Mek's Reispagina's
(Vrij) Kamperen
Tips
Caribean 2000
Griekenland 2001
PyreneeŽn 2002
Griekenland 2003
Japan 2003
Ardennen 2003
Swalmen 2003
Eifel 2004
PyreneeŽn 2004
Turkije 2005
Frankrijk 2005
Mijn club
Links
Contact
Spelletje
Griekenland 2001
 
Zaterdag, 7 juli '01
Zo, uiteindelijk dan op de eerste dag toch nog op een camping aangekomen. Niet in het Schwarzwald, nee gewoon meteen in 'der Schweiz'. Onderweg van Nederland tot ver in Duitsland niets dan regen, regen en nog eens regen. Familieberaad met 6 dames en 1 heer liep uit op doorrijden naar een droog punt in de reis. Even contact met het thuisfront en dan blijkt via Weather.com dat alleen midden Zwitserland nog een droog stukje te kennen. De rest van Europa heeft te leiden van ontzettend noodweer. Niet alleen bomen, maar af en toe hele bossen liggen er plat langs de autoweg. Overal langs de autobahn zijn wegwerkers bezig takken af te zagen en rommel op te ruimen. Lang leve Internet, en Richard bedankt voor je ondernomen moeite. Wij rijden gewoon wat verder en gaan vol goede moed direct richting onze tweede halte. Heerlijk, dat de meiden na zo'n vermoeiende dag dit toch nog kunnen opbrengen.
De reis wordt natuurlijk wel wat langer, maar de vele regen maakt onderweg een hoop goed. Drie uur langer rijden en meteen twee dagen winst boeken. Hoe doe je het?
Natuurlijk krijg je dan wel voor de Zwitserse grens nog eventjes volop te maken met filevorming. Open grenzen, dat had je gedacht! Dan sta je na meer dan een uur wachten bij de desbetreffende ambtenaar en dan is ie helemaal niet geÔnteresseerd in je door het raam zwaaiende paspoort. Nee, alleen het aan te schaffen autobahnvignet geldt. Zestig DM om het land van de precisie uurwerken te mogen doorkruisen. En dat is nog een slechte koers ook. De Euro kan wat mij betreft niet snel genoeg komen.
Gelukkig klaart het weer een beetje op en komen we na een rit van 12 uur uiteindelijk op onze tweede (en nu dus eerste) camping 'Dany'. Een uiterst vriendelijk onthaal op een prachtig gelegen boerenterreintje in een behoorlijk afgelegen dalletje met een van de meest wildstromende riviertjes, die ik ooit heb meegemaakt. Het water kolkt er echt door de bedding heen. De sneeuw lijkt in de verte nog wel op ooghoogte te liggen, maar dat zal wel bedrog zijn. Lekker een potje nasi met een overheerlijk biertje erbij, daarna met Veerle een rondje mountainbiken en deze jongen kan er weer tegen. Zelfs de zon speelt af en toe met haar stralen over de bergwanden heen.
De meiden heb ik nog nooit zo vroeg naar bed zien gaan  als vandaag. Negen uur, nog niet eens donker en zonder aandringen exit, dat maak je niet dikwijls mee. De wolken komen echt haast op en onder ooghoogte voorbij en de boer vraagt tijdens zijn ronde over zijn landgoed nog even of alles wel goed is. Ik denk niet, dat ik het laat zal maken vandaag, want morgenvroeg staan die wijven natuurlijk te trappelen om hun eerste bergwandeling te maken. Ik moet nog even moed verzamelen.
 
Zondag, 8 juli '01
Dit zit ik onder de luifel rond een uur of vijf in een stromende regen te schrijven. De hele dag geluk gehad en droog gehouden. Na lekker uitgeslapen te hebben (enkele dames hielden het tot ruim tien uur uit (maar werden door de paps wakker gemaakt)) en een vorstelijk ontbijt, gingen we richting de Trummelbachfalle. Watervallen, die zich in de loop der miljoenen jaren helemaal naar het binnenste van de berg toe hebben uitgesleten. Het smeltwater van de Eiger, de Monk en de Junkfrau komt hier tezamen en spuit met een enorme gewelddadig kracht door kieren en gaten in en door de bergwand. Heel indrukwekkend. Eerst met een tandradbaan naar boven en vervolgens nog een heel stuk klimmen en klauteren over trappetjes en paden. Onderweg de prachtigste watervallen, die echt als je naar boven kijkt, een weg van tientallen meters in de rotsen uitgesleten hebben. Daarna nog even een broodje gegeten en wat gedronken op een veldje. Met de voeten in het twee graden koude smeltwater en na tien tellen weet je niet eens meer, dat ze nog onder aan je benen zitten. Brecht uiteraard wel, want die vond het weer eens nodig om tot kruishoogte het water in te zakken. Die had de ijsklontjes tot aan het schaamhaar en de tranen in de ogen staan. Verder nog een wandelingetje door het dorp, met een ijsje erbij en vervolgens weer richting camping. En dan begint het te regenen. Dus dan toch maar een beetje touren in de omgeving, want met zeven man (dames in dit geval) onder een Euroluifeltje, dat wil je ook niet echt meemaken. Interlaken: een zeer mondaine stad met boulevards en hotels (met van die echt jaren dertig namen als 'Victoria', 'Savoy' en 'Regina'). Uiteraard ontbreekt een casino ook niet, maar de prijzen in Zwitserland zijn al dusdanig, dat een entree zeker niet voorhanden ligt.
De meiden hebben op de camping de schone kunst van het skateboarden ontdekt. Staand, zittend, liggend, met z'n tweeŽn of alleen gaan ze het centrale pad van de camping af. Bezoekers moeten vervolgens met gevaar voor eigen leven richting wc of douche, want de dames zijn niets ontziend. Straks een lekkere koude macaronisalade en dan waarschijnlijk vroeg naar bed. De lucht kijkt gewoon te grijs en het regent te hard om nog lang buiten te zitten.
 
Maandag, 9 juli '01
Zo heb je 2 dagen van 15 graden nodig om aan de dertig te komen en zo tref je weer een dag, dat je je broek uitsopt. Vandaag dus een heerlijke dag. Met de auto naar Grindelwald en daar aan de voet van de Eiger via een eindeloos trappenstelsel naar de hoogste gletsjer. Niet te geloven, maar via een trap van boomstammetjes kun je tot halverwege de berg en sta je zomaar aan de voet van een enorme gletsjer. De film (een hele oude) met Clint Eastwood als CIA agent, speelt dan zomaar ineens door m'n hoofd. Moordpartijen op de noordwand van de Eiger, waarbij de mensen op het terras van het hotel in Grindelwald getuige zijn van een naar beneden vallende Nigel Kennedy. Plot en strekking van het verhaal weet ik niet meer, maar de (mooie) dames met hun modieuze Italiaanse zonnebrillen en sjaaltjes in hun haar, die hier getuige van waren, zijn blijven hangen. Grindelwald is inderdaad nog net zo mondain, als de film getuigde. Overigens nog nooit zo duur boodschappen gedaan als hier in Zwitserland: een brood, een kilo karbonaadjes voor op de barbecue, twee melk en een paar zakken chips (ja, aan de innerlijke mens van de dames moet ook worden gedacht), alsmede een flesje rosť moesten volgens de kassajuf meer dan honderd Nederlandse pieken kosten. En je kunt er dus alleen maar met Zwitserse pinpassen pinnen. Echt een hele Europese gedachte hebben ze hier. Je ziet er dan ook eigenlijk alleen maar Japanners (volgens Veerle Hankypanky Chinezen). Dat is waarschijnlijk het enige land in de wereld, dat nog duurder is.
Overigens een rare gedachte, dat als je hier aan de voet van die gletsjer staat, dat je dan weet, dat al dit water dan op een gegeven moment via de Rijn door Nederland de Noordzee instroomt. Als je er in piest, dan moeten de bacteriŽn wel via de kraan in Ede bij Opa Gerard de thee inrollen.
Maar goed, de zon schijnt, de meiden zijn aan het pingpongen, Wen is met Brecht aan het mountainbiken en deze jongen zit met een glaasje rosť in de hete zon aan zijn dagboek te werken. Morgen breken we op en gaan we richting ItaliŽ. We zien vanzelf wel hoe ver we komen en hoe druk het is op de weg. De bedoeling is om iets in de buurt van Verona en anders bij VenetiŽ te vinden. We hebben nog tijd zat voordat de boot vertrekt.`
 
Dinsdag, 10 juli '01
Fantastisch dus, ga je van een leuke camping weg in Zwitserland, via een nogal pittoreske route richting de Gotthardtunnel en dan kom je ItaliŽ binnen en tref je het ergste noodweer aller tijden. Zoveel regen en zo hard heb ik nog nooit gezien. Het spoelde over de straat en geregeld stond het gehele verkeer stil. Over verkeer gesproken: het was duidelijk, dat we weer in ItaliŽ waren. Nederland, Duitsland en Zwitserland waren voorbeelden op verkeerstechnisch gebied en hoffelijkheid. Kom je daar aan met je grote amerikaan (vol vriendelijk lachende en middelvinger opstekende dames) en tandemasser, dan snapt iedereen, dat manoeuvreren allemaal niet zo gemakkelijk gaat. Iedereen stopt en verleent voorrang (soms zelfs als het helemaal niet hoeft) en daar maken wij uiteraard te pas en te onpas gewoon gebruik van. Kom je in ItaliŽ, dan wordt je honderd meter vanaf de grens gewoon gesneden, rechts ingehaald, met groot licht beknipperd, in het kruis betast en aan de kant gewerkt. Kortom: gewoon Italiaans klotenvolk. Het is echt ongelooflijk zoveel bijna-ongelukken als je hier ziet en meemaakt. En dat over een afstand van een paar honderd kilometer.
Maar goed, het was dus gewoon pokkenweer. Dusdanig erg, dat we bij het Gardameer (na 3x een kampeerplaats op de plaatselijke parkeerplaats aangeboden te hebben gekregen) gewoon doorgereden zijn naar een camping in VenetiŽ (Portofelice). Het zonnetje begon te schijnen, het werd warm en om acht uur zaten we aan de pizza, spaghetti en witte wijn. IJsje toe en iedereen is zo'n dag bijna al weer binnen een dag weer vergeten. Allemaal erg lekker (waarschijnlijk maakt honger, rauwe bonen zoet). De camping is erg Italiaans: lange rijen, kleine plaatsen, overdekt en vol van die rumoerige spaghettivreters. De meiden hebben hun tent in het donker op moeten zetten en dat was toch ook wel een hele ervaring. Ze hebben meteen geleerd, dat je oplaadbare zaklampen regelmatig aan de stroompaal moet hangen, omdat anders de sterren meer licht geven, dan die staven waar ze mee lopen te zwaaien. Maar goed, al doende leert men.
De kleintjes liggen in bed, de groten hebben een schop onder hun kont naar de disco gekregen en Wen tracht een douche te nemen. Ik drink nog even lekker een half litertje en ga dan ook maar eens m'n bed opzoeken. Ik denk zomaar niet, dat het op zo'n camping erg laat in de ochtend wordt. De drukte en de warmte zullen dat zeker niet toelaten. Dat slaap ik morgen wel weer bij op het strand. Vooral de kleintjes, kijken daar naar uit.
 
