we tijdens het rijden opgesnoept.
Veerle had een heel erg stijve nek en heeft de hele dag op bed gelegen, Heycke was moe en heeft hetzelfde gedaan. Ik heb met Dieuw het casino geopend en we hebben heel wat af gekaart en gedominood.
Zoals al eerder staat: we hebben wat file bij Milaan gehad en later 7 km file voor de Gothardttunnel. Maar daar hebben we ons allemaal doorheen geslagen en om half 7 zijn we aangekomen op een camping in Neuenberg am Rhein: Gugel. Daar waren we niet de enige Nederlanders, het was een ware plaag. Er stonden nog wat nationale filmsterren daar op de camping (Sietse en Hilke uit de Kameleon). Veerle en Dieuw hebben een handtekening gevraagd nadat ze een weddenschap hadden voor een euro met pap, anders vragen ze het nooit.
Op die camping is al sinds 1874 een bronnenbad en daar hebben we heerlijk in rond gedobberd. Daar hebben we ook gedoucht want volgens interne bronnen was de douche in het wc-gebouw koud. Dus dan maar bij het zwembad, waar het water echt loeiheet was.
Omdat we rond half 5 nog broodjes gegeten hadden, gingen we om half 9 pas eten. Niemand had nog honger. Maar er waren heerlijke speklapjes, worstjes en spiesjes tezamen met tortelinnies, dus heeft iedereen toch weer flink gegeten.
 
Dag 35 (12 augustus)
Vandaag vroeg opgestaan zodat we de hele dag de tijd hadden om thuis te komen. Eigenlijk is er weinig bijzonders over deze dag te vertellen.
Het was erg druk op de weg, Nederlanders en Duitsers waren op weg naar huis en daardoor hebben we verschillende keren langzaam gereden of in de file gestaan.
Opa en oma zijn vandaag op vakantie gegaan en die belden ons op of we daar en daar reden. Ze zagen een grote camper met een grote man in geel T-shirt rijden. Nee dat waren wij niet, wij reden aan de andere kant van de Rijn.
Eindelijk na de hele dag gereden te hebben, kwamen we bij de Nederlandse grens aan. Daar kun je natuurlijk gewoon doorrijden, maar dan moet je door Venlo heen. Daar hebben we wel een uur over gedaan, en dat terwijl het regende en onweerde. We waren duidelijk weer in Nederland.
Zo rond half 6 reden we de straat in en waren we echt thuis. Heerlijk. We werden verwelkomd door een luid miauwende kat en door een washok dat onder de pruimentoei zat. Er was een fles ontploft. Dat was wat minder, maar het patroon op de muur en het plafond was erg mooi.
 
Brechtje Mekking
Sambeek.
 
 
Relaxed onderweg
 
Verona
 
Uitzicht vanaf de camping
 
Uw redacteur
 
Trap af naar Verona
 
Brug over naar het centrum
 
Samen op de foto
 
Cultuur overal
 
Nieuwe opera?
 
Kalverstraat van Verona
 
Camperplek
 
Ik ben mooier
 
Stinken op drie meter
 
Op naar Griekenland
 
Venetie op de achtergrond
 
Nog voor het ontbijt
 
Chef de BBQ
 
Chef de Cuisine
 
Herderinnetje
 
Turkse brug
 
Prachtig wildkamperen
 
Vikos vallei
 
Op naar het klooster
 
Ik ga er echt niet in
 
Niet bewegen
 
Prachtige wandelingen
 
Klooster van Katoria
 
Schildpadden reddingsbrigade
 
Wildkamperen met uitzicht
 
Prespa meren
 
Koe op het terras
 
Pelikanen te kust en te keur
 
Boot over het Prespameer
 
Uitzicht vanuit de grot
 
Kluizenaarswoning
 
Kalenderplaatje van Brecht
 
Waterval van Edessa
 
Gouden krater
 
Thessaloniki
 
Weer op weg
 
Leeuw van Strymion
 
Nestos vallei
 
St. Nikolaas klooster
 
de aanstichters van dit al
 
Kijk, ze lacht
 
Domino met mes op tafel
 
Camping Florya in Istanbul
 
de Kruidenbazaar
 
Koppie in de Grand Bazar
 
Vis voor op de BBQ
 
de wijsheid in pacht
 
Meditatie bij de kreeftjes
 
de redactie aan het werk
 
Aya Sophia
 
Vruchtbaar?
 
Mooi, wah?
 
Naar de volgende verdieping
 
Prachtige architektuur
 
Met nog mooriere mozaieken
 
Muts
 
de Blauwe Moskee
 
de Cisternen
 
de Clan
 
Heilige boontjes
 
Interieur van de Blauwe Moskee
 
Wijze oude man
 
Son et Lumiere
 
Archeologisch museum
 
Tombe van Alexander
 
Twee schoonheden
 
Met zijn allen
 
Grotere muts
 
Topkapi Paleis
 
Uitzicht over de Bosporus
 
Eten op de camping
 
De snelboot naar Yalova
 
Kamp of camping
 
Groene moskee Bursa
 
Graven van ?
 
Citerbouwer op 3 m2
 
Prachtige bloemen overal
 
Lekkerste Doner Kebab ooit
 
Chefs aan het werk
 
Biddend op straat
 
Kamperen aan de kust
 
Volleyballen
 
Luierend
 
Airco op full-speed
 
Troye
 
Mevr. Schliemann
 
Samen met meneer
 
Toegang tot het paleis
 
de Suppoost
 
De Pater Familias
 
Soldaat op wacht
 
Ferry naar Gallipolli
 
Oorlogsmuseum WO I
 
Acute loodvergiftiging
 
Wandeling Nestosvallei
 
Zwemmen in de Nestos
 
Pella
 
Het paleis van Alexander
 
Prachtige mozaieken
 
Terug via Ioaninna
 
Sagiada
 
Prachtig wildkamperen
 
Stinkende koeiekop
 
Zonsondergang Sagiada
 
Laatste avondmaal
 
Weer de boot op
 
Uitzicht over Albanie
 
Nog even genieten
 
En dan zit het er weer op