Woensdag, 11 juli '01
En ja hoor, halfnegen zaten de drie dames met klotsende oksels al buiten op ons te wachten. Warm, warm en nog eens warm. Ze dreven voor achten al hun tentje uit. Het ontbijt werd genoten bij een temperatuur van dertig graden. Wasje draaien, en op naar het strand. Uiteraard lekker druk en prachtig strand met heerlijk helder water. Hele dag poedelen, schelpjes verzamelen, ijsjes eten, lezen, luieren en zwemmen. Het vliegeren was meer of minder een succes. Na klachten van diverse strandbezoekers, hebben we daar maar een eind aangebreid. Men was af en toe zijn of haar leven niet zeker.
De meiden hebben allemaal een flinke kleur opgedaan en ook ik voel het hier en daar stevig prikken. Verder gewoon helemaal lekker niets gedaan.
Met Veerle boodschappen wezen doen; dingen voor op de boot en een gigantische watermeloen. De dames hebben een heerlijke salade met gekruide geitenkaasjes vervaardigd, broodje erbij en een heerlijke verse hamburger erbij. Dat kan menig restaurant niet verbeteren.
Momenteel als ik dit schrijf, worden we door hele kleine muggen opgevreten. Je ziet ze amper, maar steken des te venijniger. Alles staat klaar voor de bootreis en ik ben benieuwd wat de morgen zal brengen. We hebben in ieder geval tijd zat om nog e.e.a. te gaan doen.
 
Donderdag 12 juli '01
Redelijk op tijd wakker geworden na een broeierige nacht. Warm en klef, maar tegen de ochtend begon het een beetje door te waaien. Ik denk niet, dat de temperatuur beneden de 25 graden is geweest. De meiden hebben met de voor- en achterflap van hun tentje open geslapen. Rustig ontbeten, betaalt en een lekker vers brood gehaald voor onderweg.
De rit naar VenetiŽ van een uur verliep eveneens voorspoedig, en bij het inchecken voor de boot was eveneens alles betreffende de paperassen in kannen en kruiken. Na een half uurtje wachten, die we uiteraard besteed hebben door de bekende statieportretten te nemen aan de voorzijde van de boot en te kijken bij de laaddeuren van de Prometheus, konden we zelf aan boord. Ook dit ging soepeltjes; alleen de communicatie tussen een Hollander en een Griekse dekmatroos gaf even wat verwarring. Pontiac met Adria gingen dus de verkeerde laan in, maar na wat aanwijzingen en wat fluitjes van allerlei dekzwabbers was ook dit snel verholpen. We staan heel gunstig op het vierde dek tegen de achterwand aan. Je moet alleen opletten, dat je tijdens het lopen door de paden, je kop niet stoot tegen de randen van de openstaande caravanramen (zoals Dieuwer, getuige de bult op haar kop, al meteen mocht ervaren).
Het vertrek was tot op de seconde op tijd en de tocht de haven uit, was meteen al spectaculair, daar we door het centrum van VenetiŽ heenvoeren. En ik maar denken, dat die foto's in de folder en op het havenkantoor allemaal compositieplaatjes waren. Het Lido en St. Marcoplein, het Dogenpaleis, de Brug der Zuchten, de Kruitopslag met haven; het was allemaal perfect te zien. Echt heel speciaal als je daar op korte afstand op deze hoogte aan voorbij gaat. Lekker in het zonnetje met een zak chips en wat te drinken; heel speciaal als je dan de stad ziet verdwijnen op de achtergrond.
Even wat grauwe gezichten bij de dames, toen de boot de volle zee opging, maar een Primatourtje doet wonderen. Heel leuk om te zien. Een uur later hadden ze al nergens meer last van en wordt er om allerlei snaaierijen gezeurd.
Ook heel leuk om te zien hoe de loods overstapte van de touwladder naar het loodsbootje. De zee ging nogal tekeer, en hij stapt zo over van touwladder naar de zwiepende mast van het hevig slingerende loodsbootje. Dat had hij duidelijk eerder gedaan.
Even kort het schip verkennen en toen nog een heerlijke (zij het illegale) hap van Wen, want koken op gas aan boord is natuurlijk van den boze. Een biertje erbij en wie doet ons nog wat? De meiden zitten te kwartetten, Wen te breien, Dieuwer doet van alles en nog wat (en amuseert zich met het minste geringste) en Heycke zit verplicht te lezen, want die muts weet straks nog niet eens waar Griekenland ligt. Zo dadelijk gaan we naar boven een ijsje eten en naar de ondergaande zon kijken. Het slapen zal straks nog wel wat zorgen geven, maar wie dan leeft, die dan zorgt.
 
Vrijdag, 13 juli '01
Het viel dus allemaal wel mee. Terwijl we nog ons late biertje zaten te drinken vielen de eerste dames al in slaap. Nee hoor, met het licht aan kunnen wij niet slapen! Nou het geronk was niet van de lucht. En dat duurde tot half negen de volgende ochtend. In de caravan was het behoorlijk warm, en dat kwam gewoon omdat het niet genoeg kon doorwaaien. Maar ja, daarentegen stonden we wel weer erg rustig opgesteld en hadden we relatief de ruimte.
De rest van de dag lekker geluierd aan dek, bij het zwembad en bij de caravan. De boot voer met gezwinde spoed en kwam exact op tijd aan in Corfu, Igoumenitsa en Patras.
Twee minuten over zeven stonden we op de kade van Patras. Geen controles, geen douane en met tien minuten reden we over de kustweg richting de camping. Allemaal zeer voorspoedig. Daar kwamen we dus al voor achten aan en de mevrouw bracht ons naar een keurige afgebakende plaats (zeker geschikt voor 5 caravans) en binnen no time hadden we de sleurhut en het tentje staan. We staan dus onder olijfbomen met hier en daar een citroenenboom, die daadwerkelijk helemaal vol zitten met vruchten. Ook de geraniums zijn hier gigantisch en je moet drie keer kijken voordat je door hebt, dat de struiken die hier staan inderdaad verwant zijn met de lullige plantjes, zoals wij die wij op het terras hebben staan.
Daarna lekker eten aan het strand onder een gigantische olijfboom. Twee karaffen boerenwijn uit het vat, een portie calamaris met salade en wat frieten verder, werd het tijd voor wat serieus gokwerk. De dames wensten te blackjacken. Nou en dat hebben ze geweten. Tot diep in de nacht werd er gegokt en werden de schelpen aangevuld of verloren. Er werd door bepaalde dames nog net niet met het mes op tafel gespeeld, maar veel scheelde het niet. De temperatuur ligt rond de 30 graden en het koelt helemaal niet af. Dus lekker zweten in bed.
 
Zaterdag, 14 juli '01
Het dooit stevig vandaag. Tijdens het opstaan liepen de temperaturen wederom op tot ver boven de dertig graden. Veerle kon niet wachten met het opzetten van haar tentje, dus toogde deze jongen weer aan het werk om onder de koperen ploert en op een rotsachtige bodem een tentje op te zetten en wat haringen krom te slaan. De grote dames zijn bezig met de kano en na wat geharrewar met slangen, pompen en mondstukken staat ook deze gereed voor gebruik. Dieuwer heeft een prachtige tekening gemaakt van de auto en caravan op de boot en leert nu lezen met Pim, Mus en de Aap. Even bijkomen en dan met boot, hengel en andere aanverwante artikelen op naar het strand.
Het strand was dus heerlijk. Niet echt zand, maar meer van die overmaatse kiezels. Vanavond geen barbecue, daar het hengelen van Heycke niets opgeleverd heeft. In eerste instantie nog een krabbetje, maar ook die wist te ontvluchten. Ik denk ook niet, dat we met zeven man daar van hadden kunnen eten. Het kanoen was een succes; de dames gingen behoorlijk ver en de golven waren stevig. Schijnbaar des te leuker om dan haaks op de golven door de branding heen te gaan. In de verte Patras en het vaste land van Griekenland te zien. Het water van een uitermate aangename temperatuur en onze Big kan nu echt zonder bandjes zwemmen.
Terug op de camping een lekker ijsje en de dames doen met enige andere kinderen nu een spelletje 'boompje verwisselen'. Het tempo zit er goed in en Wen en ik hebben de indruk, dat iedereen zich goed vermaakt. Straks gaan we lekker weer uit eten, omdat we gewoonweg vergeten waren boodschappen te doen. Zaterdag en zondag zijn hier de winkels dus gewoon allemaal hartstikke dicht. Maar goed, dat we brood op de camping kunnen krijgen en onze eigen voorraad chips en soep hebben.
Wen is nog steeds met haar enige echte zomerse bezigheid aan de gang: breien. Het schiet al aardig op. Het voorpand is bijna af. Op de camping is het verder rustig en het tempo daalt na enige glaasjes Retsina nog verder tot uiteindelijk een doodse stilte. Morgenvroeg gaan we naar Olympia. Weer eens heel wat anders en ik verheug me er echt al op. Ik hoop, dat de dames er ook een beetje lol inhebben. Ben benieuwd.
 
Zondag, 15 juli '01
Iets over half acht werd de hele camping opgeschrikt door de wekker van Veerle. Die ouderwetse bellenwekker moet ongeveer tot op 15 kilometer hoorbaar geweest zijn. Met veel moeite onze lichamen opgehesen en getracht te ontbijten. Het brood kwam echter pas om negen uur, dus al met al werd het toch een beetje later. Met een uurtje waren we in een heet Olympia. De drukte moest nog beginnen, maar de zon scheen al volop. Allemaal ouderwets mooi. De tempels, uiteraard de renbaan met startstrepen en finish, de schathuizen en alle andere gebouwen. Het gaf echt een gevoel van herkenning. Ook de hitte en het kraantje aan het begin, allemaal hetzelfde als twintig jaar geleden. Op de terugweg even gestopt bij een kraampje en wat fruit en groente gekocht.
Bij terugkomst als een speer naar het strand voor de broodnodige afkoeling en het daarbij behorende biertje. De dames lekker het water in en zelfs Dieuwer is nu niet meer het water uit te krijgen. Die gaat ondanks de golven nu gewoon met de grote meiden mee.
Straks een lekkere macaronisalade, een glaasje Retsina en dan maar eens een keer op tijd naar bed. Ik denk dat ik het rondje Blackjacken maar eens oversla en probeer wat slaap in te halen. Gisterenavond zagen de dames kans om de bank te laten springen, dus dat haalt verder ook helemaal niets uit.
 
Maandag, 16 juli '01
Al met al werd het gisterenavond toch weer laat. De dames maakten kennis met een Belgisch meisje en jongen. Tot diep in de nacht werd er geblackjacked en de schelpen vlogen heen en weer. De Belgische Pa en Moe kwamen even buurten en toen bleek dat ook zij in het verleden Griekenland en Turkije hebben doorkruist. Een praatje hier, een praatje daar en zo werd het toch weer laat. Voor ons geen probleem, want wij hadden stranddag. Voor hen wel een probleem, want zij moesten reizen en zouden om zeven uur vertrekken. Toen wij om halftien opstonden, stond hun caravan er ook nog en toen ik tanden ging poetsen, kwam pa pas onder de douche vandaan. Enigszins schaapachtig lachend. Er werden geen woorden gewisseld, maar we wisten beiden wat er bedoeld werd.
Wendy deed een was vandaag en de meiden gingen stuk voor stuk richting strand. Het water was olieglad en heerlijk afkoelend. Er werd volop gekanood en we hebben zelfs een jong inktvisje gevangen. Grappig om te zien hoe zo'n beestje zich voorbeweegt. Verder gewoon tot vijf uur geluierd en gezwommen, maar verder nada gedaan. Heerlijk gewoon.
Op de camping gekomen, de bakplaat aan met lamsvlees, karbonades en aubergines, paprika's en uien. Vurrukkulluk. Toen even de domper dat Brecht haar horloge kwijt geraakt was. Uiteraard nooit afgedaan, maar toch zoek. Gelukkig had de eerlijke vindster/vinder deze gisteren al bij de receptie afgegeven.
De camping stroomt vol en je kunt echt merken, dat de boot net aangekomen is. Nu zitten de dames te rubberkutten en gaan Wen en ik onze fles Retsina soldaat maken. Morgen bijtijds weer op want dan gaan we een ritje maken naar het noorden, proberen met de tandradtrein naar Kalavrita te komen en gaan wat in de bergen wandelen om zo het alleroudste klooster van Griekenland te bezoeken, Mega Spileo. Ik heb er zin in, maar ik hoop dat het vrouwvolk een beetje wakker te krijgen is, want dat is echt en crime. Die wijven kunnen gewoon tot tien uur door maffen in die hitte en durven dan ook nog duf te vragen, wat de haast is. Echt maf.
 
Dinsdag, 17 juli '01
Ook vandaag dooide het weer stevig. Ik denk niet, dat de temperatuur onder de vijfendertig graden geweest is. We vertrokken redelijk op tijd in de richting van Patras, moesten vervolgens dwars door de stad heen omdat die maffe Grieken niet weten wat een rondweg is en vervolgens nog een stukje tolweg naar Diakopto. Een beetje stoffig badplaatsje met veel grijze Griekse duiven, die daar wat tot aan de knieŽn aan de waterkant poedelen.
Op het klein stationnetje een zevental kaartjes gekocht voor de tandradtrein naar Kalavrita. Alleen het kopen van de kaartjes was al een hele belevenis. Telefoons met zo'n ouderwetse slinger eraan, om de reserveringen door te geven. Een Zenith computer van voor de oorlog (en dan bedoel ik wel de Griekse Bevrijdingsoorlog van bijna tweehonderd jaar geleden), die vervolgens zeven kaartjes moet printen, daarna nog eens twee keer zeven reserveringen (heen en terug). En dan ook nog een Griekse muts, die geen woord over de grens heen spreekt. Nou, dan heb je toch wel alle mogelijkheden van digitale- en communicatieve elementen bij elkaar. Maar goed, uiteindelijk klopte het ook nog allemaal. We werden verdeeld over twee rijtuigen, die niet met elkaar in verbinding staan omdat ertussenin een gigantisch motorblok staat. Deze drijft de trein en de tandwielen aan en die voel je echt in de vertandingen grijpen op de steile hellingen. De reis van ongeveer een uur is echt spectaculair. Je gaat dwars door een spectaculaire kloof heen en ongeveer 1000 meter omhoog. Voor het dorpje waar wij heengingen de enige verbinding met de buitenwereld. En dat op een afstand van maar 20 kilometer van de bewoonde wereld. Er zaten trajecten tussen van 1 meter omhoog per 7 meter afstand. Je hoort zo'n treintje dan ook gewoon kreunen.
En ons ook natuurlijk, want enige verkoeling aan boord is uiteraard niet voor handen. Dus op het station Mega Spileo eerst maar even wat gedronken. Gezellig terras met de rails van de trein er gewoon dwars doorheen. Maakt ook niet uit, want de trein komt maar vier keer per dag en rijdt toch niet harder dan stapvoets.
Toen de wandeling. Al na vijf minuten lopen bleek dat het bergpad toch wel heel erg steil en heel erg lang was. De drie grote meiden hadden het er zelfs moeilijk mee, maar na ongeveer anderhalf uur klauteren en klimmen arriveerden we dan toch uiteindelijk met geheel doorgezwete shirts bij het tegen de rotswand aan geplakte klooster. Eerst alle koppen in een ijskoude waterbak en de veldflessen bijgevuld. Daar bezochten we het museumpje en mochten we van een van de monniken zelfs bij de icoon van de zwarte madonna een groepsfoto maken. Toch wel heel apart.
Dan de tocht terug. Deze verliep wat gemakkelijker, omdat het bergaf ging. Toch zwetend op het stationnetje aangekomen en daar eerst dit dorstig lichaam met een grote fles bier gelaafd. De dames een grote ijs en binnen no time stond het treintje al weer voor onze neus. De terugreis ging ook hier heel wat sneller en met een kleine drie kwartier stonden we weer in Diakopto.
Op de camping teruggekomen rende iedereen vrijwillig naar de douche en na een half uurtje waren de dames gereed voor een avondje Grieks amusement. Er kwam namelijk een volksdansgroepje in het restaurant. Niet even voor een half uurtje of zo, nee gewoon twee uur lang en tot ruim twaalf uur. Uiteraard moesten de dames vrij veel en vrij lang dansen. Echt heel leuk en een zeer geslaagde avond. Dieuwer keek haar ogen uit en vond de pompoenen op de schoenen van de heren toch wel heel erg mooi. Uiteraard leverden de dames behoorlijk wat commentaar op de geplooide rokjes van de Griekse jongens, maar al met al denk ik dat ze het allemaal wel verschrikkelijk leuk vonden. Je zag ze gewoon genieten. Morgen hebben we een reisdag, dus eerst de boel afbreken. Dat zal nog wel een kleffe en warme aangelegenheid worden.
 
Woensdag, 18 juli '01
Vandaag dus een reisdag. Redelijk laat op en pas rond halftwaalf vertrokken we van Kato Alissos. Leuke herinneringen aan en zeker voor herhaling vatbaar. Via Pyrgos en Kyparissia reden we van snelweg, via minder snelweg en uiteindelijk (heel erg ver weg van de snelweg) via bergpassen en paadjes door de bergen heen naar onze volgende camping: Navarino Beach.
Leuke camping, direct aan het strand en in de verte Pylos en een groot eiland zichtbaar. Halverwege de rit nog even uitgebreid boodschappen gedaan, dus we kunnen wat betreft de basisvoorzieningen (cola, chips en andere knoei) er volop tegenaan.
De camping kent een gedeelte direct aan het water met hele kleine plaatsen. En er is ook een veld met grote plekken. Daar staan wij dus. Geen vijf meter lopen naar de zee, maar wel 50. Goed te doen dus.
Diverse eilanden voor de kust en een heerlijk zandstrand met uiteraard weer super helder water. Het lekkere is, dat hier een windje staat en het bijgevolg goed uit te houden is. Beter dan in Nederland, want daar regent het en is het volgens Alie ongeveer 18 graden. Dat is kouder dan het zeewater hier. De barbeknoei heeft weer volop uren staan draaien en iedereen heeft het buikje weer vol. Heycke staat nu een lek luchtbed op te pompen, dus dat geluid zullen we vannacht nog wel wat vaker horen. Morgen brengen we een bezoek aan het paleis van Nestor. Nog nooit geweest, dus ook voor deze jongen een nieuwe belevenis.
 
Donderdag, 19 juli '01
Vanochtend in de zinderende hitte naar het Paleis van Nestor gereden. Het was maar 10 minuten, maar door de hitte en het vele bochtenwerk was het voor enkele dames toch al behoorlijk afzien en kwamen er op de plaats van bestemming diverse grauw/groene gezichtjes naar buiten.
Het paleis en de tombe lagen er voor ons prettig bij; dus de wagenziekte was binnen no time over. Mooi op de top van de berg, dus goed luchtig met een lekker zeebriesje. Voor oude Nestor natuurlijk ook belangrijk, omdat hij zijn vrienden en (waarschijnlijk vooral) vijanden al van ver kon zien aankomen. En met recht dat het uitzicht prachtig is. Je kunt tot heel ver kijken: Pilos, het eiland voor de kust, en het achterliggende landschap met de olijfboomgaarden, die tot ver voorbij de horizon reiken. Het ruim drieduizend jaar oude paleis ligt er nu nog als een soort plattegrond bij. Fijn is dat alles met een open constructie overdekt is en de zon even afgeschermd wordt.
Alleen de patronen van de muren staan er nog. Uiteraard valt er van de tweede verdieping van het paleis niets meer te zien. De eerste paar treden van de diverse trappen zijn echter nog wel terug te vinden. In de twee troonzalen (een voor de koning en een voor de koningin) staan grote ronde open haarden. Grappig is, dat de amforen in de wijn- en oliekamers nog allemaal rechtop in de grond staan. Hier zie je tenminste hoe die amforen met hun puntige onderkanten neergezet werden in een rek of zelf ingemetseld waren in de grond. Ook het mooi bewerkte marmeren ligbad, waar Nestor zijn sompige lichaam in kon poedelen, staat er nog leuk bij. Ik heb bij de Baderie wel eens lelijker exemplaren gezien.
De fresco's, het prachtige bladgoud sierwerk en de gigantische hoeveelheid potten en pannen hebben we daarna ook nog even bezocht in het bij het paleis behorende museum in Hora. Dan is het toch wel een voordeel, dat die tent toentertijd afgefikt is. Het merendeel van de gevonden voorwerpen is echt in een perfecte staat. Tekeningen en aquarellen van onze eigen Piet de Jong zorgen er voor, dat de bezoekers een goede indruk van de bouw en indeling van het paleis krijgen. Trouwens, volgens mij liggen er in het Allard Pierson in Amsterdam meer kleitabletten van Nestor, dan hier in dit museum (daar hebben Andre en ik een twintig jaar geleden op de vrijdagmiddag best wel veel mee mogen hobbyen). De rest schijnt allemaal opgesteld te staan in het archeologisch museum te Athene.
's Middags nog een uurtje naar Pilos geweest om wat boodschappen te doen en om eventuele souvenirs op de kop te tikken. Maar dat viel allemaal tegen. Pilos is echt een stoffig havenplaatsje met weinig of geen vertier. Geen hoedjes voor de dames dus, maar dat zal verderop in de vakantie wel geen enkel probleem opleveren.
De dames maken zich op voor het strand, Wen doet een dutje en ik denk er over om tijdens dit heetste deel van de dag toch maar even een biertje te nuttigen en misschien toch ook wel even de oogjes toe te doen.
 
Vrijdag, 20 juli '01
Vandaag dus een stranddag en dat hebben we geweten ook. Na de koffie richting strand en er ook niet meer vanaf geweest. De dames waren vanwege de hitte niet te motiveren om de kano op te pompen, dus het werd een dag van poedelen, zwemmen, veel onder de parasol zitten en geregeld de lichaamssappen op peil houden met behulp van een koel biertje.
Een beetje later in de middag ben ik naar Pilos gereden om wat boodschappen te doen voor het komende weekend. Daar zag ik bij het kasteel dat we overmorgen zouden bezoeken, dat er een staking aan de gang is, die duurt tot en met de vierentwintigste. Da's dus lekker. Geen hond die weet waarom en hoe groot die staking is. Zelfs de vreemdelingenpolitie niet. Dat was sowieso al lachen, daar die dus echt geen woord over de grens spreken. Met vier man op een kantoortje, waarbij mijn eigen kantoor vergeleken een riant onderkomen is. Je zult toch echt een probleem hebben en met die mensen willen communiceren. En dat zit dus bij EEG en mag straks ook met een Euro betalen. Je moet er niet aan denken. Maar goed, al met al niets wijzer geworden, dus morgen maar rechtstreeks met de autoriteiten ter plaatse bellen. Kijken of die een woord over de grens heen spreken.
Dieuwer is naar bed, en Wen zit heerlijk te breien bij een temperatuur van dertig graden. De rest van de dames zitten nu te rubberkutten en Heycke heeft bijna haar eerste C boek uit. Nee hoor, echt niet, ze zit over mijn schouder mee te lezen en ik krijg nu de zeer bekende middelvinger. Al met al dus een zeer relaxt dagje met weinig actie, maar met veel lees- en zwemgenot op een prachtig strand met heerlijk water. Overigens hebben we heerlijk gegeten: de dames verzorgden een lekkere macaronischotel met verse tomatensalade. Morgen iets van gefrituurde ansjovissen, die we hier voor de deur gekocht hebben van een pick-up truck. Ben benieuwd of Messenie doorgaat of niet. Zien we morgen wel weer.
 
Zaterdag, 21 juli '01
Gaat dus niet door. Vanochtend eerst maar eens even rechtstreeks met het mobieltje naar het museum gebeld. Een meneer vertelde mij in keurig Engels, dat helaas pindakaas alle Griekse musea vandaag, morgen en overmorgen gesloten zijn. Nou, daar moeten we ons programma dan maar aanpassen, want zo als een oud Sambeeks spreekwoord zegt: Maak je niet druk, het kan altijd erger.
Dus zijn we in de auto naar Methoni getogen. En dat was meer dan de moeite waard. Een enorme Venetiaanse vesting uit 1209 staat daar in redelijke staat, en heeft ooit als onderkomen gediend voor de Kruisvaarders op hun lange barre tocht naar Palestina. Het fort sprak bij de dames echt tot de verbeelding, want er werd meteen gezocht naar geheime gangen, kamers, luchtgaten en wat al niet meer. Hele verhalen van Thea Beckman kwamen aan de oppervlakte over kruistochten e.d. Het uitzicht vanaf de muren (echt heel erg lang) was prachtig. Prachtige vergezichten en het waait vandaag wat. Dat geeft op de rotsen hele spectaculaire golven bij een helblauwe hemel.
Na het bezoek aan het fort zijn we Methoni nog even ingelopen en hebben we een heerlijk terrasje gepikt om wat uit te rusten en de plaatselijke mensen te bekijken. Dat hadden we wel verdiend na deze stevig wandeling. Twee heren op leeftijd, die wat leuke musettes kwamen spelen op het terras met hun trekzak, werden met enige argwaan bekeken en in de categorie enge zwervers geduwd. Het dorpje stelde verder geen zak voor, dus daar hebben we verder eigenlijk geen aandacht meer aan besteed.
De dames zijn nu even naar het strand van de camping, maar komen geregeld terug om te klagen over de wind. Zand waait in de ogen en de golven zijn nogal ruw. Als ik dit af heb, dan zal ik het even controleren en kijken of ik er toch niet een aantal het water in kan krijgen. Moet lukken.
 
Zondag, 22 juli '01
Vandaag dus zondag, uitslaapdag en verder een beetje relaxt programma. Rustig en uitgebreid ontbeten. Na een wasje weggedraaid te hebben zijn we richting de lagune afgetogen. De auto daar geparkeerd aan het begin van een zogenaamd IVN pad voor de echte traditionele natuurvorsers. Echt heel goed verzorgd pad langs de lagune van Gialova met veel uitleg en voorbeelden van dierlijk en plantaardig leven, dat gelukkig nog te bezien valt ook. We hadden nog twintig meter gelopen of we zagen al een hazelworm en een waterschildpad. Dus de tocht kon eigenlijk al niet meer kapot. De lagune bevat brak water met veel dierlijk leven, dat Griekenland eigenlijk verder niet kent: flamingo's, kameleons, kikkers, slangen, dassen, vossen, diverse vreemde vogels en weet ik niet wat nog meer. We kwamen langs diverse kleine watertjes, die drooggevallen waren en vol lagen met dode krabbetjes. Heel luguber. Ook vonden we nog een recentelijk opengekraakte landschildpad, die door een of ander roofdier lekker leeggepeuzeld was.  Na een stevig rondwandeling met heel afwisselende duinlandschappen en een hoog meester Jan-gehalte gingen we op weg naar het verderop gelegen Navarino kasteel.
De wandeling liep om de berg van het schiereiland heen omhoog en na een wandeling van een dik uur kwamen we aan bij de ruÔne. Het fort stelde niet zo gek veel voor. Heel herkenbaar als vroeg dertiende eeuws en bedoelt om de kruisvaarders uit die periode bescherming te bieden. De ommuring stond er nog, plus nog wat torens, maar verder was er niet zo veel van over, behalve dan dat het uitzicht over de zee en de lagune formidabel was. Vanaf de burcht zagen we een hoefijzer gevormde baai, met een mooi strand en heel beschut gelegen. Dus Wendy ging met een delegatie die richting op en ik ging met Brecht terug naar de camping om wat versnaperingen te halen. En dat was maar goed ook, want de meiden waren die baai niet meer uit te meppen. De golven van de zee kwamen door een nauwe opening aangerold en gaven aanleiding tot veel waterplezier voor de wat grotere dames en heer. Heerlijk om door die hoge golven heen te springen en te duiken. Voor Dieuwer was het wat minder, omdat je twee meter uit het strand al bijna kopje onderging. Zo stijl liep het er af.
Uitblazend op het strand kwam er ineens nog een vlucht flamingo's over vliegen. Hadden we die tenminste ook gezien.
Vroeg in de avond kwamen we redelijk moe terug op de camping retour en ging de barbecue aan. Lekker lamkarbonaadjes, met salade Nicoise en een flinke fles Retsina. Allemaal ingrediŽnten voor een lekker etentje. En er werd dus ook echt gebunkerd: alles was schoon op. De dames zitten nu te lezen en te rubberkutten. Zo dadelijk nog even de route van morgen doornemen en dan enigszins bij tijd naar bed.
 
Maandag, 23 juli '01
Na een trage start vanmorgen, want de dames werden pas rond negenen wakker, zijn we dan uiteindelijk dan toch nog rond kwart over tienen vertrokken. Zoals verwacht viel het stukje tussen Pylos en Kalamata vies tegen. Kalamata werd inderdaad na twee uur draaien en pielen op een bergweg bereikt. En dan denk je dat je dan weer een beetje de bewoonde wereld bereikt te hebben. Echt niet dus. Dan wordt het dus alleen maar erger. Je snapt het niet. Heel Griekenland kent dus pompstations om de twee kilometer, behalve als je Kalamata voorbij gaat. Dan komen de pompstations pas dertig kilometer na de hoogste pas in het Taigatosgebergte. Je start dus met een ruim driekwart volle tank en je komt uiteindelijk na dertig kilometer met een brandend benzinelampje op het hoogste punt van de pas door de Taigatoskloven. Echt van nul meter tot ruim zeventienhonderd meter en weer terug, en dat over een afstand van nog geen zestig kilometer. En dan sta je dus echt op het hoogste punt en dat brandt dat gore vaginale lampje. En dan moet je nog twee en dertig kilometer. Gelukkig bleek na informatie bij de plaatselijke herbergier, dat hij ook geregeld met zijn auto in de reserve nog het ruim dertig kilometer verder gelegen dal weet te bereiken met minder dan vier liter brandstof. Gezien het feit, dat er geen moer te tanken viel, zijn we gewoon afgedaald. En inderdaad het ging gelukkig alleen maar bergaf. Non stop. Volgens mij zijn we op benzinedampen Sparta binnengereden, want de rode feestverlichting van de benzinetank is niet meer uit geweest.
Daarna was het gelukkig nog maar via een redelijk recht weg nog ongeveer veertig kilometer naar Githyon. De camping (Meltemi) was redelijk snel gevonden en zo ook het plaatsje onder de olijfbomen in de boomgaard.
Een snelle en afkoelende duik in een redelijk onstuimige zee liet ons verder niet ongemoeid.
Vandaag met van der Bruggen gebeld en de temperatuur in Nederland lag rond de achttien graden en er was afgelopen etmaal meer dan acht centimeter regen gevallen. Dat zal in Luxemburg, waar de familie van der Sande, Dijns en Jonker rondzwerven niet veel beter zijn. Toch wel leuk als de watertemperatuur van ongeveer vijfentwintig graden al hoger ligt dan de omgevingstemperatuur in de omgeving aldaar. Het levert bij de dames in ieder geval steeds weer een applausje op.
Rond zes uur even douchen en vervolgens naar Githyon. Echt een lief badplaatsje met een haventje en daaromheen allemaal terrasjes met vreetschuurtjes en cafťs. Heerlijk Inktvis, Red Snapper en Zeebaars gegeten om vervolgens de boulevard af te lopen om een grote ijs en een hoedje voor Marlous te kopen. De tarieven zijn overigens hier hetzelfde als dat je waarschijnlijk in Zandvoort of Scheveningen betaalt in het hoogseizoen. Ruim tweehonderdvijftig gulden voor lekker happen en snappen, dat is toch niet mis. Maar daar hadden we dan ook wel een erg lekker stukkie vis voor.
Nu nog een wijntje op de camping (we hadden pas twee kilo Retsina op het terras), de dames af en dan ook wij lekker naar bed. Programma voor morgen zien we straks wel weer als alles naar bed is.
 
Dinsdag, 24 juli '01
Vandaag hadden we stranddag. Nou, daar hebben we dus ook goed gebruik van gemaakt. Lekker uitgeslapen totdat we rond negenen de tenten en caravan uitbakten. Rustig ontbeten en terwijl de dames al rond halfelf het strand opzochten ben ik boodschappen gaan doen in Gythion.
Terug dus ook maar snel de zwembox aan en richting strand gegaan. De hele dag lekker gepoedeld, gezwommen en gelezen. Netto dus alleen maar niets gedaan. Echt heerlijk.
Vanavond de barbecue aan en daar een heerlijk stuk lamsvlees en satťs opgedaan. Vergezeld van een overheerlijke Griekse salade van de Big en de hele verdere maaltijd kan niet meer stuk.
Nu doen de meiden tikkertje (negen tellen in de rimboe) bij een heerlijke omgevingstemperatuur van dik dertig graden. Ik moet er niet aan denken. Ze moeten waarschijnlijk hun energie even kwijt. Het enige dat ik nog doe, is mijn glas koude Retsina heffen en daarna op tijd naar bed. Morgen doen we een rondje over de Mani en dat zal wel een hele warme aangelegenheid worden. Zwemspullen dus mee.
 
Woensdag, 25 juli '01
Rond acht uur kwam er beweging in de tent (d.i. caravan + twee tenten). Zowaar, dat de dames redelijk op tijd waren. Dat wil echter nog niet zeggen, dat ze dan ook vooruit te branden zijn, hoor. Want ze waren zo snel als dikke poep. Maar goed, rond halfelf zijn we dan toch uiteindelijk vertrokken. Eerst in de richting van Aereopolis en daar dan echt de Mani in.
Eerst een bezoek aan de grotten van Piros Digous. Volgens andere campinggasten waren de wachttijden gisteren ruim anderhalf uur, maar toen wij er aankwamen konden we zo doorlopen en een bootje (gondel) in stappen. Het zal ongetwijfeld iets te maken hebben gehad met de stakingen van het museumpersoneel. Mensen gaan natuurlijk op zulke momenten naar alternatieven kijken. Met de zwemvesten aan en twee man begeleiding, die meer met elkaar stonden te praten, dan met hun gasten, voeren we dan inderdaad het gangenstelsel in. Prachtig druipstenen met de bekende mieten en tieten, maar wat leuker was, dat het bootje echt overal kruipdoor-sluipdoor moest gaan en dat over een afstand van anderhalve kilometer.
Echt de moeite waard, alhoewel de druipstenen van Postonja vorig jaar veel indrukwekkender waren. Waarschijnlijk zijn we wat grotten betreft, gewoon een beetje verwend. Daarna moesten we nog een ondergronds pad afwandelen en met een uur stonden we weer buiten. Mooi.
De auto in, en vervolgens naar het zuiden. Op een gegeven moment komen we een enorme bergpas afzeilen en zien we een prachtig baaitje met superhelder water en praktisch geen mens te zien. Dat gold overigens voor de hele Mani. Onvoorstelbaar, dat een gebied zo groot als de provincie Limburg slechts duizend inwoners kan hebben. Heerlijk gezwommen en wat een normaal denkend mens niet voor mogelijk zou kunnen houden gebeurde: een watermeloen van ruim acht kilo werd soldaat gemaakt en ging helemaal op.
Daarna naar Vathi en hebben we een korte wandeling door de vesting gemaakt. Grappig om te zien hoe de mensen zich vroeger verdedigden in dit onherbergzame gebied. Woonboerderijen met een vestingtoren. Sloegen de 'maniakken' vroeger elkaar de kop in, nu hebben ze een andere vijand: de bosbranden. Echt hele berghellingen zijn kaalgeschroeid en hebben wat laag struikgewas en veel kruiderijen (thijm) als enige begroeiing. Dat in combinatie met de zinderende zon geeft een leuke indruk hoe de mensen hier moeten leven. En dat zie je ook: de kerkhoven bevatten meer graven dan dat je mensen waarneemt over de gehele dag genomen. Hoe verder in het zuidelijke puntje, des te onherbergzamer wordt het gebied.
Op het puntje van het schiereiland hebben we een korte wandeling gemaakt naar het meest zuidelijke puntje van Griekenland en Europa (tenminste, van het vaste land, want er komen uiteraard best nog wel wat zuidelijker gelegen eilanden). Daar even vroom gekeken in het kapelletje van St. Nicolaas en naar botten gezocht in het knekelhuis om vervolgens via de andere zijde van het schiereiland weer omhoog te gaan richting Gythion.
Nou, en aan die weg kwam geen eind. De ene bergpas na de andere en ik denk, dat ik nog nooit zoveel haarspeldbochten heb genomen als tijdens deze rit. Enkele dames kregen toch opnieuw het bekende grijsgroene uiterlijk.
Maar goed, met Dieuwer op schoot zijn we dan toch weer bij de camping aangekomen zonder kotspartijen. Vreemd, dat een zak chips en een blikje cola na zo'n rit alle ellende van dat gedraai dan weer doet vergeten.
Wendy en ik gaan zo aan het eten beginnen en de dames zijn een verkoelende duik aan het nemen in zee. Ik neem nog lekker een biertje en ga me vast verheugen op morgen. Voor mij het hoogtepunt van deze reis: Mistras.
 
Donderdag, 26 juli '01
Zo, we hebben net een verkoelende duik genomen en gaan zo lekker uit eten in Gythion. Dat hebben we wel verdiend na zo'n dag.
Uitgerekend de heetste dag tot nu toe hebben wij uitgekozen om de binnenlanden in te gaan, een steile berghelling te beklimmen en dus Mistras te bezoeken. Maar het was allemaal volledig de moeite waard. Rond halfelf waren we in Mistras en konden we via de benedenpoort naar de eerste kerkjes en kloostertjes. Er werden er veel gerestaureerd, omdat deze toch wel behoorlijk beschadigd waren na de laatste aardbevingen een paar jaar geleden. Voor de rest is het gewoon uniek, dat zoveel moois op een berghelling staat. De Theodore, de St. Sofia, het Pandanassa met haar nonnetjes en broddelwerk, en uiteraard het hoogst gelegen fort van Guillaume de Villehardouin. Ongelofelijk dat een fort op zo'n steile helling kan staan en in het verleden nog een functie gehad kan hebben ook. Ik begrijp dat wel: een mogelijke vijand was tegen de tijd, dat hij boven was, dusdanig bekaf, dat hij ammenooit niet nog trek had in een robbertje vechten. Al met al een hele stevig klim dus, vooral voor de twee kleintjes. Op iedere twee stappen naar voren gingen we er echt ruim een naar boven. En dat natuurlijk niet op gelijkmatige treden met mooie klinkertjes, maar op van die klossen van keien die zo onregelmatig zijn, dat je ver vooruit moet kijken om niet op je platte bek te gaan. Voor Dieuwer en Veerle echt een hele opgave, maar uiteindelijk na veel bidons met water en veel positief gepraat (met recht 'de hemel ingeprezen') zijn we dan uiteindelijk toch helemaal boven gekomen. En dan wordt je dus beloond met een van de allermooiste uitzichten van Griekenland. Sparta aan de ene kant en het Taigetosgebergte aan de andere zijde. Recht onder je de steile berghelling met de kerkjes en kloostertjes en aan de andere kant een diepe kloof recht naar beneden. Wonderbaarlijk.
De afdaling geschiedde gelukkig wat gemakkelijker en met een dik uur stonden we weer onder aan de berg. Daar op een terras een heerlijke pot bier en voor de dames een coupe met een enorme ijs. Dat hadden ze wel verdiend.
Een bezoekje aan het museum in Sparta zat er niet meer in, maar dat vond niemand op deze tot nu toe heetste dag van de vakantie, heel erg. In Sparta bij een kleine supermarkt wat boodschappen gedaan en toen met gezwinde spoed naar de camping om snel een duik in de verkoelende zee te kunnen nemen. Heerlijk en we hadden het ook verdiend.
Vanaf het strand bij de camping konden we goed zien, dat meerdere grote blusvliegtuigen water kwamen innemen op een paar honderd meter van ons strand. Vanuit de auto op de weg terug hadden we al een helikopter gezien met zo'n enorme waterzak onder zich. Waarschijnlijk ook op weg om een brand te blussen. En dat bleek wel, want eventjes verder kwamen we weer enkele bluswagens tegen. Moet toch wel een stevige fik geweest zijn geweest.
De dames zijn nu douchen en dat ga ik ook zo doen. Daarna gaan we naar Gythion en een lekker hapje eten.
 
Vrijdag, 27 juli '01
Op de achtergrond hoor ik de stem van Dieuwertje, die staat af te tellen voor 'Tien tellen in de rimboe'. We hebben net heerlijk een vleesje gebarbeknoeid met een heerlijke salade (veel Feta uiteraard) en nu zijn de meiden even hun energie aan het afreageren. Zo meteen douchen en dan gaan de twee kleintjes rettekketet naar bed. Het is negen uur en al bijna donker. Marlous heeft net even met Marijke gebeld en even vertelt, dat ze nog nooit zo bruin is geweest. En het is inderdaad ongelofelijk hoe zwart die mokkels zijn. Thuis kunnen ze zo een willekeurig Asielzoekers Centrum in en niemand zal ze bij de poort tegenhouden. Wen is nu bruiner in haar gezicht, dan dat haar haar is.
Vandaag zijn we een pokkeneind naar Monemvasia gereden. Volgens de borden slechts 65 kilometers maar qua rijden gewoonweg bijna anderhalf uur in de auto. Uiteraard met als gevolg dat na de tweehonderdste haarspeldbocht er toch weer enige grijs-groene koppies kwamen met de vraag hoelang het nog duurt. Gelukkig alles toch weer goed gekomen, omdat de weg uiteindelijk na de bergkam kaarsrecht werd.
Monemvasia was leuk. Een beetje een Gibraltar van Griekenland. De rots is rond 600 na een zware aardbeving losgebroken van het vasteland en sindsdien door middel van een brug weer verbonden. Nu zie je er eigenlijk alleen maar toeristen over heen lopen. Nog niet echt massaal, maar dat zal zeker niet lang meer op zich laten wachten. De aankleding van het stadje is er in ieder geval op gericht. Terrasjes en winkeltjes met de bekende toeristische rotzooi. Ook hier geldt (net als in de Mani) dat het echt nog een gebied in ontwikkeling is. Aan belangrijke zaken als infrastructuur wordt gewoonweg niet gedacht. Nu dus allemaal nog wel te doen, maar als zo'n stadje straks echt bekendheid krijgt, dan wordt het allemaal rampzalig.
We hebben een mooie stadswandeling gemaakt over de muren. Prachtige stadswallen aan het water, die uiteindelijk helemaal naar boven de berg op lopen. Het was echt te warm om naar boven te klimmen, dus dat hebben we dan ook maar niet gedaan. De straatjes zijn echt pittoresk, waarbij je aan van die Italiaanse nauwe steegjes moet denken, zoals je die ook in VenetiŽ en Napels tegenkomt. Leuk was wel, dat er veel bloemen en planten stonden, die het geheel een echt lief uiterlijk gaven.
Niet naar boven dus. Een duik vanaf de pier was veel aantrekkelijker, en dat hebben we dan ook maar gedaan. Zelfs Dieuw sprong uiteindelijk van de pier af het heldere water in. Het water was zeker niet afkoelend, omdat de temperatuur zeker achter in de twintig graden lag. Windstil en pislauw water.
Daarna snel in de gekoelde ruimte terug met de auto naar de camping, waarbij we onderweg door de eindeloze sinaasappelboomgaarden een heerlijke grote zak appeltjes van oranje gekocht hebben. Mierzoet en verrekte sappig.
Op de camping gekomen direct met een koeltas koude blikjes naar het strand getogen en daar een heerlijke verkwikkende duik genomen. Ik had in Monemvasia een duikbril gekocht en die werd natuurlijk meteen door de dames geconfisceerd. Echt prachtig als je met dat ding in het hier zo heldere water kijkt. Je hebt er gewoonweg geen idee van, dat het af en toe zo diep is.
De dames zullen zo wel gaan rubberkutten en deze jongen gaat zijn ranzige sompige lijf afsponsen. Morgen hebben we een rustige dag: stranddag met als start op verzoek van het damesvolk: uitslapen. Alsof ze dat niet doen. Iedere ochtend moet je alle moeite doen om dat ranzig volkje die tenten uit te krijgen.
 
Zondag, 29 juli '01
Goed, gisteren dus geen verslag gemaakt. Gewoonweg te lui en te weinig actie om over te schrijven. In de loop van de ochtend nog even met Brecht en Marlous naar Gythion geweest voor wat inkopen op souvenirgebied. Marlous wilde graag een duikbril met snorkel. Dit naar aanleiding van mijn aankoop gisteren. De meiden gingen lopend over de boulevard op zoek naar deze knoei en paps ging ondertussen boodschappen doen. Lekker lamskoteletten kopen en souvlaki's, plus uiteraard de gebruikelijke verbruiksknoei.
Daarna de dames weer ontmoet en met hen de winkeltjes afgestroopt waar zij e.e.a. gezien hadden. Met succes dus een snorkel, een rugzak formaat zakdoek, en een geweven rugzak voor Wen op de kop getikt.
Daarna snel het strand opgevlucht, want wederom was het een dusdanige warme dag, dat het rond de caravan niet uit te houden viel. Veel gezwommen, gesnorkeld en (bier) gedronken. Daarna 's avonds lekker gebarbecued om vervolgens tot de conclusie te komen, dat het echt zo warm is, dat ondanks de ventilator in het dak, er echt niet lekker geslapen kan worden. Volgens mij was het echt ver achter in de dertig graden. Niet alleen overdag, maar ook in de nacht. Overal op de camping zag je verhitte gezichten achter een koud drankje. Ondanks het feit, dat het ruim na twaalven was. Normaliter een tijd, dat je een kanon over de camping af kunt schieten.
Uiteindelijk dan toch maar naar bed gegaan en een rusteloze nacht genoten.
Op zondag zijn we dan vervolgens opgebroken. De wekker van Veerle liep iets na zevenen af. Dat heeft waarschijnlijk de gehele camping geweten, want dat ding maakt een ongelofelijke pokkenherrie.
De dames waren wonderbaarlijk snel op en in actie. Binnen no time was de gehele boel afgebroken en waren we al iets na negenen op weg naar onze volgende stopplaats.
Het was echt merkbaar, dat het zondag was, want er was absoluut geen vrachtverkeer op de weg. En dat is op zo'n trip een genot, want in de bergen een vrachtwagen combinatie inhalen is hier geen pretje. De democratie mag dan wel in Griekenland ontdekt zijn; in de auto is iedere Griek gewoonweg een dictator. Italianen zijn erg, maar Grieken komen aardig in de buurt.
Al met al zonder veel poespas en vrij vlot in Assini gekomen. Je kunt echt merken, dat het hier allemaal veel wereldser toegaat. De dames gaan topless op het strand en de campings worden veel commerciŽler. We staan nu op een keurige camping (Assini Beach), maar de plaatsen zijn eigenlijk klein en staan dicht op elkaar. Wel onder een rieten afdak, en dat is zeker geen luxe. De temperatuur gaat ook hier ver boven de veertig graden. Slechts de warme wind over zee zorgt er nog een beetje voor, dat je het kunt overleven. Maar het koelt zeker niet af. Dat doen de biertjes uit de koelbox wel.
Het strand is deels kiezels, deels rotsen en deels zand. Als er dan dus tien zee-egels in de zee rondsjouwen, dan moet Dieuwer er uiteraard met haar maatje achtentwintig precies instappen. Als er vijf zeeanemonen in de zee staan, dan voelt Marlous dus uitgerekend de behoefte om deze een tongzoen te geven. Die heeft dus de hele middag met een lip moeten lopen, waar Quosimodo jaloers op is. Ik heb me wezenloos moeten poetsen met Prikweg, opdat madame niet met al te veel pijn en een al te grote lip zou moeten rondsjouwen. Ze mag voorlopig nog niet op de mountainbike, omdat anders haar lip over haar ogen slaat. Gelukkig was er een terras bij ons strand, zodat we verplicht wat ijs konden eten. De meiden vonden dat geen enkel probleem. Wij trouwens ook niet, want het biertje was een genoegen. Met die lip zal het morgen wel weer wat beter gaan.
Vanavond hebben we lekker Griekse saucijsjes en rode zeebaars gegeten op de barbeknoei, en dat was een succes. Alles ging schoon op.
Het was trouwens gigantisch lachen. Terwijl we bezig waren met de voorbereidingen tot het eten, keek iedereen (maar dan ook echt iedereen) nauwlettend toe, wat wij nu allemaal aan het doen waren. Het werd zelfs af en toe een beetje lachwekkend. Mensen gingen met onze buren een praatje staan maken om toch maar op onze plek en bord te mogen kijken. Het schijnt toch ook wel heel bijzonder te zijn, dat de man hier kookt en dat de kinderen alle voorbereidingen treffen. Als je de Grieken namelijk ziet eten, dan heeft moeder de vrouw dus alle voorbereidingen en kookaangelegenheden gedaan. Er gaan complete voorgerechten en tussengerechten en hoofdgerechten de tafel op. Echt niet te geloven. De man en de kinderen schuiven dus aan, als alles kant en klaar staat. Ik moet echt ook op zoek gaan naar een Griekse vrouw. Zo'n ranzige dikke, met van die vette haren en zo'n mooi gebloemd keukenschort. Ze dragen hier allemaal een snor, de vrouwen ook.
Na het eten heb ik op vijfentwintig meter van de caravan nog even een duik in zee genomen. Heerlijk, helemaal in mijn eentje. Geen hond op het strand en de stilte bijna zichtbaar over kilometers afstand.
De meiden zijn nu een spelletje aan het doen en ik ga samen met Wen nog een lekker wijntje genieten. Morgen weer een dag.
 
Maandag, 30 juli '01
Fris gedoucht en opgeknapt na een heerlijke duik in een bijna oliegladde zee. De meiden gingen handdoeken spoelen en Wen en ik zijn nog even wezen zwemmen.
Vandaag zijn we naar Nauplion geweest en we zijn toch maar met de auto naar boven gereden. De aangekondigde klimpartij van 999 treden werd unaniem door de dames afgewezen. Het was er erg rustig en de oorzaak zal ongetwijfeld het warme weer geweest zijn. De bossen met cactussen onderweg en de grote hoeveelheden bloeiende agaven hadden me er al op moeten wijzen, dat deze plantensoorten zich hier erg thuis voelen. Ik heb zo een vermoeden, dat de temperatuur toch de veertig graden fors overschreden heeft. Met verhitte koppen zijn we de acht forten doorgewandeld. Veel trappen op en veel weer af, maar een hele mooie wandeling door de tijd heen. Voor de meiden vooral leerzaam, omdat de forten heel compleet zijn. De daken zitten er allemaal nog op en de ruimtes zijn allemaal toegankelijk en geven echt een subliem idee hoe de burchten er uitgezien en gewerkt moeten hebben. Tot nu toe zagen we eigenlijk alleen nog maar de vestingwerken als ruÔne, maar nu kwamen we ook in dodencellen, die in de jaren twintig van de vorige eeuw nog bevolkt werden met ter dood veroordeelden. Zo sta je in een Venetiaans fort, dan loop je een Turks complex binnen en uiteindelijk ga je de recentere Griekse gebouwen door. De uitzichten vanaf de diverse punten op Nauplion en het omliggende land zijn werkelijk uniek. Het vestingeiland Bourtzi en de veel lager gelegen Turkse vesting liggen er schitterend bij. Echt Grieks: azuurblauwe zee, stoffige achterlanden en een zinderende hitte. De temperatuur liet echt niet toe om nog veel op dat rotsplateau te doen.
Het wandelingetje door het stadje Nauplion was een succes. Echt op de toerist toegespitst, dus de dames konden hun hart ophalen aan de snuisterijen. Jurkjes, T-shirts, potjes, spiegeltjes en kraaltjes en allerhande andere goedbedoelde rommel werd aangeschaft om thuis mee te gaan pronken of uit te delen.
Op de terugweg snel even de supermarkt in en uit om de reguliere boodschappen te doen. De biervoorraad dient namelijk echt bij deze temperaturen heel snel aangevuld te worden.
Daarna snel de zee in. Niet verkoelend, maar uiteindelijk toch wel lekker. Het snorkelen is hier echt een succes. We hebben van alles gezien: zee-egels, zeepaardjes (echt schattig), veel soorten visjes en vissen, zeeslakken (fel oranje), oesters, zeesterren, sponzen, zeeanemonen en weet ik veel wat nog meer. Je waant je af en toe gewoon in een of ander tropisch paradijs om daar onder water te koekeloeren. Echt de moeite waard.
Zodadelijk zal de winkelstraat wel weer beginnen. Mensen komen langs de caravan flaneren om vooral veel nieuwsgierige blikken bij ons naar binnen te werpen. Vroeg in de avond stond ik in de grote wok een lekkere pot nasi te brouwen en dat ruikt natuurlijk erg lekker. Dus dat gaf aanleiding tot wat extra voorbijgangers, die kwamen kijken wat die gekke Hollander nu weer stond te kokkerellen.
Wen doet nu een glaasje Retsina in en ik brei er voor vandaag weer een eind aan. Morgen gaan we naar Epidaurus in plaats van naar Tyrins. Lijkt me beter in het programma, want anders hebben we twee dagen met forten achter elkaar.
 
Dinsdag, 31 juli '01
Zo, alweer de laatste dag van de maand. Morgen begint augustus en dan zal het op de camping ook wel wat drukker worden. De Grieken krijgen dan namelijk ook vakantie. We merken het wel.
Vanochtend waren de dames wonderwel echt bijtijds op. De eerste koppies liepen al met slaap in de ogen rond halfacht over de camping en even na negenen waren we op pad. Toch wel lekker hoor, we arriveerden als een van de eerste bezoekers in Epidaurus en onze auto stond op de parkeerplaats mooi onder bomen.
Eerst zijn we naar het theater gegaan en de oeh's en ah's van de dames waren niet van de lucht. Uiteraard hebben we alle truukjes gedaan: allen naar boven en dan liet ik een muntje vallen in het midden van het podium. Te gek, dat je dat dan zo hoog letterlijk kunt horen. Zelfs wrijven in de handen hoor je nog. Brecht heeft nog even een mop verteld en een Franse gids met zijn buslading bezoekers hebben we afgezeken. Toen hij zijn muntje liet vallen zijn we voor hem vanaf de bovenste rij gaan applaudisseren en gaven we hem een wave. Vond ie niet leuk.
Daarna zijn we de opgravingen, die nu nog steeds volop aan de gang zijn, ingelopen en bezochten de diverse tempels, baden, gymnasia en renbaan. Heel veel archeologen waren daar met hun schepjes, bezempjes e.d. bezig om de boel naar boven te halen. Niet echt indrukwekkend qua gebouwen, maar wel leuk betreffende de giften en beelden, die de mensen gaven aan de god Aesculapius als zij genazen. Diverse beelden en giften stonden opgesteld in het museumpje (piemeltjes, borsten, oren, voeten: we hebben alle lichaamsdelen in gebakken klei gezien). Het merendeel ligt uiteraard in Athene, dus wij moesten het doen met de zogenaamde left-overs.
De meiden zijn nu naar het strand (een groot voordeel van vroeg weggaan is, dat je ook bijtijds weer terug bent) en Wen wandelt richting de Acropolis van Asini. We zijn er straks even met de auto langsgereden, maar het stelde niet zo gek veel meer voor. Ik hoor straks wel of het de moeite waard was.
Het weer is enorm drukkend en aan de horizon staan wat stapelwolken. Af en toe horen we een klap van de donder. Dat zal Zeus wel zijn, die loopt te klooien. Een van zijn vrouwen zal weer vreemd gegaan zijn.
Straks nog eens naar het programma van morgen kijken, maar nu eerst een biertje. Gezien de stilte nu op de camping en de aangename temperatuur van ruim vijfendertig graden, denk ik dat ik de afwas van vanmorgen even laat staan, een biertje pak en een tukkie ga doen.
 
Woensdag, 1 augustus '01
Het tukkie kwam er dus niet van. Het slapen Łberhaupt werd een gebeuren met hindernissen. Op ons terras was het zo verschrikkelijk lekker, dat toen Wen naar bed ging om halfelf, ik nog op ben gebleven met mijn boek en biertje. Het waaide heel riant en de temperatuur was nu sinds twee weken ook weer eens uit te houden. Rond halfeen werd het toch wel tijd om het bed eens op te zoeken, want stel je voor, dat die meiden echt op tijd wakker zijn en ik niet. Nou, dan is het commentaar niet van deze wereld. Dus naar bed en rond vier uur weer wakker omdat de regen op het dak van de caravan begon te kletteren en de bliksem en donder iedereen wekte. Niet alleen bij ons, maar op de gehele camping. Volgens mij had Zeus over mijn schouder mee lopen lezen en heeft hij gedacht wraak op mijn opmerkingen van gisteren aan zijn adres, te moeten maken. Het jaloerse kreng. Maar dat wisten we al uit de vele mythen en sagen.
Goed, noodweer dus. In mijn onderbroek alles in veiligheid stellen: wasrek onder het afdak van de afwezige buren, stoelen inklappen, kratten met schoenen naar binnen, de tenten van de meiden in het donker waterdicht maken (dopjes op de stokken) en dan ook nog de voorflappen van de grotere meiden dichtdoen in het pikkedonker, waarbij ook nog bleek dat de lusjes niet in strikjes, maar in knoopjes zaten. Uiteindelijk dus zeiknat klaar en ook nog eens klaarwakker. De meiden gieren van de lach, want die werden er steeds meliger van en pa na een dik uur ploeteren weer het bed in. Overal op de camping zaten de mensen buiten, maar ja die hoeven er niet uit om van die stenenhopen te bezoeken.
Volgens mij weten de meeste Grieken nog niet eens, dat er zoveel te zien is in de buurt. Alle vaders werken schijnbaar in de buurt en de moeders zitten de hele dag non-stop bij elkaar onder de luifels om de laatste nieuwtjes en roddels uit te  wisselen. Dat lult dus gewoon echt tot middernacht door, terwijl de kleine kinderen vrolijk buiten blijven spelen in het pikkedonker. Het geeft wel een gezellig sfeertje en hebben we er weinig of geen last van. Gelukkig is het allemaal beter, dan de harde muziek die je wel eens in KroatiŽ tot diep in de nacht te horen kreeg.
Het noodweer was na dik twee uren weer over en je hoorde hier en daar nog wat campinggasten de zeilen en luifels met een stok omhoog prikken om het water er uit te laten. Maar toen werd het uiteindelijk toch weer stil en rustig.
In de ochtend werd het verplicht om de luifel op te zetten, want die had buiten in het krat gestaan. En was natuurlijk nat geworden. Zie je maar weer, dat je dat ding beter maar meteen kan opzetten. Verder gewoon de diverse grondzeiltjes droogdeppen en de rotzooi weer opruimen en na het ontbijt konden we dan toch nog af naar Tyrins.
Dat was maar een kwartiertje rijden en dus waren we daar ook nog lekker vroeg. Bij binnenkomst op het terrein vielen meteen de enorme dikke muren op. Deze zijn dus echt 14 tot 17 meter dik en zelfs de meiden vonden het logisch, dat de mensen vroeger dachten dat deze stad door reuzen gebouwd was. De gemiddelde steen weegt ruim 15 duizend kilo en je ziet de restaurateurs nu met grote hijskranen de stenen weer op hun plaats zetten. En die hadden ze vijfduizend jaar geleden toch echt niet. Dat moest met palen en met het handje. Echt niet te geloven.
Daarna zijn we nog even naar een tombe gereden, die een paar kilometer verderop in de sinaasappelen boomgaard lag. Mooi gelegen en redelijk compleet, zodat we in ieder geval weten, wat ons straks in Mycene te wachten staat.
Op de terugweg zijn we in Nauplion lekker bij een markt gestopt en hebben we daar nog wat over gekloejoerd. Veel fruit en lekkere dingen voor vanavond op de barbeknoei gekocht. Ook een paar vijf liter jerrycans met boerenlandwijn. Wij komen de vakantie wel verder met onze happen en snappen.
De temperatuur ligt ruim boven de dertig graden en er staat gelukkig een aangename bries. De dames zijn aan het strand weer snorkelen, Wen draait een onderbroekenwas en ik ga echt een keer trachten om een uurtje te maffen. Dat is me deze vakantie nog steeds niet gelukt.
 
Donderdag, 2 augustus '01
Vandaag zijn we redelijk op tijd vertrokken naar Mycene. En dat was maar goed ook, want de eerste touringcarbussen stonden er al toen wij aankwamen. Het paleis en de muren liggen echt immens mooi in het landschap. De weg naar de Leeuwenpoort is gewoonweg helemaal glad gesleten door de miljoenen voeten, die deze betreden hebben. Door de poort heen zie je dan meteen de resten van de koningsgraven en dat levert natuurlijk mooie plaatjes op. Je moet alleen echt je best doen om er niet al te veel mensen op te krijgen. Dat is nu best wel moeilijk. Ik denk dat het uiteindelijk allemaal wel goed gelukt is.
We zijn verder helemaal naar boven en naar de achterkant gelopen. De koperen ploert brandde op zijn hardst, de weg was spekglad. Kortom: alle ingrediŽnten voor een dagje cultuur aanwezig. Jammer, dat we nog maar een paar dingen te gaan hebben en dat alles er over een week al weer opzit.
In de noordmuur zijn we de cisternen ingegaan en eindelijk kwamen de meegebrachte zaklampen goed van pas. De kleintjes vonden het best wel luguber en op het laatst zag je echt geen hand meer voor de ogen en waren traptreden en muren zeiknat van het grondwater. Voor de rest stelde deze afdaling geen zak voor.
Op de terugweg naar de auto zijn we de ronde tombes van Clytemenestra, en Atreus nog in geweest. Leuk dat je dan het hele span, die zorg gedragen hebben voor de soap rond de Trojaanse Oorlogen, dan bij elkaar hebt. Ongelofelijk, dat zo'n stenen kolos als Mycene een macht heeft gekend, die van SiciliŽ tot en met de gehele westelijke Turkse kust gold. En dan praten we wel even over ruim tweeŽnhalf duizend jaar geleden. In onze cultuur kladderden wij nog wat op binnenkanten van rotsen en werden er wat vuistbijlen in elkaar gefabriekt, terwijl deze makkers handel dreven en kunst vervaardigden, die tot op de dag van vandaag nog van belang is. Die oude Schliemann had het toch allemaal wel goed bekeken.
Al met al een goed bestede dag geweest. In de ochtenduren naar Mycene, dan in Argos bij zo'n megasupermarkt wat inkopen gedaan, en vervolgens om twee uur 's middags met een biertje af naar zee om wat te zwemmen en te snorkelen. Vanavond gaan we lekker een kippetje braden en wat lekkere maÔskolven eten. Flesje Retsina erbij, en wat deert ons nog?
 
Vrijdag, 3 augustus '01
Nou, vandaag stranddag en ook nog eens uitgerekend een van de heetste dagen van onze reis. De nacht sopte je gewoon de caravan uit.
De dames waren niet echt gemotiveerd om ook maar iets te ondernemen vandaag. Zelfs een fietstochtje naar het nabij gelegen toeristische oord Tolo kon niet worden ondernomen. Na het ontbijt gingen we dus meteen richting strand. Nee, snorkelen, torens bouwen in het water en een beetje luieren op het strand. Meer kon er niet worden gedaan. Uiteindelijk allemaal wel goed voor een paar hele leuke foto's in het water van die troelen.
Pas bij het eten kwam er enige actie. Zit je dus te eten en te barbecuen, komt er weer zo'n Griekse muts tussen de tenten en langs onze eettafel heensjouwen om naar de andere kant van de camping te gaan. Daar zei ik in het Engels even wat van en dat werd mij dus niet in dank afgenomen. Binnen vijf minuten stonden er minstens 25 hele boze Griekse kerels op onze stand, die verhaal wilden komen halen. De dames (ook die dikke van de overkant niet) waren nooit over ons terras heengelopen, dus wat ik als westerling wel niet in mijn hoofd haalde? Heel veel gekakel en heel veel geblaat, en uiteindelijk weinig wol. Het feit, dat ik de wok in de handen nam en de heren uitnodigde om wat nader toe te treden, deed meer dan negentig procent onmiddellijk afdruipen. Lollig was wel, dat meteen alle Hollanders hier kwamen kijken en door de cirkel van Grieken heen kwamen en bij mij kwamen staan. Ook die kwamen bij de intussen toegelopen manager even verhaal halen over de typische Griekse gewoontes op een camping.
Maar goed, allemaal een sisser dus. Hopelijk geen verdere gevolgen van die opgewonden standjes voor ons op de momenten, dat wij niet aanwezig zijn. De blikken die wij af en toe nog toegeworpen krijgen, zijn in ieder geval niet al te vriendelijk. Jammer, dat die klojo's een lekkere dag naar de knoppen kunnen helpen met hun opgewonden gedoe.
De meiden zijn aan het rubberkutten en wij gaan lekker nog even een biertjes drinken. Morgen gaan we naar Corinthe.
 
Zondag, 5 augustus '01
Zo, we zijn net terug van een heerlijk dagje Corinthe. Bijtijds opstaan was er niet bij, want het werd toch weer enigszins laat gisteren.
Gisteren ook geen verslag gedaan in het dagboek, omdat we verder niet zo veel gedaan hebben. Het bezoek aan Corinthe hebben we omgedraaid met een dagje strand. Dat kwam beter uit i.v.m. het boodschappen doen. Anders hadden we voor enen alle boodschappen moeten doen en met die spullen de hele dag in Corinthe moeten rondsjouwen. Met die temperaturen hier van boven de veertig op dit moment, wil je dat denk ik niet echt meemaken. Daar kan een koeltas met twee elementjes niet tegenaan.
Dus wij zijn naar Nauplion gegaan om het archeologisch museum te bezoeken en de laatste souveniertjes voor de meiden te kopen. Lekker over de markt heen gesjouwd en verder nog lekker op een terrasje gezeten.
Daarna richting camping en verder de dag heerlijk in en rond zee doorgebracht.
Terwijl ik de zeebaarsjes stond te marineren, kwamen de Hollanders van het eind van het pad naar ons toe en vragen of we het gezellig vonden om gezamenlijk te barbeknoeien. En dat vonden wij leuk en dus werd het knoepgezellig en veel te laat. Wij de visjes, de wijn en de salades. Zij een professionele kok van ruim twee meter, die dus gewoon in vol (koks) ornaat over de camping heenloopt en net doet het alsof het gewoon zo hoort. De foto van hem met Dieuwer zal ik hem bij thuiskomst meteen emailen. Al met al heerlijk gegeten en gedronken (al was het natuurlijk van beide weer te veel).
Toen de kleintjes naar bed en wij met de groters nog even een afzakkertje bij hun halen. De Ouzo hebben wij maar voorbij laten gaan en hebben het bij een gewoon biertje gehouden. En dat was maar goed ook. De baldadigheid sloeg op een gegeven moment toe. Recht tegenover hun caravan staat een stoppenkast en een van de jongens zou even laten zien, hoe deze er van binnen uitziet. Hij doet de deur open en vervolgens komen echt alle stoppen voorover de kast uitrollen. Met als gevolg dat de hele camping in het donker zat. Binnen no time natuurlijk de manager over de vloer met de vraag wat er aan de hand was. Wij allemaal quasi nonchalant en heel onschuldig kijken en vertellen, dat een windvlaag deze open gewaaid had met het gevolgde resultaat. Tijd voor ons dus om af te taaien.
Goed, vandaag dus lekker naar Corinthe geweest. Wij zijn bij Antiek Corinthe begonnen en hebben als eerste de mooie mozaÔeken en standbeelden in het bijbehorende museum bezocht. Daarna de Apollotempel, de marmeren straten, de bronnen en fonteinen en de Bema, waar Paulus de Corinthiers toegesproken heeft met het bekende resultaat. Allemaal heel indrukwekkend.
Daarna de Akrocorinth op en het fort uit de 12e eeuw beklommen. De auto tot bijna aan de eerste poort en vervolgens met zijn allen tot halverwege en uiteindelijk alleen met Brecht en Marlous door naar de top. Prachtig om daar in de harde wind ver boven Corinthe en het omliggende landschap te staan. Zelfs Marlous krijgt nu gevoel voor survival.
In de auto weer heerlijk op temperatuur gekomen bij de airco en vervolgens door naar de brug en Diolkos over het kanaal van Corinthe. In de verte konden we nog net enkele boten het kanaal uit zien varen en de trein over de brug zien rijden. Leuk om te zien en heel indrukwekkend als je die diepte van het kanaal in kijkt.
Daarna waren we allemaal wel heel hard aan een duik in zee toe. Dat hebben we echt in een dorpje van twee keer niks gedaan op weg naar het zuiden. Een stukje door een bos lopen om vervolgens in de baai van Corinthe een heerlijke verkwikkende duik in het heldere water te kunnen nemen. Naast het strandje stond een hele kleine taveerne en bij navraag bij de herbergier, was deze nog wel bereid om voor ons een lekkere maaltijd te bereiden.
En dat was het: we hebben gegeten als nooit te voren. Sardines en anchovis in pekel en olie (rijkelijk besprenkeld met knoflook). Calamaris (maar dan wel twee maal een hele) uit de frituur, om je vingers bij op te eten. Frietjes goudgeel gebakken in de olijfolie en uiteraard een paar grote salades met wat extra feta. Een godenmaal.
Rond acht uur weer op de camping. De meiden toch nog even een duik in de (wat woelige) zee en vanavond gaan we maar eens een keer op tijd naar bed. De temperatuur is super hoog en ik denk er aan om even een duik in het maanlicht te nemen zodadelijk. Dan een douche, een biertje, en dan naar retteketet.
 
Woensdag, 8 augustus '01
Ontbijtboel opgeruimd, de meiden zijn vlechtjes aan het maken, Wen doet de afwas en voor mij de hoogste tijd om het vakantiedagboek bij te werken. Niet te geloven. In het begin heel trouw, dan wat minder, en aan het eind van de vakantie moet ik me er gewoon toe dwingen om achter de computer te gaan zitten.
We varen nu net op een uur afstand voorbij Igoumenitsa en dus voor de Albanese kust langs. De zee is kalm, en de zon brandt alweer volop.
Afgelopen maandag was een stranddag. Heerlijk uitgeslapen en de dames lagen al rond elf uur in het water. Wendy en ik zijn wat boodschappen gaan doen, zodat we wat voorraad voor onderweg op de boot hebben. De rest van de dag weinig tot niets gedaan, behalve bakken, zwemmen, bakken, zwemmen, biertje drinken en ijsje eten.
Dinsdag ook weer lekker uitgeslapen en ook toen zijn de dames weer vroeg naar het strand gegaan. Uiteraard pas na het opruimen van de respectievelijke tentjes en aanverwante knoei. De luifel was er zo af en binnen een vloek en zucht stond de caravan ook klaar. Met zijn allen dus weer het water in en deze jongen dobberde dus al rond halfelf in het pislauwe water. Daarna nog even met zijn allen onder de douche en om halfeen gingen we citroentjesfris de auto in. Bij Mycene hebben we bij een prachtige supermarkt (naar Amerikaans model) even de laatste inkopen gedaan (een paar gebraden kippetjes, olijven en veel melk) en toen de snelweg op naar Patras. Daar kwamen we rond vijf uur aan en het Minoan kantoor was nog gesloten. De auto op het haventerrein geparkeerd en wat info ingewonnen over de inscheping. Daarna een wandeling door Patras heen en wat winkeltjes gekeken (veel juweliers).
Terug bij de caravan hebben we de kippetjes verorberd in afwachting tot we konden inschepen. Op de kade stond een oude kerel te vissen. Wat je vissen noemt: hij had gewoon een spoel met draad en daar een enorme haak met drie punten aan. Die grote haak gooide hij gewoon een school met vissen in en door te rukken aan die draad spiesde hij de vissen. En zo ving hij die dingen. Overigens zijn die scholen vissen enorm daar langs de kade. Echt duizenden vissen zwommen daar langs. Dus echt moeilijk was het ook weer niet.
De inscheping verliep net als op de heenweg weer heel soepeltjes en heel professioneel. Binnen een paar minuten stonden we weer op het campingdek en konden we de matrassen weer uitrollen voor de dames. Ruimte zat deze keer. We staan erg goed, met veel frisse lucht. Dus beter dan op de heenweg.
Nadat alles op zijn plek stond zijn we naar het dek getogen. Gezellig wat stoeltjes in een cirkel geplaatst en de fles Retsina opengerukt. De kleintjes wat sap en chips. De groten gewoon aan de zuip.
Patras in het donker en de maan die dan opkomt achter het fort vandaan. Een glas Retsina in de hand en een schip, dat dobbert op de golven. Mooier kun je het eigenlijk niet hebben. Met weemoed zagen we Patras en dus Griekenland in de verte verdwijnen. Al met al een mooie vakantie, die stevig in de herinneringen verankerd zal blijven.
Vandaag de hele dag op de boot, dus een dag van weinig doen en veel zitten op het dek (waarschijnlijk bij het zwembad). Morgenvroeg komen we in VenetiŽ aan en dan begint de hectiek van de terugreis. Halen we het in twee of doen we het in drie dagen? Als alles maar veilig is, dan vind ik het wel goed. Straks met al die idiote Italianen op de weg ben je je eigen leven niet meer zeker.
 
Vrijdag, 10 augustus '01
Goed, vandaag zijn we begonnen aan de laatste ruk van de vakantie. En dat dachten waarschijnlijk 5 miljoen andere vakantiegangers ook. Voor het eerst in mijn leven heb ik in een file gestaan van ruim 20 kilometer. Dat was nog niet het ergste maar de dag begon ook al met regen (en bijna sneeuw).
Gisteren kwam de boot aan in VenetiŽ. Keurig op tijd en ook het afladen ging weer net zo soepel als op de heenreis. Niets op aan te merken en zeer vlot en professioneel.
In VenetiŽ zijn we in een van de buitenwijken bij het vliegveld een enorme supermarkt ingedoken. We moesten nog wel even een kwartiertje wachten voordat we naar binnen konden, omdat de winkel pas om negen uur open ging. Een prachtige Carrefour, waarbij iedere andere Nederlandse supermarkt in het niet valt. Niet alleen qua grootte, maar ook wat assortiment betreft. Waar kun je bij ons uit zes verschillende merken volle melk kiezen? Of uit een wand van dertig meter cola? Om nog maar niet te spreken over de vleeswaren en visafdeling? Echt ongelofelijk.
Verderop langs de snelweg heerlijke verse Italiaanse bollen gegeten met verse Spinata Romana, verse rauwe hammen en heerlijke filets. Dat vergezeld met een heerlijke verse koude melk en je dag kan niet meer stuk.
De rest van de rit door ItaliŽ en Oostenrijk verliep verder heel vlotjes. Rond drie uur waren we al in Pfarrwerven en stonden we op de camping langs de Tauern. Mooie plek in de appelboomgaard en direct langs de rivier. Met Wen heerlijk een rondje gemountainbiked en met zijn allen lekker gebarbecued (wat wil je ook met al die lekkere Italiaanse vleesjes?).
Na het eten betrok de lucht in een keer en kwam er opeens een rukwind, die de luifel van de caravan afrukte. Snel de boel afgebroken en daarna gauw naar bed. Net op tijd, want de regen barste los en volgens mij is het verder de nacht niet meer droog geweest.
Om acht uur dit lichaam het bed uitgehezen en broodjes gehaald. Heerlijke warme bolletjes met lekker Italiaans beleg. Een kop koffie erbij en een beter begin van de dag kun je niet hebben.
Nog niet koud van de camping af gereden begon het te regenen. En de volgende driehonderd kilometer is het niet meer droog geworden ook. Tezamen met de eerder genoemde vijfhonderd miljoen andere vakantiegangers de snelweg op en aangesloten in de rij van naar huis terugkerende mensen. Het werd steeds drukker en uiteindelijk rond Munchen stond alles echt helemaal stil.
Vervolgens werd heel Zuid Duitsland een rampzalige rij van regen en files. Ook de Duitse Grundlichkeit was ver te zoeken. De grootste afslagen en snelwegen waren dus (net als altijd) volop onderworpen aan bouwactiviteiten. Met als gevolg, dat iedereen mocht aansluiten.
Al met al, de planning van halfvier op de camping werd niet gehaald. Rond half zeven kwamen we de camping op in Bad Durkheim. Echt niemand had nog zin om de gegrilde kippetjes en sla te eten. Dus af naar het restaurant, waar Wen en ik heel veel jaren geleden op de terugreis van een of andere vakantie ook al heerlijk gegeten hadden.
Echt een succes, want de meiden hebben nog nooit zoveel als hier gegeten en alle loftuitingen aan de keuken en de kok waren niet van de lucht.
Nu zodadelijk naar bed en morgen dan het uiteindelijk laatste deel van de reis. Niet verkeerd om hier te eten en de reis op deze wijze zo af te sluiten. Alleen maar hopen, dat het morgen niet zo idioot druk is op de weg als vandaag.
 
Zaterdag, 11 augustus '01
Thuis. En ook nog vlot ook. Echt niet te geloven, ik zette op de snelweg bij Ludwigshafen de cruise control op honderdentien en dat hebben we de verdere thuisrit ook kunnen blijven handhaven ook.
De weg was eigenlijk niet zo gek druk en het zonnetje scheen waterig. De dames zijn bijna de gehele rit aan het haarvlechtjes maken geweest en de chauffeur en bijrijdster konden relaxed voorin zitten. Zo shit als het gisteren was, zo lekker ging het vandaag. Iedereen heeft nogmaals haar grote genoegen geuit over het overheerlijke eten van gisteren en voordat we het wisten stonden we al bij de grens in Venlo. Overigens nog even zeer hartelijk gelachen in Duitsland bij een pompstation. Stel je het gezicht voor van een Duitse pompbediende, die het door mij precies uitgemikte bedrag krijgt van eenenzestig DM en drieŽnzestig Pfennig. Niks mis mee, behalve als je dit bedrag in halve Markstukken en losse Pfennigen krijgt. Bijna twee boterhamzakken met muntjes. Lang leve de Euro, maar dat dacht die vent dus niet. Zo stond ik alleen bij de kassa en zo stonden er twaalf mensen achter me te wachten. En dan die koppen van die wijven in de auto, die zaten te schateren van het lachen.
In Sambeek aangekomen, de meest essentiŽle rotzooi uit de caravan gehaald om vervolgens met Gerard en Margot een welkom-thuis-borrel te nemen.
En die hadden we toch ook wel verdiend. Vijf weken met vijf meiden (zes eigenlijk) en allemaal veilig en gezond weer thuis. Voor mij een hele ervaring en ik denk voor de dames toch ook wel een onvergetelijke reis. Zeker voor herhaling vatbaar.
En daar was het uiteindelijk allemaal om te doen en daar doe je het dan ook allemaal voor.
 
Robert Mekking
Sambeek, 12 augustus 2001
 
Camping Dany
 
de Trummelbachfalle
 
IJs- en ijskoud
 
Mutsen op wielen
 
de Junkfrau
 
Eten blijft belangrijk
 
Portefelice - Italie
 
de Prometheus
 
Inschepen: een makkie
 
Venetie op de achtergrond
 
Camping aan boord
 
Maar dan ook echt
 
Etentje bij aankomst
 
Camping Kato Alyssos
 
Voor paal staan in Olympia
 
Omgevallen zuilenrij
 
Sumiworstelaar?
 
Rennen in 40 graden Celsius
 
Nieuw kapsel
 
Tandradbaan naar Kalavrita
 
Klimmen naar het klooster
 
Lekker koel in de grot
 
Een kaarsje branden
 
Het klooster Mega Spileo
 
Dansen in Alyssos
 
het Paleis van Nestor
 
Prachtige bloemen
 
Zonsondergang
 
Fort Methoni
 
Prachtige architectuur
 
Lagune van Gialova
 
Fort Navarino
 
Zo groot als een vinger
 
?
 
Gythion
 
De grotten van Pirou Digous
 
Varen en wandelen
 
de Mani
 
Het zuidelijkste punt
 
Mistras
 
Dubbel mooi
 
Tot bovenaan toe
 
Monemvasia
 
Fort Monemvasia
 
Vanaf vaste wal
 
De hele ploeg
 
Nauplion
 
Dodencel
 
Snorkelen te kust en te keur
 
Epidaurus
 
Amfitheater
 
Tyrins
 
Mycene
 
Leeuwenpoort
 
Koningsgraven
 
Afdaling naar de Styx
 
Tombe van Atreus
 
Zet je beste beentje voor
 
Vijf dames op een rij
 
De wijste van het gezelschap
 
Wat en half Wat
 
Corinthe
 
de Bema
 
Bronnenhuis
 
Ik kan dat
 
de Akrocorinth
 
Bedwongen tot op het puntje
 
Kanaal van Corinthe
 
Weer terug
 
Een laatste Griekse zonsondergang